’t Is altijd ik -4-

Geplaatst op 30/04/2026 door petergortworst

‘Ik heb je gisteren gemist.’
‘Dat kan kloppen. De Koningsdag heeft mij de das omgedaan.’
‘Hoezo?’
‘Ik dacht in de stad een lekker sateetje te scoren op de vrijmarkt, maar dat was niet zo’n goed idee. Vanaf dat ik tegen zessen thuiskwam was het mis.’
‘Wat was er mis?’
‘Racekak. Strontmisselijk. Mij meer dan vijf meter verwijderen van de wc was niet verstandig.’
‘Ah! En nu?’
‘Sinds gisteren gaat het weer. Straks naar de zaak om daar een hoop gezeik aan te horen.’
‘Omdat je ziek was?’
‘Dat zal er ongetwijfeld ook bijkomen. Het grootste probleem was dat er woensdag een machine aan een klant geleverd zou worden en dat wordt nu dus morgen. Er waren nog een paar aanpassingen nodig en alleen ik wist welke dat waren.’
‘Laat me raden: ze hebben je de kop gek gemaakt met telefoontjes.’
‘Klopt. Ik kon ze alleen niet helpen. De aanpassingen waren zo specifiek dat je ze niet met een telefoontje kon oplossen.’
‘Laat mij raden: jij krijgt nu de schuld van die late levering.’
‘Je begint het al aardig te snappen terwijl de enige die schuld heeft de verkoper van die saté is, maar daar hoor je ze niet over. Het was sowieso niet verstandig om mij alleen verantwoordelijk te maken voor die kennis van de veranderingen. Als ik er samen met een collega aan had gewerkt, was er niets aan de hand geweest.’
‘Dat zullen ze nooit toegeven. Afschuiven en handjes in onschuld wassen. Een ander laten opdraaien voor jouw fouten. Ik denk niet dat dit ooit verandert.’
‘Oh, daar heb ik nog een mooi voorbeeld van.’
‘Vertel.’
‘Op een beurs kocht een klant een houtdraaibank. Dat ding kostte achthonderd euro. Zegt die verkoper dat er ook een kopieerinrichting bijgekocht kan worden en dan kost het twaalfhonderd euro. De klant gaat hiermee akkoord. Later ontdekt die verkoper dat hij een fout heeft gemaakt. Alleen de kopieerinrichting kost die twaalfhonderd euro en de klant zou dus de draaibank gratis krijgen. Hij naar de klant en praten als Brugman om de fout te herstellen. De klant meende dat hij een draaibank met kopieerinrichting had gekocht voor die prijs en dat het niet zijn fout was. Hij hield voet bij stuk en was geen moment genegen om alsnog met achthonderd euro over de brug te komen. Belt die verkoper mij op, vertelt het hele verhaal en vraagt of ik de andere dag niet naar die man wil gaan om met hem te praten. Ik kon nogal goed met hem overweg, was zijn argument.’
‘En heb je dat gedaan?’
‘Ja hoor. Ik ben naar het noorden van Friesland gereden en bij de beste man naar binnen gestapt. Gelijk gezegd dat ik hem helemaal gelijk gaf en hem gevraagd of hij halverwege de middag de zaak wilde bellen om te klagen over mijn onophoudelijke gezeik en gezeur. We hebben een bak koffie gedronken en ik heb er een dagje winkelen in Leeuwarden van gemaakt. ’s Avonds belt die verkoper mij op. De klant had hem inderdaad gebeld. Jammer dat het niet gelukt is maar misschien had ik nog wat beter mijn best moeten doen. Nu lopen we achthonderd euro mis en dat was niet nodig geweest als ik er een tandje bij had gezet. Ik heb hem zonder iets te zeggen weggedrukt.’
‘Zo’n verkoper heeft of lef of is gewoon dom.’
‘Ik houd het op het laatste.’
‘Maar wel een minnetje achter jouw naam.’
‘Tja, die kon er nog wel bij.’
‘Nou, sterkte vandaag,’
‘En bedankt, hè!’  

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , | Plaats een reactie

’t Is altijd ik -3-

Geplaatst op 22/04/2026 door petergortworst

‘Weet jij wanneer het dit jaar luilak is?’
‘Luilak? Wat is dat?’
‘Dat is altijd de zaterdag voor Pinksteren, maar ik weet niet op welke dag het dit jaar valt.’
‘Uh ….. even kijken …… Pinksteren valt op 24 en 25 mei.’
‘Dan valt luilak op 23 mei.’
‘Fijn. Nu moet je nog vertellen wat luilak is en of dat iets te maken heeft met het altijd overal de schuld van krijgen.’
‘Het is de enige dag in het jaar dat de jeugd ’s morgens vroeg ongelimiteerd op straat lawaai mag maken. De gedachte daarachter is de goegemeente te laten weten dat we niet lui zijn en daarom begonnen we al om vijf uur. Dat lawaai maken deden we met trommelen op grote conservenblikken en emmers, een verzameling blikjes achter je fiets meeslepen, belletje trekken, op ramen bonken of toeteren op zelfgemaakte toeters. Als het maar lawaai maakte.’
‘En dat was leuk?’
‘Hartstikke leuk. Je kon wraak nemen op mensen die je niet graag mocht. De tandarts bijvoorbeeld. Daar bonkten we op de ramen en lieten dan een glasplaat die we vooraf al apart hadden gezet, op straat vallen. Wij verstopten ons natuurlijk en keken dan hoe de man de deur uitstormde en de ramen van zijn huis ging controleren. Die was dan tenminste wakker. Bij ons in het Zaantje wisten we natuurlijk waar de Verkades woonden, de familie Duyvis, Heijn, Kakes en Waagmeester. Die kregen allemaal hun portie herrie. De dominee was ook altijd de klos, maar die liet ons eerst een tijdje lawaai maken en kwam dan naar buiten met luilakbollen. Het was best een toffe gozer.’
‘Wat zijn luilakbollen?’
‘Warme krentenbollen met stroop.’
‘En waarom ging het voor jou mis?’
‘Het kattenkwaad ging gedurende de jaren over in vandalisme. Er werden fikies gestookt en vernielingen aangericht. De politie moest regelmatig optreden en de brandweer kreeg het druk. Ik haalde toen zelf geen kattenkwaad meer uit, maar ging wel kijken. Ik liep ’s morgens vroeg naar het centrum toen een hele groep jongens mijn kant op rende. Ze werden achternagezeten door de Juten met de lange lat. Ik wist niets beters te doen dan een steeg inrennen en mij verstoppen achter een poort in de schutting. Eén van de Juten had dat gezien en sleepte mij mee naar het bureau. Daar heb ik, samen met 12 andere jongens, tot een uur of 11 vastgezeten. Ik zou hebben meegedaan met het gooien van rotte eieren naar de politieauto’s en de ramen van het bureau. Na een donderpreek van de hoofdcommissaris mochten mijn ouders mij ophalen. Thuis dus weer een preek, terwijl ik werkelijk niets fout had gedaan.’
‘Ze geloofden je niet?’
‘De politie liegt niet.’
‘Ah, zo …. Weet je wat mij opvalt? Het zijn allemaal voorbeelden uit het verleden. Is het nu ook nog zo?’
‘Het is nooit opgehouden en ik denk dat het ook altijd zo blijft. Vorige week overkwam het me weer. Ik werk als vrijwilliger in de voetbalkantine en op maandagavond is het altijd grote schoonmaak. Adjar en zijn vrouw Gade zijn de uitbaters van de kantine. Ze komen uit Syrië en proberen een bestaan op te bouwen. Lieve mensen, maar Adjar is een stresskip. Als het druk is, gaat hij Arabisch praten en doen de vrijwilligers het niet snel meer goed. Gade neemt hem dan even apart en daarna kan je met Adjar weer een half uurtje prettig samenwerken. Nu staan er in de keuken vier frituren. Dat is wel nodig, want er wordt wat afgevreten in een voetbalkantine. Die avond zegt Adjar tegen mij dat de derde frituur schoongemaakt moet worden. De opvangbak staat er al onder. Ik loop naar de frituur, draai de kraan open en ga een emmer met sop halen. Als ik terugkom, staat de vloer blank. Niet met water, maar met frituurolie. Ik draai snel de kraan dicht, maar dat was nutteloos. Alle olie lag al op de vloer en natuurlijk ook onder de andere frituren. Adjar in alle staten. Hij trekt het deurtje van de tweede frituur open en wijst naar de opvangbak. ‘Deze jij moet schoonmaken!’ zegt hij pissig. ‘Dat is de tweede en jij zei dat ik de derde moest schoonmaken.’ Hij was het niet met mij eens. ‘Dit is derde.’ Ik was vergeten, of hij was vergeten dat wij van links naar rechts tellen en in alle drukte telde hij gewoontegetrouw van rechts naar links.’
‘Maar dan was het toch niet jouw fout?’
‘Dat doet er niet toe als je de naam al hebt.’
‘Is er nog meer dan?’
‘Ik ben tweemaal bij het veld weggestuurd, omdat ik te dicht bij een paar vaders stond die te luidruchtig commentaar op de scheids gaven en hun lieve zoontjes aanmoedigden. Ik had geen woord gezegd, maar ik zou er wel bijhoren. Dat doet je naam geen goed.’
‘Dus …..’
‘Ik ga voortaan daar staan waar geen mensen zijn en wat denk je? Eén van die scheidsrechters komt na de wedstrijd naar mij toe en zegt: ‘Mooi dat je er wat van geleerd hebt.’
‘Het zit je niet mee.’
‘Dat denk ik al een hele tijd.’
‘Volgende week meer?’
‘Ja, laten we dat maar doen.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

’t Is altijd ik -2-

Geplaatst op 15/04/2026 door petergortworst

‘Je wilt dus meer voorbeelden dat ik overal de schuld van krijg?’
‘Ja. Die voorbeelden van vorige week kunnen gewoon toevalstreffers zijn. Iedereen maakt wel eens zoiets mee. Vervelend, maar het hoort gewoon bij het leven, toch?’
‘Pfff …. Het verschil is dat dit mijn leven is en ja, het is altijd en iedere keer opnieuw vervelend.’
‘Oké, nou, vertel.’

