Orde, rust en regelmaat -20-

Prooi.

Trutje heeft weer wat nieuws ontdekt. In haar bruine kop is het idee ontstaan dat ze misschien wel een jachthond is en dat geeft hem een nieuw probleem of, als je het een beetje eufemistisch wil zeggen, een uitdaging.

Tot nu toe was er van een jachtinstinct niets gebleken. De houtduif, merel, zwarte roodstaart of vink die op haar grasveldje lande werd de eerste maanden met verbazing bekeken en vervolgens zeer voorzichtig door haar benaderd. Dat ze niet bleven zitten was gewoon jammer. Later veranderde dat in regelrechte intolerantie. Wat denken die fladderende dingen wel! Dit is haar tuin en op volle snelheid met verontwaardig gegrom werd al dat gespuis de lucht in gejaagd.

Tijdens de dagelijkse lange wandeling was die enkele passerende auto, trekker, jogger of fietser geen enkel probleem. Hij riep haar voortijdig bij haar, zette haar keurig aan de voet en als het passerende geval voorbij was, kon ze zich, na zijn ‘Toe maar..’ weer met volle overtuiging richten op het aandachtig besnuffelen van grassprieten, bomen of steentjes op de weg.

Vanmorgen niet meer. De jogger op leeftijd die hem achterop komt en zijn komst aankondigt met het ploffende geluid van schoenen en het puffende geluid uit ademhalingsorganen, hoort hij ruim op tijd. Hij roept zijn hond, zet haar aan de voet en voor alle zekerheid houdt hij haar vast aan de halsband. ‘Moin,’ puft de jogger en hij moint terug. Als de jogger een aardig eindje weg is, laat hij de hond los. ‘Toe maar,’ zegt hij en voor hij weet wat er gebeurt, sprint die trut richting jogger. Gelukkig hoort deze zijn schreeuwend ‘HIER !!’ en net zo gelukkig legt zijn trut de laatste meters tot haar prooi af met de kop laag, de rug krom en een als een wentelwiek draaiende staart. De jogger is tot stilstand gekomen, blijk honden leuk te vinden maar wil toch graag verder. Na welgemeende verontschuldigingen van hem, als eigenaar van deze verstoorder der lopende zaken, vervolgt hij zijn tocht.

 

Eerst denkt hij nog dat dit een incident is maar als op het landweggetje een, ook van achterop komende, langzaam rijdende auto met hetzelfde fanatisme door haar wordt ingehaald zodat het lokale boertje gedwongen wordt zijn voertuig tot stilstand te brengen, borrelt een angstig vermoeden in hem op. Er moet weer aan ‘Opvoeding’ worden gedaan. Die ene trekker die dokkerend hem passeert gaat gelukkig de andere kant op en daar de trut het liefst voor hem uitloopt blijft het bij een ‘zal ik wel of zal ik niet houding’.

Dit gedrag bepaald wel dat hij hier niet in de weekenden kan wandelen. Op werkdagen is het rustig en blijft het bij een enkele jogger, auto of trekker maar in het weekend is dit een geliefde route voor fietsers. Zo lang deze trut haar overdreven gedoe niet heeft afgeleerd zal hij daarom slechts in nog stillere oorden, haar de vrije teugel kunnen geven. Het afleren van dat jachtgedoe kost hem natuurlijk weer minstens een kilo jongbelegen maar alles beter dan een trut die een Toyota apporteert.

 

© peter gortworst / juni 2018

Dit bericht werd geplaatst in Orde, rust en regelmaat en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Orde, rust en regelmaat -20-

  1. Rob Alberts zegt:

    Wat een gedoe, gedwongen op rustige plaatsen gaan wandelen.
    Succes met het vervolg van de opvoeding.

    Mijn blogposts zijn voorlopig te lezen met het wachtwoord censuur.

    Gecensureerde groet,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s