‘Ik heb je gisteren gemist.’
‘Dat kan kloppen. De Koningsdag heeft mij de das omgedaan.’
‘Hoezo?’
‘Ik dacht in de stad een lekker sateetje te scoren op de vrijmarkt, maar dat was niet zo’n goed idee. Vanaf dat ik tegen zessen thuiskwam was het mis.’
‘Wat was er mis?’
‘Racekak. Strontmisselijk. Mij meer dan vijf meter verwijderen van de wc was niet verstandig.’
‘Ah! En nu?’
‘Sinds gisteren gaat het weer. Straks naar de zaak om daar een hoop gezeik aan te horen.’
‘Omdat je ziek was?’
‘Dat zal er ongetwijfeld ook bijkomen. Het grootste probleem was dat er woensdag een machine aan een klant geleverd zou worden en dat wordt nu dus morgen. Er waren nog een paar aanpassingen nodig en alleen ik wist welke dat waren.’
‘Laat me raden: ze hebben je de kop gek gemaakt met telefoontjes.’
‘Klopt. Ik kon ze alleen niet helpen. De aanpassingen waren zo specifiek dat je ze niet met een telefoontje kon oplossen.’
‘Laat mij raden: jij krijgt nu de schuld van die late levering.’
‘Je begint het al aardig te snappen terwijl de enige die schuld heeft de verkoper van die saté is, maar daar hoor je ze niet over. Het was sowieso niet verstandig om mij alleen verantwoordelijk te maken voor die kennis van de veranderingen. Als ik er samen met een collega aan had gewerkt, was er niets aan de hand geweest.’
‘Dat zullen ze nooit toegeven. Afschuiven en handjes in onschuld wassen. Een ander laten opdraaien voor jouw fouten. Ik denk niet dat dit ooit verandert.’
‘Oh, daar heb ik nog een mooi voorbeeld van.’
‘Vertel.’
‘Op een beurs kocht een klant een houtdraaibank. Dat ding kostte achthonderd euro. Zegt die verkoper dat er ook een kopieerinrichting bijgekocht kan worden en dan kost het twaalfhonderd euro. De klant gaat hiermee akkoord. Later ontdekt die verkoper dat hij een fout heeft gemaakt. Alleen de kopieerinrichting kost die twaalfhonderd euro en de klant zou dus de draaibank gratis krijgen. Hij naar de klant en praten als Brugman om de fout te herstellen. De klant meende dat hij een draaibank met kopieerinrichting had gekocht voor die prijs en dat het niet zijn fout was. Hij hield voet bij stuk en was geen moment genegen om alsnog met achthonderd euro over de brug te komen. Belt die verkoper mij op, vertelt het hele verhaal en vraagt of ik de andere dag niet naar die man wil gaan om met hem te praten. Ik kon nogal goed met hem overweg, was zijn argument.’
‘En heb je dat gedaan?’
‘Ja hoor. Ik ben naar het noorden van Friesland gereden en bij de beste man naar binnen gestapt. Gelijk gezegd dat ik hem helemaal gelijk gaf en hem gevraagd of hij halverwege de middag de zaak wilde bellen om te klagen over mijn onophoudelijke gezeik en gezeur. We hebben een bak koffie gedronken en ik heb er een dagje winkelen in Leeuwarden van gemaakt. ’s Avonds belt die verkoper mij op. De klant had hem inderdaad gebeld. Jammer dat het niet gelukt is maar misschien had ik nog wat beter mijn best moeten doen. Nu lopen we achthonderd euro mis en dat was niet nodig geweest als ik er een tandje bij had gezet. Ik heb hem zonder iets te zeggen weggedrukt.’
‘Zo’n verkoper heeft of lef of is gewoon dom.’
‘Ik houd het op het laatste.’
‘Maar wel een minnetje achter jouw naam.’
‘Tja, die kon er nog wel bij.’
‘Nou, sterkte vandaag,’
‘En bedankt, hè!’