‘Toen ik klein was, woonden we aan het kanaal. Vanuit de tuin konden we zo in de roeiboot stappen. De buren hadden regelmatig hun oude vader op bezoek en die man mocht graag met een hengeltje aan het water zitten. Hij was hartpatiënt en dit was een van de weinige dingen die hij nog kon. Op een zonnige zaterdagmorgen was hij weer aan het vissen en niet alleen hij, maar ook ik hield, zittend op een muurtje aan het water, het dobbertje goed in de gaten. Op een goed moment had hij beet en plonst er naast zijn dobber een steen in het water. Grote schrik natuurlijk. Niet alleen bij die oude man, maar ook bij mij. Ik wist gelijk wie dat gedaan had. De steen kwam van de andere buren. De fotograaf met zijn zoontje Geert. Het gemeenste pestjongetje van de hele buurt. De oude man keek om zich heen wie hem dat kunstje flikte, zag alleen mij zitten en dus had ik het gedaan. Hij ging klagen bij mijn ouders en het gevolg was dat ik die zaterdag voor straf op mijn kamer moest blijven.’
‘Maar je kon toch zeggen dat het buurjongetje het gedaan had?’
‘Dat deed ik ook, maar die oude man vertelde dat hij zelf gezien had dat ik die steen gooide en dan doet jouw verhaal er niet meer toe.’
‘Nog een voorbeeld?’

‘Voorbeelden zat. Middelbare school. De leraar ging even de klas uit en wij moesten een hoofdstuk maatschappijleer lezen. We waren verstandige jonge mensen, meende hij, en daarom verwachtte hij een serene rust. Plotseling werd mijn schooltas naar voren geschoven en die kwam onder het bord tot stilstand. Ik sta op om hem te halen, de deur gaat open en de leraar ziet mij staan. Ik kon dus naar de conciërge om een passende straf aangemeten te krijgen en dat was in een vrij uur het schoolplein vegen.’

‘Dat was natuurlijk domme pech.’
‘Tja, zo kan je het ook noemen. Ik heb het liever over noodlot.’
‘Dat klinkt wel erg zwaar …..’
‘Maar dat is het ook! Ik zal je nog één voorbeeld geven. Ik moest op zondag met mijn ouders mee naar de kerk. Gelukkig was er een gaanderij waar altijd de jeugd zat. Mijn twee zussen bij de meiden en ik bij de jongens. Voor de kerkgangers beneden waren we niet zichtbaar en dat gaf natuurlijk voordelen. Ik nam meestal een boek mee en kwam zo het uur wel door. Op een zondag komen de twee zonen van de visboer achter mij zitten. Je hoefde ze niet eens te zien om te weten dat ze van de visboer waren. De geur die om hen heen hing, zei genoeg. Ik vond het niet alleen daarom al vervelend, maar zij waren altijd aan het rumoeren en ouwehoeren. Van rustig lezen zou niets terechtkomen. Tijdens de preek prikt de oudste van die twee met iets van een naald in mijn kont. Ik riep: “Auw! Klootzak!” en ga staan om hem een hengst op z’n kop te geven. De dominee onderbreekt zijn preek, noemt mijn naam en beveelt mij de kerk te verlaten. Thuis natuurlijk een hoop gezeik. Twee maanden heb ik toen beneden naast mijn ouders moeten zitten. Van een boek lezen kwam natuurlijk niets terecht. Vreselijk vond ik dat.’
‘Oei, dat was wel heftig. Nog meer voorbeelden?’
‘Volgende week.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

’t Is altijd ik. -1-

Geplaatst op 08/04/2026 door petergortworst

‘Luister Sofietje, ken jij die mop van Moos die op een school bij de nonnen zat?’
‘Wat is een nonnenschool?’
‘Het is geen school waar je leert om non te worden. Het is een katholieke school waar nonnen lesgeven aan kindertjes. Nonnen zijn dames die nooit trouwen, allemachtig veel bidden en goede werken doen. Kindertjes leren rekenen, schrijven en natuurlijk hoort godsdienstonderwijs daar ook bij. Om onduidelijke redenen zat Moos op die school. Nu was de waterleiding gesprongen en de loodgieter had deze weer gerepareerd. De non voor de klas bedacht dat dit een mooi leermomentje voor de kinderen was.
‘Weten jullie wie de waterleiding gerepareerd heeft?’ vroeg ze aan de kinderen.
‘De timmerman?’ bedacht Kareltje.
‘De huizenbouwer!’ meende Carolientje zeker te weten.
‘Nee, dat is niet goed, maar jullie zitten wel in de goede richting.’
‘De smid,’ zei Franske.
‘Nee, ook niet. Moos, weet jij het misschien?’
‘Nou, als ik de tent hier een beetje ken, zal het Jezus wel weer zijn geweest.’

Sofietje moet erom lachen.
‘Leuk, maar wat heeft dit te maken met jouw mopperbui over altijd de klos zijn?’
‘Ik denk dat ik de negatieve uitvoering van die Jezus ben. Als er iets fout gaat, ligt dat hoe dan ook aan mij.’
‘Hè? Hoe dan?’
‘Ik zal je een voorbeeld geven. Toen ik nog thuis woonde, had ik een eigen kamer. Mijn twee zussen deelden samen een grotere slaapkamer. Ik kwam uit school en ging naar mijn kamer om huiswerk te maken. Zodra ik de deur opende, schoot de kat tussen mijn benen door de gang op en ik rook het direct: kattenpis. Het beest had opgesloten gezeten en moest natuurlijk ergens zijn behoefte doen. Mijn nagelnieuwe sportschoenen waren voor het beest de meest ideale plek. Ik met die schoenen naar beneden en de eerste vraag van mijn moeder was waarom ik die kat daar opgesloten had. Dat had ik niet gedaan. Mijn kamerdeur is altijd dicht en ik had gezien dat de kat in de keuken aan het eten was toen ik naar school ging. Ze geloofde mij niet. Het was hoe dan ook mijn schuld.’
‘En toen?’
‘Ze heeft die schoenen nog geprobeerd te wassen, maar de stank bleef. Uiteindelijk werden er nieuwe schoenen gekocht en kreeg ik wekelijks één gulden minder zakgeld. ‘Moet je voortaan maar beter opletten’ zei mijn vader nog.’
‘Je zal je wel klote gevoeld hebben.’
‘Dat heb ik elke keer. Ik doe niets fout en toch krijg ik de schuld. Vorige week nog! Ik rij op een 80km weg met een gangetje van ongeveer 75. Achter mij een rij auto’s die er niet voorbij konden, omdat er een dubbele doorgetrokken middenstreep ligt. Plotseling word ik ingehaald door een auto. Er gaat een bordje branden met ‘politie volgen’. Ze leiden mij naar een parkeerplaats en twee agenten stappen uit. Rijbewijs, kentekenbewijs en de vraag of ik weet waarom ze mij staande hebben gehouden. Ik had geen idee. ‘Wat dacht u van de snelheid?’ vroegen ze. Nee, ik ging niet te hard. Eerder te langzaam en als ik in mijn spiegel had gekeken, zou ik gezien kunnen hebben dat ik het verkeer hinderde. Ik zou er zelfs de oorzaak van kunnen zijn dat auto’s mij, ondanks de strepen op de weg, gingen inhalen en daarmee in overtreding kwamen. ‘Maar dat is toch niet mijn schuld?’ wierp ik tegen. Dat waren ze niet helemaal met mij eens en met de wijze raad dat ik wat harder moest gaan rijden, kon ik weer gaan. En dat bedoel ik nu. Het is altijd mijn schuld.’
‘Ach, kom. Twee voorbeelden. Het zal best nog wel eens mee kunnen vallen.’
‘Echt niet. Ik zal je volgende week nog wat van die akkefietjes vertellen.’
‘Hm, ik ben benieuwd.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Nul bar

Geplaatst op 03/04/2026 door petergortworst

‘Henk?’
‘Anneke! Waar was je? Ik heb je zo vaak proberen te bellen, maar je nam niet op!’
‘Henk? Je spreekt niet met Anneke. Ik ben Suzan, haar moeder.’
‘….. oh? …..’
‘Het spijt mij het je te moeten zeggen, maar Anneke is overleden. We hebben vanmiddag afscheid van haar genomen …..’
‘Anneke is dood …..? Hoe …..? Waarom ……? Hè!’
‘Afgelopen zondagavond wilden we haar naar bed brengen en toen was ze ziek. Koorts, kortademig, overgeven. Het ging zienderogen steeds slechter met haar. We belden de huisarts en die liet gelijk een ambulance komen. In het ziekenhuis stelden ze vast dat ze een bloedvergiftiging had en daar is ze aan overleden. Haar lichaam kon dit niet aan.’
‘Was het zo erg?’
‘Ik weet niet of zij veel over zichzelf heeft verteld. Dat ze verlamd was, wist je waarschijnlijk wel?’
‘Ja …..’
‘Ze zal niet verteld hebben dat ze, na het ongeluk, eigenlijk een kasplantje was geworden. Ze hield zich flink en ontkende zelfs dat er meer aan de hand was dan die verlamming, maar dat was niet zo. Van de sterke, stoere meid die ze was, is niet veel overgebleven. We wisten, en zij wist dat ook, dat de dood vlak om de hoek woonde. Een flinke griep kon haar al fataal zijn. Een bloedvergiftiging was voor haar bijna per definitie een killer.’
‘Vreselijk ….. Nee, dat wist ik niet. Zo kwam ze ook helemaal niet over.’
‘Jullie hadden maandag een afspraak, hè?’
‘Ja.’
‘Ze keek er naar uit. Ze vertelde vaak over jullie telefoontjes. “Geheime Henkie” noemde ze jou. Elke maandag kregen we een verslag over jullie gesprekken. Dat ze jouw komende maandag wilde zien, was heel bijzonder. Ze bande eerder mensen uit haar leven dan dat ze hen toestond haar te benaderen. Er zal een soort chemie tussen jullie zijn geweest.’
‘…….’
‘Henk ……?’
‘Ja, ik ben er nog ….. Dat van die chemie klopt wel. Dat voelde ik ook. Onze gesprekken waren meestal kort, maar verliepen zo gemakkelijk, zo natuurlijk, alsof we twee geesten waren die elkaar al jaren kenden. …… En nu is ze dood …..’
‘Je was voor haar niet zomaar een Henkie. Je was een kers op haar taartpunt. Dat is ook de reden dat ik je bel om dit te vertellen. Het zou niet goed zijn geweest om jou in het ongewisse te laten.’
‘Het is fijn dat u belde. Liever had ik dit telefoontje nooit gehad en ik weet zeker dat u dit ook niet wilde plegen.’
‘Dat klopt, Henk. Ik wens je sterkte.’
‘Dat wens ik u ook.’
‘Dag Henk.’
‘Dag …..’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Toenemende stoomdruk

Geplaatst op 23/03/2026 door petergortworst

‘Anneke! Ik ga met de deur in huis vallen.’
‘Goedemorgen, Henk. Als je even wacht tot ik achter de deur weg ben ….’
‘Kan het?’
‘Ja.’
‘Ik wil je zien. In het echt. Niet op een foto maar in levenden lijve.’
‘Oh? Waarom?’
‘Omdat ik mezelf helemaal gek maak. Ik denk om de haverklap aan je en niet weten hoe je eruit ziet, verstoort alle dagdromen. Het is alsof ik een cadeau gekregen heb dat ik niet mag uitpakken.’
‘Pardon? Je denkt om de haverklap aan mij?’
‘Ja.’
‘……Uh……dat vind ik wel lief maar ook een beetje dom.’
‘Wat is daar dom aan?’
‘Jij wilt een jonge vrouw gaan bekijken met een lijf dat voor de helft nog werkt, waarvan je aanneemt dat zij jou ook wil zien en waar je over dagdroomt. Wat droom je dan?’
‘Dat we samen leuke dingen doen.’
‘Zoals?’
‘Samen de stad in, een terrasje pikken, op de bank naar een goede film kijken, samen koken of een dagje uit …..’
‘M’n luier verschonen, stoma wisselen, m’n kut en kont wassen, benen masseren, rolstoel duwen …… dream on, Henkie, dream on ……’
‘Aan die zaken heb ik ook gedacht, ja.’
‘……’
‘Wat denk je, Anneke?’
‘Een heleboel. Het is nogal een massieve deur waarmee je binnenvalt. Ik weet niet goed wat ik er van moet denken. We weten van elkaar niet hoe we eruit zien, of we elkaar überhaupt wel kunnen luchten of zien, of we elkaar wel mogen, laat staan erg aardig vinden …… En jij wilt jouw leven opofferen door het met mij aan te leggen? Waarom in ’s hemelsnaam?’
‘Opofferen? Een offer brengen is iets geven zonder er wat voor terug te krijgen.’
‘Precies. Je krijgt niets terug.’
‘Ik krijg jou.’
‘Schei toch uit! Je krijgt een verminkt wijf! Meer is het niet of val je juist daarom op mij? Lekker opwindend hoor om een verlamd lijf te neuken!’
‘Anneke! Stop!! Doe niet zo idioot! Jij bent meer, veel meer dan alleen een verminkt lijf.’
‘……’
‘Anneke?’
‘Ja, ik ben er nog. Sorry dat ik zo lelijk deed.’
‘Waarom deed je het?’
‘……Jouw voorstel kwam nogal onverwacht. Ik heb zelf ook na lopen denken over elkaar in het echt zien, maar ik vond dat niet realistisch. Een man in mijn leven …… Ik kan mij niet voorstellen dat er een gezonde vent zou zijn die een invalide vrouw zou willen. Dan zit er aan die vent toch een steekje los? …… Ik ben bang, Henk, ik vind het doodeng.’
‘Er zit aan mij een steekje los?’
‘Nee, ……weet ik niet, …… misschien ……’
‘Lieve Anneke. Ik vond je al aardig voor je van jouw verlamming vertelde. Die wetenschap heeft dat ‘aardig vinden’ niet veranderd. Mijn ‘aardig vinden’ gaat dieper dan jouw buitenkant. Het is de mens Anneke om wie het mij gaat. De Anneke achter de verlamming en bijkomende zaken. Waar ben je trouwens bang voor?’
‘Stel dat we het samen wel zien zitten. Hoe moet het dan verder? En stel dat we het niet zien zitten. Ben ik je dan kwijt op de maandagmorgen?’
‘Zullen we eerst maar eens een kop koffie gaan drinken?’
‘En dat vraagt een vent die in zijn dagdromen al eten voor mij kookt!’
‘Nou?’
‘Bij mij?’
‘Prima. Ik neem wat lekkers mee voor bij de koffie.’
‘En wanneer?’
‘Is tweede paasdag een goed idee?’
‘Dan hebben we volgende week nog een telefoontje met de grote ongeziene bekende en daarna de mee- of tegenvaller.’
‘De deur in huis valler.’
‘Haha, dag, lieve Henk.’
‘Dag, lieve Anneke.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , | Plaats een reactie

Stoomtrein

Geplaatst op 16/03/2026 door petergortworst

‘Goedemorgen, Henk.’
‘Ook goeiemorgen, Anneke. Weet je dat het buiten hartstikke koud is?’
‘Ik ben nog niet buiten geweest, dus nee, dat wist ik niet.’
‘Het zou verdorie lente moeten zijn. Ik zit te klappertanden achter het stuur.’
‘Nou moet je niet zo mopperen, Henk. Onze telefoontjes zijn een leuk begin van de week en daar moet je met dat mopperen geen afbreuk aan doen.’
‘Je hebt gelijk, sorry. Wat voor leuks heb jij te melden?’
‘Ik weet eindelijk wat ik voor mijn verjaardag ga vragen!’
‘Oh? …… Is dat zo bijzonder?’
‘Voor mij wel. Ik weet nooit wat ik moet vragen en afgelopen donderdag wist ik het ineens. Ik reed het balkon op en bedacht dat plantenbakken met hanggeraniums het balkon mooi kunnen opfleuren. Het lijkt mij heel gezellig staan en daarom vraag ik die voor mijn verjaardag.’
‘Het lijkt mij een goed idee. Wanneer ben je jarig?’
‘Zaterdag. Het is dan de 21e.’
‘En ik mag niet vragen hoe oud je dan wordt?’
‘Klopt. Dat mag je niet. Wanneer ben jij jarig?’
‘In november. De 10e.’
‘En weet jij altijd wat je voor je verjaardag wilt hebben?’
‘Een fles Schotse whisky en verder boekenbonnen of cadeaubonnen. Ik vind het wel lekker om die dingen in je portemonnee te hebben. Soms loop je ergens tegenaan wat je mooi vindt, en dan is zo’n bon makkelijk. Over boeken gesproken: hoe is het met dat boek waar je mee bezig was? Dat was toch iets als ‘Bewoond huis’?’
‘Nee, het heet ‘Bewoonde huid’. Ik heb het uit en oh, Henk, wat een mooi boek is dat! Het hele verhaal van die man heeft mij geraakt. Passages waar ik vreselijk om moest lachen en hoofdstukken waarbij ik het niet droog kon houden. Ik heb echt zitten janken. En weet je wat ik zo knap vind? Zijn manier van schrijven is bijzonder. Het leest makkelijk weg terwijl het nergens banaal wordt. Je leest het als een stoomtrein. Dat hier iemand met een zekere levenswijsheid aan het schrijven is, blijkt wel. Ga met je cadeaubonnen naar de boekwinkel en bestel het. Ik vind het een aanrader.’
‘Nou weet ik nog niet waar het over gaat.’
‘Ga ik je ook niet vertellen. Ik ben bang dat ik te veel vertel en dan is voor jou de spanning eraf.’
‘Oh, oké ….. Bewoonde huid van ……?’
‘Peter Gortworst. Waar moet je vandaag heen?’
‘Amersfoort. Een vaatwasmachine die het niet goed doet.’
‘De wasmachine wast. De nietmachine niet.’
‘Huh? Een nietmachine is toch niet om te wassen?’
‘Goed zo, slimme Henkie. Een nietmachine kan alleen maar nieten.’
‘Maar ….. waar slaat dit op?
‘Nergens op. Als een ja-knikker nee schudt, is’ie kapot. Als de hemel naar beneden valt, zijn we allemaal blauw. ’s Nachts is het ook kouder dan buiten. Wie een kuil graaft voor een ander, werkt aan zijn eigen conditie. Er is een tijd van k…..’
‘Ho maar! Je bent lekker op dreef! Moet je neerlandicus zijn om dergelijke onzin uit te kramen?’
‘Misschien wel. Ik houd wel van gekke zinnen, woordspelingen of taalkronkels. Zeg, even wat anders: ben jij wel eens boos?’
‘Soms. Vorige week nog. Een bakplaat werd volgens een kok niet heet genoeg. Ik heb dat ding opnieuw afgesteld en om te testen gooide de kok er een hele biefstuk op. Hij draaide het stuk vlees een paar keer om, mompelde iets van ‘nou is het goed’ en kieperde de biefstuk in de afvalton. Een hele biefstuk en die gek flikkert het zomaar in de ton! Dat is toch eeuwig zonde!?’
‘Heb je er iets van gezegd?’
‘Ik kan beter mijn mond houden als ik kwaad ben.’
‘Omdat?’
‘Ik zeker weet dat ik dingen ga zeggen die niet door de beugel kunnen. Een klant uitmaken voor lompe boer, klootzak of idioot word je niet in dank afgenomen. Voor je het weet zit ik bij de baas aan het bureau om aan te horen hoe stom ik ben geweest. En jij? Hoe staat het met jouw boosheid?’
‘De laatste keer dat ik kwaad was …..? Ik denk net na nieuwjaar. Ik was met mijn vader in een soort brasserie gaan zitten en de serveerster waagde het om aan mijn vader te vragen wat ik wilde drinken. Die zei dat ik dat best zelf kon vertellen. ‘Wat wilt u drinken?’ vroeg ze met een te harde stem en duidelijk articulerend. ‘Ik wil vijf liter ijskoude cola in een zinken emmer en een hele appeltaart, trut!’ zei ik loeihard terug. Ze wist niet hoe snel ze weg moest lopen en even later kwam er een mannelijke collega terug met een glas cola en een appelpunt. Die trut heb ik niet meer gezien.’
‘Dat gebeurt wel vaker?’
‘Ja, mensen in een rolstoel zijn toch debiel?’
‘Ik heb daar nog niets van gemerkt.’
‘Wacht maar tot je mij ziet. Dan verandert jouw praalwagenkoningin in de vrouwelijke versie van de Notre Dame’s klokkenluider.’
‘Een reden te meer om jou niet te willen zien.’
‘Mooi. Doe je voorzichtig vandaag?’
‘Ik ga mijn best doen. Dag, mooie Anneke.’
‘Dag, lelijke Henk. Tot volgende week.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Stoomflarden

Geplaatst op 09/03/2026 door petergortworst

‘Goeiemorgen, Henk.’
‘Ook goedemorgen, Anneke, hoe is het?’
‘Goed. Ben je er al uit of ik leuk of leuk leuk ben?’
‘Hallo ….! Dit is wel heel erg met de deur in huis vallen.’
‘Nou?’
‘Ik heb eerst een tegenvraag. Waarom wil jij z….’
‘Eh, eh. Daar doen we niet aan. Ik wil eerst antwoord op mijn vraag. Daarna doen we jouw vraag.’
‘Dat klinkt nogal dwingend.’
‘Ja, en?’
‘Ik houd daar niet zo van.’
‘En ik houd niet van mensen die bij een directe vraag omwegen verzinnen of tegenvragen gaan stellen. Daarom nogmaals de vraag of ik leuk of leuk leuk ben.’
‘Je bent leuk plus.’
…… ‘Leuk plus? Wat moet ik mij daarbij voorstellen?’
‘Ik vond je vanaf het begin al leuk en dat is alleen maar meer geworden. Leuk leuk is echter een verdubbeling en daar ben ik nog niet aan toe.’
‘Omdat?’
‘Omdat we elkaar na zo’n twee maanden telefoongesprekken nog amper kennen.’
‘Wil je mij zien?’
‘Nee, en voor je daar negatieve conclusies aan verbindt: ik creëer je in mijn gedachten en daarin ben je een koningin op een praalwagen.’
‘Poeh! Dat valt mij mee. Weet je hoe ik jou zie?’
‘Als de ezel die de praalwagen trekt?’
‘Haha! Nee, ik zie jou als een stoer natuurmens die voor ons een rolstoelvriendelijke blokhut bouwt in het bos. Je bakt zelf ons brood en maakt voor mij een kruidige tomatensoep. De flarden stoom stijgen uit de pan omhoog en verdwijnen tussen de boomkruinen. Ik heb de tafel gedekt. Voor jou een biertje en ik een glas witte wijn. Na het eten zitten we op de veranda. We genieten van de stilte en de invallende duisternis.’
‘En we wonen daar alleen?’
‘Ja, natuurlijk. Ik ga mijn natuurmens met niemand delen.’
‘Kijk aan! Het is maar goed dat we van elkaar niet weten hoe we eruit zien. Het zou mooie dromen lelijk kunnen verpesten. Begrijp ik nu dat jij ook niet wilt weten met welk gedrocht je te maken hebt?’
‘Ik heb er weleens aan gedacht om jou te videobellen, maar durfde dat toch niet.’
‘Zolang ik in de auto zit, heeft dat ook weinig zin. Ik bel handsfree. De telefoon zelf zit in mijn jas of borstzak.’
‘Gaan we elkaar ooit zien?’
‘Vast wel. Het kan alleen nog even duren.’
‘Ja…… Even wat anders. Heb je afgelopen week een beetje kunnen genieten van het mooie weer?’
‘Ja, de middagpauzes lekker in de zon gezeten en autorijden is ook een stuk plezieriger als het mooi weer is. En jij? Lekker op je balkon?’
‘Klopt. Met de laptop in het zonnetje aan het corrigeren.’
‘Aan die Indische handleiding?’
‘Nee, dat is goddank klaar. Ik werk nu aan een boek dat “Bewoonde huid” heet. Het is zo’n mooi boek dat ik het eerst maar als lezer gelezen heb. Van corrigeren kwam niets terecht omdat ik wilde weten hoe het verhaal verder ging. Dat corrigeren komt daarna wel.’
‘Bewoonde huid klinkt een beetje luguber.’
‘Oh dat is het niet hoor. Het is een prachtig verhaal. De schrijver is een man die ik helemaal niet ken. Peter Gortworst heet hij en het schijnt een man op leeftijd te zijn.’
‘Is dat zijn echte naam?’
‘Ik denk het wel. Met zo’n naam hoef je geen auteursnaam te verzinnen. Dat zou dom zijn. De naam zelf is al opvallend genoeg. Zal ik je er volgende week wat meer over vertellen? Dan heb ik het boek wel uit.’
‘Ja, prima.’
‘Weet je nog wat je mij wilde vragen?’
‘Ja, maar ik denk het antwoord al te hebben.’
‘Oké. Doe je voorzichtig?’
‘Doe ik, Anneke, tot volgende week.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Stoom afblazen

Geplaatst op 02/03/2026 door petergortworst

‘Hoe is het met mijn Anneke?’
‘Goedemorgen Henk, Ik loop weer op rolletjes.’
‘De klap van vorige week te boven gekomen?’
‘De bult op mijn kop is weg en de blauwe plekken worden groen.’
‘Dat past mooi.’
‘Waarbij?’
‘Bij de lente. Het wordt deze week lenteachtig, zeiden ze op het Journaal. Jouw groene plekken passen bij de bomen die weer groen worden.’
‘Ah! Dat bedoel je. Wat vond je van het nieuws over Iran?’
‘Dat past ook bij de lente.’
‘Huh? Waar slaat dit nu weer op?’
‘Ik kan mij vergissen, maar veel oorlogen zijn ooit in de lente of de vroege zomer begonnen.’
‘Heeft dat met het weer te maken?’
‘Dat denk ik wel. Lange dagen, goede temperaturen en zo …..’
‘Is dat nu ook met Iran?’
‘Misschien wel, maar het zou mij niet verbazen als er ook andere motieven zijn. Het hele Epstein-verhaal bijvoorbeeld. Dat raakt nu op de achtergrond en dat komt die oranje non-vredesduif met een kruisraket in zijn snavel goed uit.’
‘Je bedoelt Trump?’
‘Ja, en is het niet opvallend dat het oude mannetjes zijn die nu de hoofdrol spelen? Trump, Netanyahu en die Khamenei. Die laatste hebben ze naar zijn hiernamaalsharem van ik weet niet hoeveel maagden geholpen, maar ook hij behoorde bij de bejaardenclub. Oude mannetjes die jonge jongens aan flarden laten schieten. Hun raakt het niet. Zij zorgen heus wel goed voor zichzelf en spelen ondertussen hun machtsspelletjes. Niet voor het welzijn van de mensheid, maar voor eigen gewin. Het zou in de natuur zo geregeld moeten zijn dat je vanaf je zeventigste spontaan seniel wordt. Zijn we van een hoop gedonder en gezeik af.’
‘Of vrouwen laten regeren …..’
‘Dat is nog niet zo’n gek idee, Anneke.’
‘Meen je dat echt?’
‘Ja. Vrouwen zijn per definitie geen haantjes en daarmee heb je de eerste winst al te pakken. Ik zal je verklappen dat ik bij verkiezingen altijd op de eerste vrouw van de lijst stem. ….. Ook zoiets! Die ministers die er nu zitten. Het zijn verdomme net verkopers. Bij de ene baas verkopen ze stofzuiger A want dat is de beste, en bij de volgende baas verkopen ze stofzuiger B want die A is rommel die eigenlijk niet verkocht zou mogen worden. Sommigen van die ministers zaten ook in het vorige kabinet en nu verkopen ze een nieuw beleid dat veel beter is dan het vorige. Gladjakkers zijn het. Palingen in een emmer snot!’
‘Lekker stoom aan het afblazen, Henkie?’
‘Ja, en weet je wat het beroerde is? Je mag één keer stemmen en daarmee geef je de haantjes, de baantjesjagers, de zakkenvullers, het grote geld en de investeerders weer vrij baan. Woningnood? Tja, moeilijk, moeilijk. Toeslagenaffaire? Complex geheel. Eigen bijdrage? ’t Wordt allemaal wel duurder. AOW-leeftijd? Het moet wel betaalbaar blijven. Natuur, milieu, stikstof? Het heeft onze aandacht maar we doen er liever niets mee. Weet je, Anneke, ik denk dat er van het huidige kabinet niets te verwachten is. Zolang die VVD de toon bepaalt, wordt er geen ander liedje gezongen.’
‘Henk?’
‘Ja?’
‘Is de stoom al van de ketel of komt er nog meer?’
‘Hoezo? Draaf ik door?’
‘Een beetje, maar de telefoon twintig centimeter van mijn oor afhouden geeft kramp in mijn pols. Ik houd het niet meer zo lang vol.’
‘O, sorry.’
‘Henk?’
‘ Ja?’
‘Vind je mij leuk?’
‘……’
‘Henk?’
‘Ja, ik hoorde je wel. Ik moet alleen even omschakelen. Geen vraag waar ik op rekende.’
‘……’
‘Nou?’
‘Als ik onze gesprekken niet leuk zou vinden, belde ik je niet.’
‘Ik heb het niet over onze gesprekken. Ik heb het over mij.’
‘…… ik uh …… ik denk dat ik jou wel leuk vind.’
‘Gewoon leuk of leuk leuk?’
‘Pfff, wat is het verschil?’
‘Denk daar de komende week maar eens over na.’
‘…… Oh, …… uh ……ja……’
‘Tot volgende week, Henkie.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Stoomfluit

Geplaatst op 23/02/2026 door petergortworst

‘Goeiemorgen, Anneke, hoe staat het leven?’
‘Het staat niet. M’n rug doet zeer en mijn kop doet pijn.’
‘Hoe dat zo?’
‘Vrijdagmiddag met de rolstoel achterover geklapt.’
‘Te veel gas gegeven en een wheelie gemaakt?’
‘Nee, ik kreeg eindelijk mijn op- en afrit naar het balkon. Ik heb daar een onmogelijk hoge drempel die ik met de rolstoel niet kan nemen. Al tijden terug bij de WMO daar een voorziening voor gevraagd en vrijdag hebben ze die dingen neergelegd. De man vertrok en ik proberen natuurlijk. Naar beneden ging goed. Omhoog niet. Ik had achteruitrijdend omhoog moeten gaan. De helling was gewoon te steil. Nu klapte ik op mijn rug en daar lag ik. De rolstoel kon ik rechtop zetten maar daar weer inklimmen lukte niet. Tot bovenmaat van ramp waaide de balkondeur ook nog dicht.’
‘Jeetje! En toen?’
‘Kijken of er beneden iemand op straat loopt die mijn ouders kan waarschuwen. En of de duvel er mee speelt, Henk, geen mens te zien.’
‘O, ik ken dat. Altijd en in elke keukenlade elastiekjes tegenkomen en op het moment dat je er eentje nodig hebt, is er geen eentje meer te vinden.’
‘….. Zo iets, ja …..’
‘Klopt het niet?’
‘Ik probeer even jouw gedachtegang te reconstrueren. Hoe kom je van een hulpeloze vrouw op het balkon naar elastiekjes in de keukenlade?’
‘Het gaat om de verwachting die je hebt. Jij ging ervan uit dat er mensen zouden lopen en die waren er niet. Ik weet zeker dat er in mijn autovoorraad een aantal specifieke schroefjes zijn en kan ze, als ik ze nodig heb, niet vinden. Ik heb zin in zure zult. Het ligt altijd in het schap bij de Jumbo en precies nu niet. Snap je?’
‘….. Ik moet daar later maar over nadenken…..’
‘Ja, doe dat. Maar hoe liep het af?’
‘Ik ben om hulp gaan roepen en gelukkig hoorde mijn buurvrouw dat. Ze vroeg vanaf haar balkon of er een ziekenwagen moest komen en prompt zag ik spookbeelden van een brandweer met een ladderwagen die met loeiende sirenes en stoomfluit aan kwamen snellen. Ik zag ze mij al op een brancard van het balkon takelen. Gelukkig kon ik haar vertellen dat ze alleen maar even bij mijn ouders aan hoefde te bellen en dat heeft ze ook gedaan.’
‘Jij liet ook je gedachten gaan.’
‘Huh?’
‘Ik bedoel het spookbeeld van die brandweerauto.’
‘Ja…..?’
‘Ik zal je een voorbeeld geven. Mijn ouders woonden in een klein dorp. Een knus huis met een mooie siertuin en een moestuin. Op een morgen vertelt mijn vader dat de uien gerooid moeten worden. Mijn moeder denkt even na en zegt dan dat ze bij Jaap langs moeten. Ik begreep niet hoe ze van uien rooien op Jaap kwam. Volgens haar was dat heel simpel. Uien rooien betekent dat er hutspot en uiensoep gemaakt gaan worden. Dat is zo veel dat het meeste de vriezer ingaat. Daarvoor heeft ze niet meer genoeg opbergbakjes en die kan ze in de stad kopen.  Met de hoeveelheid benzine die nog in de auto zit, haalt ze de stad niet en dus gaat ze eerst bij Jaap langs omdat die een tankstation heeft. “Zo moeilijk is het niet, Henk”, zei ze nog.’
‘Haha! Hoe reageerde jouw vader?’
‘Die dacht daar niet over na. Ik denk dat hij dit soort gedachtekronkels wel gewoon was. Maar even wat anders: Jij hebt geen gevoel meer in je benen, toch?’
‘Nee.’
Je voelt dus niets als jij je stoot of verwondt?’
‘Nee. Het is daarom dat ik mij meerdere keren per dag controleer.’
‘Het lijkt mij doodeng.’
‘Is het ook, maar het heeft ook voordelen. Als ik de Vierdaagse van Nijmegen ga lopen, heb ik geen last van blarenpijn.’
‘En een operatie aan een versleten knie kan zonder verdoving.’
‘Jij snapt het, Henk. Heb je hierover lopen nadenken?’
‘Ja.’
‘Dat is lief.’
‘Och …..’
‘Nee, echt, Henk. Wat kennen we elkaar nu en dat jij aan mij denkt, vind ik bijzonder.’
‘……’
‘Ach, gossie, is mijn Henkie nu verlegen?’
‘Is het niet normaal om aan iemand te denken met wie je een leuk contact hebt?’
‘Wat de ene als normaal ziet, kan voor de ander bijzonder zijn.’
‘Hmm, laat ik het zo zeggen: ik vind ons contact bijzonder en aan jou denken is daar een logisch gevolg van.’
‘En wat denk je dan?’
‘Veel. Ik probeer mij voor te stellen hoe het is om invalide te zijn, hoe het is om alles met een rolstoel te doen, hoe het is om hulp te vragen, afhankelijk van anderen te zijn, hoe je eruit ziet, hoe jij de toekomst ziet, of je nog wel kunt genieten van je lijf, hoe oud je bent, of je nog wel alles kunt eten …..’
‘Tjonge, wat een vragen! En waarom wil je dat allemaal weten?’
‘Omdat ….. omdat ….. ik geïnteresseerd in je ben.’
‘Geïnteresseerd?’
‘…..Ja….?’
‘En waar heb ik dat aan verdiend? Aan mijn rolstoel?’
‘Ik was het al voor jij met de openbaring van je rolstoel kwam.’
‘Mijn rolstoel heeft daar geen verandering in gebracht?’
‘Je bent meer dan een vrouw met een niet-werkend onderlijf.’
‘Dat klopt. Fijn dat je dit zo ziet. Als je in een rolstoel zit, wordt vaak niet voor vol …. Oh, er wordt gebeld. Ik moet ophangen. Het zal de huisarts zijn die mij komt bewonderen. Tot volgende week, Henk!’
‘Oké. Tot volgende week, Anneke.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , | Plaats een reactie

Stoomwolkjes

Geplaatst op 16/02/2026 door petergortworst

‘Goeiemorgen Anneke, hoe is’t?’
‘Het loopt op rolletjes. Ik zit aan het ontbijt. En jij?’
‘Ja, ook op rolletjes, maar dan 80 kilometer per uur.’
‘Dat haal ik alleen als ik met mijn rolstoel in het Limburgse Slenaken van de Koningsberg naar beneden rijd.’
‘Lijkt mij niet verstandig.’
‘Is het niet glad?’
‘Daar hebben ze in het noorden last van. Ik ben op weg naar Delft en hier is het alleen maar druk. Zouden we het deze keer niet over politiek hebben?’
‘Ja., kunnen we doen maar welke? De wereldpolitiek, de Amerikaanse of de Nederlandse?’
‘Van de hele wereld weet ik te weinig. De Amerikaanse is een democratie in verval waar ik mij best wel zorgen over maak, maar weinig zinnigs over kan zeggen, dus blijft de Nederlandse over.’
‘Waarom maak jij je zorgen over Amerika?’
‘De US heeft, of je dat nu wilt of niet, veel invloed op de westerse wereld. Neem alleen maar bedrijven als Microsoft of Google. Als dat grote oranje kind het op z’n heupen krijgt, kan hij met die bedrijven ongelooflijk veel schade aanrichten. Je wil niet weten hoe afhankelijk wij en ons land van hen zijn.’
‘Dan snijden ze in hun eigen vlees.’
‘Ik heb niet de indruk dat Trump daar wakker van ligt. Hij zal alleen kijken hoeveel hij en zijn vriendjes er rijker van worden. Dat het klootjesvolk daarmee naar de knoppen gaat, zal hem worst zijn.’
‘Trumpworst.’
‘Ja! Haha! Weer iets waar de gek zijn naam op kan zetten. Mijn buurvrouw zei onlangs nog “Gekken en dwazen schrijven hun namen op deuren en glazen”. Een oud gezegde, maar bij Trump akelig actueel. Je zal nu toch maar een weldenkende Amerikaan zijn. Ik zou mij grote zorgen maken.’
‘Op welke partij heeft mijn Henkie vorig jaar gestemd?’
‘Op D66. En jij?’
‘Een voorkeurstem op Lisa Westerveld.’
‘Laat mij raden. Je deed dat vanwege haar strijd voor de jeugdzorg en het gehandicaptenbeleid.’
‘Klopt. Ben jij nu tevreden over jouw D66?’
‘Nee. Beslist niet. Ik voel mij genaaid. Die Rob Jetten heeft zijn oren laten hangen naar de VVD van njet, njet en njet. Als er dan toch een minderheidskabinet moest komen, waarom dan niet van D66, CDA en PVDA/GroenLinks? Hij heeft zich naar rechts laten trekken en dat valt mij zwaar van hem tegen.’
‘Ik had gehoopt dat we weer normaal zouden gaan doen. Geen experimenten meer, maar regeren met het oog op de lange termijn. Ik heb zo’n bloedhekel gekregen aan dat hijgerige vliegen afvangen en dat ad hoc geklooi. “Wie trouwt met de waan van de dag, is snel weduwe”. Ik hoor het Pechtold nog zeggen en hij had gelijk.’
‘Denk je dat dit kabinet er lang zal zitten?’
‘Ik weet het niet, Henk. Misschien verrassen ze ons in positieve zin, maar ik heb er een hard hoofd in. Vooralsnog ziet het er naar uit dat ik met mijn verlaagde financiële middelen de economie uit het slop moet trekken. Even iets heel anders: denk jij doordeweeks weleens aan mij?’
‘Ja.’
‘Wat dan?’
‘Ik kijk uit naar de maandagmorgen. Dan mag ik je weer bellen en dat maakt mij blij. Ik denk overigens dat jij een bijzonder mens bent.’
‘In de zin van …..?’
‘Je klinkt zo monter, zo opgewekt.’
‘Had ik zielig moeten klinken?’
‘…..Nou …., ik kan mij voorstellen dat niet meer kunnen lopen iets met je doet. Als het mij zou overkomen, mag je me afspuiten.’
‘Dat dacht ik ook.’
‘Maar je hebt het niet gedaan.’
‘Nee. Ik heb ontdekt dat er nog redenen zijn om te leven. Mijn revalidatie is nog niet afgelopen. Die maakt dat ik iedere keer wat meer zelfstandigs kan doen. Ik heb ouders en ik kan het hun niet aandoen om deze dochter te begraven. Er zijn regelmatig leuke dingen waar ik van geniet en sinds kort is er een Henkie die mij wekelijks belt om zijn verhaal kwijt te kunnen.’
‘Dat is niet waar! Jij zeurt mij de kop gek!’
‘Poeh hé! Voel jij je aangevallen? Hoe bevalt het boven op de kast?’
‘Prima. Kom je erbij?’
‘Kom naar beneden, pak een stoel en ga naast mij zitten. Dat vind ik veel leuker.’
……
‘Anneke?’
‘Ja, Henk.’
‘Ik vind je bijzonder …..’
‘Omdat ik in een rolstoel zit?’
‘Nee. Om wie je bent, hoe je klinkt, wat je zegt en denkt ….. Dat dacht ik al voor jij over je rolstoel begon.’
‘We weten van elkaar niet hoe we eruitzien.’
‘Wil je dat weten?’
‘Nog niet. Misschien in de toekomst. Als je niet meer denkt dat ik een creatuur ben met vuur uit de bek en stoomwolkjes uit de oren.’
‘Doe niet zo raar. Dat heb ik nog geen enkele keer gedacht.’
‘Wat dacht je dan?’
‘Iets tussen een engel en een heks.’
‘Een gewoon mens dus.’
‘Precies.’
‘Ga je mij volgende week weer bellen?’
‘Dan is het jouw beurt om te zeuren.’
‘Haha! Dag lieve Henk.’
‘Dag lieve Anneke.’

’t Gaat verder …..
 

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Stoomstoel

Geplaatst op 09/02/2026 door petergortworst

‘Goeiemorgen Henk, hoe is het?’
‘Hoi Anneke, ’t gaat. Het is maandagmorgen. Het is begin februari en het is koud en donker. Dat zijn geen omstandigheden die mij enthousiast aan de dag laten beginnen.’
‘Hoe laat sta jij meestal op?’
‘Zes uur. Kop onder de koude kraan, scheren, bordje Brinta en dan weg.’
‘Dan ben jij met een uurtje wel klaar.’
‘Makkelijk. En jij?’
‘Ik sta om half zeven op, maar aan dat uurtje heb ik niet genoeg. Bij mij gaat het richting de twee.’
‘Dat lijkt mij ook typisch iets voor vrouwen. Die hebben altijd meer tijd nodig.’
‘Ach, Henkie toch, wat een vooringenomenheid weer ….’
‘Klopt dat niet dan?’
‘Klopt het dat mannen niet elke dag een schone onderbroek aantrekken? Dat mannen hun handen niet wassen na toiletbezoek? Dat een vrouw geen automonteur kan worden of lasser of meubelmaakster? Dat alle vrouwen de kunst van multitasking bezitten? Dat mannen altijd stoer moeten zijn en vooral nooit mogen huilen? Bedoel je dat?’
‘Noemen ze dat niet generaliseren?’
‘Ja, en dat is precies wat je deed.’
‘Maar twee uur nodig hebben om op te staan, douchen, je opmaken en eten is toch gewoon veel?’
‘Niet als ze ’s morgens je darmen spoelen en je blaas legen met een katheter, gewassen wordt en ze je in de kleren helpen voordat je eindelijk in je rolstoel kan gaan zitten. En dan moet ik nog eten.’
‘……’
‘Henk? Ben je er nog?’
‘….. Ja …..’
‘Je mag wel ophangen, hoor. Ik ben dat wel gewend.’
‘Doe niet zo idioot. Ik ben aan het verwerken wat je net zei. Je zit in een rolstoel? Kan je niet lopen?’
‘Niet meer, nee. Ik heb een complete dwarslaesie.’
‘Sjezus ….. Hoe kom je daaraan?’
‘Een avontuurlijke wandeling in Wales iets te avontuurlijk maken. Ik ben op de rand van een nogal steile berg gaan staan en twaalf meter naar beneden gedonderd. Zware hersenschudding, rug gebroken en rechter bovenarm. Er moest een helikopter aan te pas komen om me op te halen.’
‘Was je daar alleen?’
‘Nee, met mijn vriend. We waren op vakantie.’
‘En toen?’
‘In Cardiff hebben ze mij geopereerd om te redden wat er te redden viel. Dat was niet veel. Het was snel duidelijk dat de zenuwen in mijn rug echt kapot waren. Wandelvakanties kon ik vanaf dat moment wel op mijn buik schrijven. Ze hebben mij, zodra het kon, naar Nederland gebracht.’
‘Wanneer is dit gebeurd?’
‘Augustus 2022.’
‘En het is zeker dat je nooit meer kan lopen?’
‘Ja …..’
‘Vreselijk….. Nu begrijp ik ook dat samen met je moeder koken.’
‘Dat die in dezelfde flat als ik zijn gaan wonen was een godsgeschenk.’
‘En je vriend?’
‘Die kon niet dealen met een gehandicapte vriendin. Daar is hij heel eerlijk in geweest en ik snap hem ook wel. Ik zal altijd zorg nodig hebben en daarmee doe je een beroep op je partner. Mijn beperkingen beperken hem ook.’
‘Hij liet je wel alleen.’
‘Daar was hij de enige niet in. Ik heb ontdekt dat een rolstoelrijdster een raar ding is. Ik ben een heel aantal vriendinnen kwijt, word aangesproken alsof ik achterlijk ben, ze vragen op het terras aan mijn moeder wat ik wil drinken en als ik met mijn vader aan het winkelen ben, vragen wildvreemden aan mijn vader of ik zijn dochter ben en wat er met mij aan de hand is.’
‘Ik denk dat dit nog maar het topje van de ijsberg is.’
‘Haha! Ja, dat klopt. Ik ben heel goed in confronteren geworden. Als een zaak het nodig vindt om de klanten een paar treden te laten nemen voordat ze naar binnen kunnen, pak ik de telefoon en vraag of ze even naar buiten komen. Als ze dat doen, vallen er woorden als discriminatie, geen oog voor de medemens, kortzichtigheid en de vraag wanneer er iets aan gedaan wordt. Negen van de tien keer komen ze met flutargumenten. Mijn rolstoel wordt dan een stoomstoel waarmee ik al hun onzinwoorden en argumenten aan gruzelementen wals.’
‘Helpt dat?’
‘Twee zaken hebben al een mooie oprit laten maken.’
‘Kijk aan. Het werkt dus. Even wat anders. Ik sta bij de klant voor de deur en moet ophangen. Volgende week weer bellen?’
‘Doe je dat echt?’
‘Waarom niet?’
‘….. Weet ik eigenlijk niet ….. ‘
‘Je bent bang dat ik één van de afhakers ben?’
‘…..’
‘Ik bel je volgende week.’
‘Dat is lief, Henk.’
‘Dag Anneke.’
‘Dag lieve Henk.’

(wordt vervolgd)

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Stoomdruk

Geplaatst op 02/02/2026 door petergortworst

‘Henk, ik heb een vraag.’
‘Uh ….. Goedemorgen Anneke.’
‘….. Oh, uh, ja. Ook goedemorgen.’
‘Wat is er zo dringend?’
‘Ik bedacht net, voor ik je ging bellen, een vraag en was bang dat ik hem zou vergeten.’
‘En de vraag is?’
‘Hoe doe jij dat met eten?’
“Hoe doe ik het met eten? Wat bedoel je? Vraag jij je af of ik wel genoeg en gezond eet?’
‘Nee, dat niet. Kook jij voor jezelf elke avond een warme maaltijd of eet je buiten de deur?’
‘Ah, bedoel je dat? Nou, meestal kook ik zelf, maar dan wel zo veel dat er twee of drie bakjes de vriezer ingaan. Soms eet ik bij de klant of krijg eten mee en ben ik laat thuis, dan gaat er een bakje uit de vriezer de magnetron in. En hoe doe jij dat?’
‘Mijn ouders wonen in hetzelfde flatgebouw als ik. ’s Avonds kookt mijn moeder of ik. We wisselen dat eerlijk af en elke dinsdagmiddag ga ik met mijn vader voor een week boodschappen doen.’
‘Jij zit dus niet alleen aan tafel.’
‘Ik niet, nee. Jij wel, hè?’
‘Ik zit alleen aan tafel als ik soep eet. Daar mors ik nog weleens mee.’
‘Hè? ….. nee, gekkie. Een andere alleen. Of je in je eentje eet. Dat bedoel ik.’
‘Oh ….. ja, ik eet in m’n uppie.’
‘Heb jij jezelf koken geleerd?’
‘Deels. Ik doe bij klanten vaak wat kennis op en ik heb een heel oud kookboek waarin bijvoorbeeld een recept staat van erwtensoep. Dat maak ik regelmatig en geloof mij, midden in de zomer is die soep ook lekker.’
‘Is dat met zo’n uitgekookt varkensbot met van dat rillende spek?’
‘Haha! Nee, dat laat ik weg. Ik gebruik speklapjes en natuurlijk rookworst. Ik hoorde dat de HEMA weer de oude originele rookworst gaat verkopen en die komt er dan in.’
‘Ja, die nieuwe worst …. dat was een stomme fout van hen. Heeft jouw moeder je niet geleerd te koken?’
‘Koken is meidenwerk, meende mijn moeder. Die bonjourde mij steevast de keuken uit.’
‘En hoe vindt ze dan nu hoe je het doet?’
‘Geen idee. Kort na mijn vaders dood heeft ze alle contact met ons verbroken.’
‘Hè? Waarom dat dan? En wie zijn “ons”?’
‘Mijn twee zussen en ik. Vrij snel na de begrafenis leerde ze een man kennen en is bij hem ingetrokken. Ze woont nu ergens in Brabant. We weten niet of het contact op zijn initiatief verbroken is of dat ze het zelf wilde. Als je belt, word je gewoon weggedrukt.’
‘En als je voor de deur gaat staan?’
‘We hebben geen idee waar ze wonen.’
‘Jasses, wat naar. Hoe staan je zussen erin?’
‘Voor hen is het erger. Hun kinderen hadden vrij plotseling een opa minder en nu is er ook geen oma meer.’
‘En jij geen ouders ….. Hoe is het contact met je zussen?’
‘Gewoon goed. We weten elkaar te vinden als het nodig is en natuurlijk zien elkaar op verjaardagen. …..Hm, zo natuurlijk is dat niet, bedenk ik mij net.
‘Hoe sta jij er zelf in?’
‘Tja ….. Een beetje leeg gevoel. Er is iets weg dat er altijd zou moeten zijn en ik begrijp het ook niet. Hoe kan je als ouder afstand nemen van je kinderen? Ik weet niet beter dan dat er een onlosmakelijke band is tussen ouders en kinderen, maar blijkbaar heb ik het mis.’
‘Er is altijd een bloedband, maar die is ondergeschikt als het in de bovenkamer niet goed zit.’
‘In dat geval komt het nooit meer goed.’
‘Dat kan je niet zeggen. Ik denk dat je altijd moet hopen op een verandering.’
…..
‘Wat een gesprek op de maandagmorgen, zeg.’
‘Jij begon met je vraag.’
‘Sorry maar niet sorry, Henk. Weet je dat ik mij vandaag ook in de voedselindustrie ga storten?’
‘Nee. Waarmee dan?’
‘Een bedrijf gaat een Indiase machine importeren. Dat ding schilt aardappelen en maakt er gelijk frietjes van. De technische gegevens en gebruiksaanwijzing staan in zo gebrekkig Nederlands dat niemand er iets van snapt. Nu moet het natuurlijk allemaal in no-time klaar zijn, dus er zit nogal wat druk op de ketel.’
‘Spannend. Het zijn overigens patatten en geen frietjes.’
‘Het is friet.’
‘Patat.’
‘Friet!’
‘Patat!’
‘Henk! Je gaat nu toch geen ruzie met mij maken? Ik ga je Frietenhenkie noemen hoor!’
‘En dat zegt Patanneke …..’
‘Goed, Aardappelstaafje, ik ben niet boos maar wel verdrietig. Nu ga ik aan de slag.’
‘Pardon? Reclame maken voor een regeerakkoord?’
‘….. Ah! Nee, doe mij een lol. Zullen we het daar volgende week over hebben?’
‘Nou, vooruit. Eventjes dan. Tot volgende week, Anneke.’
‘Dag Henkie.’

(word vervolgt)

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Vroeg op stoom

Geplaatst op 26/01/2026 door petergortworst

‘Hoi Anneke! Met Henk.’
‘Man, wat bel je vroeg. Heb je in je bed geplast?’
‘Haha! Nee, ik ben een grote jongen. We moeten alleen op tijd bij de klant zijn en eenmaal aan het werk kan ik je niet bellen.’
‘We? Zit je niet alleen in de auto?’
‘Jawel hoor. We rijden met twee auto’s. Hoe is het met je somber makende boek?’
‘Da’s gelukkig klaar.’
‘Waar ging het over?’
‘Over een vrouw van wie de man zich doodgereden had.’
‘Dat is wel heftig.’
‘Ja, vooral omdat nooit duidelijk is geworden of hij dat expres heeft gedaan of dat het een echt ongeluk was.’
‘Geen vrolijk verhaal dus. Daar kan je inderdaad somber van worden.’
‘Weet je, Henk, het is niet het verhaal dat mij somber maakte. Het is goed wanneer mensen hun verhaal op papier zetten. Je wordt zo gedwongen je gedachten te ordenen en dat brengt vaak duidelijkheid en rust. Maar in dit geval was het de opstelling van die vrouw. Ze meende dat iedereen op de hoogte moest zijn van haar belevenissen, rouwproces en twijfels en dan krijg je onrealistische verwachtingen. Er zouden duizenden boeken gekocht worden, recensies in landelijke dagbladen, interviews op tv, de rode loper van het boekenbal en dat soort dingen. Mij inschakelen paste natuurlijk in dat straatje, terwijl ik weet dat de verkoop zeer beperkt zal zijn. Het is die arrogantie, of misschien moet ik zeggen domheid, die mij somber maakt. Ik ontzeg niemand de kans om te schrijven, maar ken jezelf.’
‘Toe maar. Je komt aardig op stoom. Zaten er veel fouten in?’
‘Veel grammaticale fouten, zinnen die niet klopten, verhaallijnen waar je niet uit kon komen, beperkte woordenschat, tegenwoordige tijd en verleden tijd door elkaar gebruiken ….’
‘Ik vermoed dat in het corrigeren veel werk in zit.’
‘Klopt en dat is niet erg als ze er maar wat mee doet. Als ik een boek redigeer, zal je als schrijver daarna aan de bak moeten. Je boek wordt er beter van. Ik heb sterk de indruk dat zij dat niet doet. Prima, maar vraag mij dan niet om je boek te behandelen. Het is nu alsof al mijn werk flauwekul is. Ik werk niet alleen voor het geld. Het werk geeft plezier en het is ook een erezaak. Ik verbind er wel mijn naam aan en als er dan geen fouten worden gecorrigeerd, gaat dat ten koste van mijn reputatie.’
‘En betaalt zij jou per uur?’
‘Per woord.’
‘Ah ….’
‘Lees jij veel?’
‘Keuringsrapporten, memo’s over veiligheidsmaatregelen, installatievoorschriften, gebruiksaanwijzingen en soms een boek.’
‘Wat voor boek ben je nu aan het lezen?’
‘De politiemoordenaar van Sjöwall en Wahlöö. Een Zweedse misdaadroman.’
‘Is het een goed boek?’
‘Ik denk dat de meningen over wat een goed boek is, nogal verdeeld kunnen zijn. Laat ik zeggen dat het voor mij een aantrekkelijk boek is.’
‘Waarom?’
‘Het is nogal gedateerd. Uitgegeven in 1976, maar dat maakt niet uit. Het is realistisch beschreven. Weinig verhullend taalgebruik. Laat ik het zo zeggen: als er een moord is gepleegd, weet je vrij nauwkeurig hoe dat gedaan is. Wat ook leuk is: het speelt zich af in Stockholm en je kan de kaart van de stad erbij leggen om na te gaan waar het een en ander zich afspeelt. De beschreven straten zijn er gewoon.’
‘Is dat het genre dat je leest?’
‘Ook. Mijn vader was een liefhebber van Godfried Bomans en Jan Wolkers. Twee boekenplanken vol. Daar moet ik nog aan beginnen.’
‘Dat zijn wel iconen uit het verleden.’
‘En?’
‘Niks. Ik zeg alleen dat het iconen uit het verleden zijn. Leeft je vader niet meer?’
‘Nee, die is twee jaar terug gestorven. ….. Longkanker…..’
‘…..’
‘En wat leest Anneke?’
‘Teksten van klanten. Ik kan mij er niet toe zetten om gewoon een boek te lezen. Ik weet zeker dat er met een corrigeerpet wordt gelezen.’
‘Noemen ze dat niet “beroepsdeformatie”?’
‘Dat zou zomaar kunnen. Heb jij met jouw machines daar geen last van?’
“Als er iets nieuws op de markt komt, wil ik graag weten hoe het werkt. Dat kan ik moeilijk deformatie noemen. Het is meer een hang naar informatie.’
‘Leuke woordspeling ….’
‘Oh …. tja, het gaat vanzelf.
‘Ga ik je volgende week weer bellen?’
‘Dat durf je best.’
‘Dat denk ik ook. Fijne dag, Henk.’
‘Jij ook. Tot volgende week.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Steamer en zo

Geplaatst op 19/01/2026 door petergortworst

‘Met Henk.’
‘Dag Henk, met Anneke. Ken je me nog?’
‘Uh …. Ja …. Had ik jou vorige week niet per ongeluk gebeld?’
‘Klopt, en ik ben benieuwd hoe het nu met je is.’
‘…. Uh …. Goed …. Uh…. Leuk dat je belt, maar waarom?’
‘Omdat ik vanmorgen bedacht dat het een week geleden is.’
‘Dat ik je belde ….?’
‘Ja.’
‘En dat is het herdenken waard?’
‘Vind je het niet leuk dat ik je bel?’
‘Ja, dat wel. Ik had er gewoon niet op gerekend. Je overvalt mij er wel mee.’
‘Daar schijn ik nogal goed in te zijn. Ben je weer onderweg naar een kapotte steamer?’
‘Nee, preventief onderhoud in de keuken van een kazerne.’
‘Aan die stoommachines?’
‘Ja, maar ook aan vaatwasmachines, kookketels, braadsleden, friteuses …. ‘
‘Is dat spannend?’
‘Absoluut niet.’
‘Heb jij afgelopen week nog aan ons telefoontje gedacht?’
‘Ja, zo af en toe.’
‘Omdat?’
‘Omdat het een verrassend leuk gesprekje was. Je had mij ook af kunnen snauwen.’
‘Waarom zou ik dat doen?’
‘Misschien stoorde ik je bij iets belangrijks.’
‘Maar dan kan je toch gewoon vriendelijk blijven?’
‘Dat lijkt mij ook.’
‘Hoe oud ben jij eigenlijk?’
‘Negenentwintig. En jij?’
‘Henk toch! Je vraagt een dame nooit naar haar leeftijd!’
‘Sorry.’
‘Beschrijf jouw uiterlijk eens.’
‘Als Swarzenegger in zijn jonge jaren. En jij? Of mag ik dat ook niet vragen?’
‘Jij een Swarzenegger? Ha, ha! Dat zal wel. Nou, ik ben het evenbeeld van Brigitte Bardot.’
‘Da’s niet best. Zij is een lijk in verregaande staat van ontbinding.’
‘Zo voel ik mij vandaag ook. Ik ben een rotboek aan het redigeren dat mij somber maakt, het is maandag en ik heb met nog niemand kunnen kletsen. Heb je het nieuws vanmorgen al gehoord?’
‘Over Trump en Groenland?’
‘Nee, dat van die treinen in Spanje. Twee hogesnelheidstreinen zijn op elkaar geklapt. Ze spreken nu al over tientallen doden.’
‘Dat klinkt niet best. Ik zal straks even luisteren en kijken. Even wat anders: bel je mij om even te kunnen kletsen?’
‘Ja.’
‘Ik vermoed dat je alleen woont?’
‘Helaas wel. En jij?’
‘Ik ook, maar niet helaas. Vorig jaar een appartementje gekocht dat voor één persoon te groot is en voor twee net te klein.’
‘Ik heb een ruime huurflat op drie hoog. Grappig. Als je een flatje koopt, heet het ineens een appartement. Ik huur en dan blijft het een flatje. Je woont toevallig niet in het centrum van Utrecht?’
‘Gelukkig niet. Het zal je maar gebeuren. Eén knal en je bent alles kwijt.’
‘Ben jij bewust single?’
‘Nee. De ware is nog niet verschenen. Ik ben nogal kieskeurig. Wat is er helaas aan jouw alleen-zijn?’
‘Ik had een vriendje en plotseling was ik niet goed genoeg meer. Van de ene op de andere dag liet hij mij in de steek.’
‘Dat klinkt klote.’
‘Dat was het ook.’
‘Was dat vrij recent?’
‘Begin 24.’
‘En nog geen nieuwe Adonis tegengekomen?’
‘Nee. Ik denk dat mijn gebruiksaanwijzing te gecompliceerd is.’
‘Iedereen heeft toch zo’n ding?’
‘Ja, maar er zitten graden van moeilijkheid in en ik denk dat de mijne valt onder de categorie “zwaar”.’
‘Ach, op elk potje past een dekseltje, toch?’
‘Ik ben geen pot.’
‘….. Dat bedoel ik niet.’
‘Weet ik.’
…..
…..
‘Henk?’
‘Ja?’
‘Mag ik je volgende week weer bellen?’
‘Dan is het weer maandag.’
‘Misschien heb ik je juist dan nodig.’
‘Oh .…. Uh ….. ja, oké …..’
‘Fijne dag, Henk.’
‘Jij ook, Anneke. Sterkte met je boek.’

(word vervolgd)

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie