Spijt

Geplaatst op 25/06/2026 door petergortworst

Spijt? Of ik ergens spijt van heb? O, daar hoef ik niet lang over na te denken. Ik heb er spijt van dat ik ooit getrouwd was.  Dat had ik nooit moeten doen.

Waarom niet? Omdat ik mij mee liet slepen met ‘hoe hoort het’. Met het voldoen aan het verwachtingspatroon van ‘het normale’. Ik heb geen weerstand geboden tegen de wens van mijn ouders en mijn vrienden. Een vrouw zonder man, geen kinderwens en alleen maar werken. Dat is niet wat de moraal, de maatschappij of het leven acceptabel vindt.
Dom natuurlijk. Hartstikke dom, want ik had een geweldig leven. Ik werkte bij de Europese afdeling van een Canadees bedrijf. Stel je daar niet al te veel van voor. De hele Europese afdeling bestond uit vier man. De directeur, de vertegenwoordiger, de boekhouder en ik. Fijne mensen. We konden het goed met elkaar vinden. Al het administratieve werk was voor mij. Dat was voor die hele digitale bedoening aan de orde kwam. Ik heb zelfs nog gewerkt met een telex. Dankzij mijn talenkennis mocht ik regelmatig met de directeur mee op zakenreis. Ik spreek Engels, Spaans, Italiaans, Frans en Duits. Dat was voor de directeur wel makkelijk. Die sprak alleen maar Engels.

Ja, we sliepen in hotels. Altijd aparte kamers en nee, er is nooit iets voorgevallen dat je als ongepast zou kunnen bestempelen. We waren de directeur en een medewerkster. Hij was netjes getrouwd en ik niet. Ja, ook door hem werden daar wel eens opmerkingen over gemaakt, maar zijn insteek was anders. Als ik zou veranderen in een getrouwde vrouw met kinderen moest hij op zoek naar een nieuwe medewerkster en dat zou niet mee gaan vallen.

Hoe ik mijn man leerde kennen? Dat was op de tennisclub. Het was een aardige jongen met wie ik goed kon praten. Ik zat net in een periode van vragen, angsten en onzekerheden. Zorgen over mijn biologische klok, weinig echte vrienden, hoe zal het zijn als ik oud word? Ga ik mijn eentje sterven en wie vindt mij dan? Het grappige was dat we allebei nog maagd waren. Niet vanwege een geloofsovertuiging hoor. Het was er nooit van gekomen en ik taalde er ook niet naar. Een klef en onsmakelijk gedoe vond ik het. Maar goed. Ik heb mij dus laten meevoeren op de stroom van ‘hoe hoort het’, de druk van mensen uit mijn omgeving en mijn eigen onzekerheden. We trouwden en al snel bleek dat mijn man geen genoeg van de bedpret kon krijgen. Hoe hij aan dat overmatige libido kwam, is mij nog steeds een raadsel. Van mijn kant kwamen er geen aanmoedigingen of voorstellen. De bronstige hengst moest het doen met een ijskonijn. Echt, ik vond er niets aan. Helaas werd ik wel zwanger en moest mijn baan opzeggen. God, wat deed dat pijn.

Ja, natuurlijk wilde ik graag een goede moeder zijn en om even onbescheiden te zijn: ik was dat ook. Ik heb ze gekneed tot zelfstandige wezens die hun eigen weg konden bepalen. Dat heb ik bewust gedaan, omdat ze zo snel mogelijk het huis uit moesten zijn. Ik wilde weer aan het werk. Ik trok al dat geouwehoer van veel andere moeders niet. Hun hele leven draaide om kinderen en hun man. Zodra je begon over kelderende beurskoersen, de landelijke politiek of de inflatie, haakten ze af. Nee, ik veroordeel dat niet. Iedereen kiest zijn eigen prioriteiten. De mijne waren duidelijk anders.

Hoeveel kinderen ik heb? Twee. Twee jongens. Hoe het nu met ze gaat, weet ik eigenlijk niet. Sinds de scheiding is het contact minimaal. Ze trekken meer naar hun vader.

Ja, ik ben gescheiden omdat ik die hoerenloper meer dan zat was. Wat hij bij mij niet kreeg, haalde hij bij anderen. Het was liegen en bedriegen. Zogenaamd overwerken, beurzen bezoeken in het buitenland en dan ontdekken dat hij daar niet alleen naar toe ging, rare telefoontjes krijgen, vreemde luchtjes ruiken…. Dettol! Volgens mij de standaardontsmetter van iedere hoer. Elke keer als hij daarnaar stonk, wist ik genoeg. Zodra de jongens op zichzelf woonden, heb ik hem het huis uitgeschopt.

Ja, ik ben weer gaan werken. Niet bij een baas. Niemand zit te wachten op een oud mens als ik en ben daarom een vertaalbureau gestart. Het loopt als een trein en voorlopig stuur ik mijzelf niet met pensioen.

Angsten? Wat bedoel je?
Oh, als ik doodga. Nee, daar ben ik niet meer bang voor. Ik heb inmiddels twee lieve vriendinnen. Die zijn ook alleen en we hebben afgesproken elkaar een beetje in de gaten te houden. Ik weet nu zeker dat er straks iemand is die mij de ogen sluit. Dom hè. Al die jaren van getrouwd zijn, kinderen opvoeden en willen werken maar niet kunnen, waren niet nodig geweest. Die vriendinnen van nu waren er toen misschien ook al. Angst is en blijft een slechte raadgever. Ik had er niet naar moeten luisteren, maar ja, dat is achteraf geklets. Verloren jaren. Daar valt niets meer aan ongedaan te maken en snap je nu dat ik daar spijt van heb?
 
  

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | 1 reactie

De wijde wereld

Geplaatst op 17/06/2026 door petergortworst

Zuri heet ze. Zuri komt uit Tanzania, is klein van stuk, heeft een lief gezichtje met parelwitte tanden, is zo zwart als de nacht en heeft een uit de kluiten gewassen kont. Haar naam betekent ‘mooi’ maar dat iedereen aan het begrip ‘mooi’ een andere betekenis geeft, is voor hem wel duidelijk. Hij vindt haar forse kont niet mooi. Hij vindt dat zelfs lelijk. Anderen vallen daar misschien op. Hij beslist niet. Waar hij wel op valt, is het feit dat ze uit Tanzania komt. Een land dat hij had willen bezoeken als de rondreis door Afrika ooit werkelijkheid was geworden. Iedere keer dat hij haar ziet of spreekt, voelt hij een zekere weemoed, een stil verlangen in hem opkomen, en dat is niet voor niets.
Zuri staat hem in de weg. Het zijn haar stofzuiger en kont die hem de doorgang beletten. Met een elektrische rolstoel wip je er in de lange, niet al te brede gangen van dit tehuis niet zomaar even langs. Er moet ruimte worden gemaakt en met een brede glimlach die de witte pareltjes blootlegt, laat ze hem erdoor.
‘Moet u al weg?’ vraagt ze.
‘Ja, ik moet weg.’
‘Fijne dag, meneer Bert.’

Hij was vijfenveertig jaar. Getrouwd met Henny en ongewild kinderloos. Hij werkte als afdelingsleider in een grote fabriek waar grote machines werden gemaakt. Zij was filiaalhoudster bij een landelijke winkelketen. Het geld dat ze verdienden was meer dan genoeg. Ze spaarden voor een luxe camper waarmee ze, als ze tegen de zestig liepen, grote reizen zouden gaan maken. Niet meer met het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland, Mexico, Zuid-Afrika of Canada, maar met hun eigen woonhuis op wielen naar Griekenland, Marokko of nog verder. Gaan waarheen je wil. Dat zouden ze, maar het liep anders. Op een ongelukkige dag schoof een massieve metalen plaat van de machine en hakte zijn beide enkels eraf. Een typisch bedrijfsongeval, maar de consequenties waren aanzienlijk. De voeten er opnieuw aanzetten mislukte en daarna begon het gemier met twee protheses. Duidelijk was dat autorijden niet meer zou gaan en de invaliditeitsuitkering aangevraagd kon worden. Henny trok dit niet en liet zich van hem scheiden. Hij begreep dat. Hij kon haar niets meer bieden. Wat bleef is een aangepaste woning in dit tehuis. Warm eten uit de magnetron, een zuster die hem om de dag helpt met douchen en het onvervulde verlangen naar die verre reizen.

In de papieren die hij bij de elektrische rolstoel kreeg, staat dat de actieradius bij een volle batterij 30 km is. Omdat hij niet zomaar alles gelooft, heeft hij dat proefondervindelijk gecontroleerd. De fietsenmaker heeft een kilometerteller gemonteerd. Zonder de batterij op te laden kon hij een paar keer boodschappen doen, naar de afhaalchinees en de apotheek. Toen de teller 25 km aangaf, werd de snelheid van zijn rolstoel zo laag dat langer doorrijden niet verantwoord was.
Hij zou dus ergens naartoe kunnen wat op 12 km afstand ligt, en dat is Smallingerheide.

Met de komst van de lente is zijn verlangen naar verre vertes groter dan ooit. Toen hij vanmorgen wakker werd, wist hij dat het vandaag de dag is. Nu wacht de wijde wereld en er kon geen minuut meer gewacht worden.
Om kwart over zeven is het nachtslot van de voordeur en zal niemand hem vragen waar hij heen gaat. Door de voordeur en rechtsaf. Eerst de stad uit en dan het fietspad naar Smallingerheide. Het is frisjes, maar het belooft een prachtige voorjaarsdag te worden. De bomen zijn al groen, overal bloeien paardenbloemen, de scholekster tepiet er op los en de kieviten draaien en buitelen hun baltsvlucht. Hij geniet. Het is dan wel geen wereldreis, maar het is toch de wijde wereld intrekken. Gaan waarheen hij wil.

Om kwart over acht is er in het rustieke Smallingerheide nog niet veel te doen. De bakker verkoopt brood, maar geen kopje koffie. Het café-restaurant de Harmonie gaat om tien uur open en hij weet niet veel beters te doen dan op de Brink zijn rolstoel te parkeren en te wachten tot er wat leven in de brouwerij komt. Er staan bankjes rond een beeld dat ‘de wandelaar’ moet voorstellen. Een bronzen, mensvormig geval met te grote voeten, een rugzak en een lange stok. Hij kan zich niet heugen ooit een wandelaar te hebben gezien die met zo’n lange stok loopt. De beeldhouwer misschien wel. Een langslopende mevrouw met een grote hond vraagt of het wel goed met hem gaat en of ze misschien iets voor hem kan doen. Hij wimpelt haar af. Dat doet hij ook met de volgende vier dorpsbewoners die zich om hem willen bekommeren en ter voorkoming van nog meer bemoeienissen, besluit hij een rondje door het dorp te rijden. Er is niets te beleven, maar het doodt de tijd.

Om tien uur is hij de eerste en enige klant in de Harmonie. Koffie met een appelpunt en ja, doe er ook maar slagroom op. De koffie smaakt hem niet, de appelpunt is te koud en de slagroom komt uit een spuitbus. Om half elf gaat hij op huis aan.

Het metertje van de batterij staat op minder dan de helft en dat baart hem zorgen. In dat dorp een beetje rondrijden was wellicht niet zo’n goed idee. De flauwe helling van de brug over het kanaal met zijn einddoel al in zicht, is zijn rolstoel te veel. Halverwege de helling valt hij stil. Het motortje klikt wel als hij de gashandel inknijpt maar een voortgaande beweging zit er niet meer in. Wel langsrijdende fietsers, maar nu is er niemand die vraagt hoe het met hem gaat. Wat te doen? ‘Help!’ roepen? Met zijn armen zwaaien? Als een dooie in zijn stoel gaan hangen om aandacht te vragen? Hij weet het niet.
‘Hé opa!’ klinkt er plotseling een stem, ‘Gaat het wel goed?’
De stem komt uit een glimmende, grote, rode brandweerwagen die met blauwe zwaailampen stil is gaan staan op de rijweg naast het fietspad.
Hij schudt zijn hoofd. Prompt springen er vier brandweerlieden uit wagen.
‘Is’tie stuk?’ willen ze weten.
‘De batterij is leeg.’
‘En je kan niet lopen?’
Hij wijst naar waar eens zijn voeten zaten.
‘Dat wordt nog flink oefenen voor je marathon kan lopen,’ merkt er eentje op, ‘Wacht even’
Hij knielt voor hem neer en zegt dat hij voorover moet leunen. Voor hij het weet, hangt hij over de schouder van de brandweerman.
De man draagt hem naar de brandweerauto. De andere drie ontfermen zich over de rolstoel.
‘Pak hem effe aan, Freek,’ zegt de drager.
Freek trekt hem als een voddenbaal omhoog en stalt hem op de stoel naast de bestuurder.
‘Waar moet je wezen?’ vraagt die.
Hij geeft zijn adres.
‘Mooi dat we je even konden helpen,’ zegt de man, ‘We gaan vanmiddag op oefening om mensen uit benarde situaties te redden en van alle dummy’s die we vandaag gaan zien, ben jij de enige die echt leeft.’

Bij het tehuis aangekomen, zetten ze hem in de rolstoel. Twee brandweermannen in vol ornaat die hem naar zijn woning duwen, roepen natuurlijk vragen op, maar hij zegt niets. Hij wipt in zijn gewone rolstoel en de mannen zetten de elektrische aan de oplader.
‘Er moeten vast en zeker zwaardere batterijen te krijgen zijn,’ had één van de mannen gezegd, en zodra ze weg zijn, speurt hij het internet af. Smallingerheide is een miniem stukje van de wijde wereld. Voor de bevrediging van zijn oude verlangen moet er meer te bereiken zijn.

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | 2 reacties

Diederick

Geplaatst op 27/05/2026 door petergortworst

Er is nog geen druppel koffie geschonken of gedronken, maar iedereen van het vertrouwde groepje koffieleuten voelt dat de sfeer vanmorgen anders is. Het ligt niet aan het weer. Er is niemand gaan hemelen en ook de nieuwsberichten gaven daar geen aanleiding toe. Het is die, laat ik het zo zeggen, bijzondere man die net zijn opwachting maakte.
‘Mijn naam is Diederick uit den Bosch,’ vertelt hij, ‘Diederick met ck en Bosch met sch.’
Deze informatie en zijn kleding maken indruk. Een grijs pak met een zwarte gilet, een oranje vlinderdas en glimmend zwarte veterschoenen zie je hier niet alle dagen. Daar komt nog bij dat de man kaarsrecht loopt, heel erg netjes praat en zijn broekspijpen even aan de beide strakke vouwen optrekt als hij gaat zitten.
De aanwezigen voelen haarfijn aan dat deze man de roos is in het veld met paardenbloemen, de Mercedes tussen de Trabantjes of de goudfazant tussen de duiven op het kerkplein.
‘Hoe komt iemand uit den Bosch nu hier verzeild?’ wil Jan weten.
Diederik glimlacht minzaam.
‘Een frequent gemaakt misverstand,’ zegt Diederick, ‘Ik kom uit Laren, maar mijn naam is ‘uit den Bosch’. Ik ben een telg uit een oud en adellijk geslacht.’
Ook dat nog! Een man van adel. Stientje besluit geen woord meer te zeggen. Ze is als de dood dat deze Diederick, wanneer ze Nederlands gaat praten, hoort dat ze zich normaal prima redt met plat. Een foutje als ‘mien arms’ in plaats van ‘mijn armen’ is snel gemaakt en dan zit je mooi te kijk met je goede gedrag. Ze zou zich er beslist niet voor moeten schamen, maar ze doet het toch.
‘Bent u hier komen wonen?’ wil Ans weten.
‘Nee, ik ben op bezoek bij mijn broer. Die heeft hier net zijn intrek genomen.’
‘Ah! In 221!’ zegt Sjoerd, ‘Die man in een rolstoel.’
‘Ja, maar dat is, naar wij hopen, van tijdelijke aard. Hij heeft een enkelfractuur opgelopen tijdens een vriendschappelijk partijtje golf in Wassenaar. Hij stapte mis in een bunker en kwam ongelukkig ten val.’
‘Hè? Staan die oude dingen daar nog?’ vraagt Arnold.
‘Hoe bedoelt u?’
‘Ik dacht dat ze die betonkolossen ondertussen wel opgeruimd zouden hebben.’
‘Ah! U bedoelt die bunkers die de Duitsers gebouwd hebben. Nee, wij noemen een zandkuil op de golfbaan een bunker. Het is een hindernis voor de spelers.’
Arnold doet er het zwijgen toe. Deze Diederick is een vertegenwoordiger van een andere wereld. Een wereld die de meeste van deze koffiedrinkende medebewoners niet kennen. Laren, Wassenaar, adel, golven …. Ze zullen wel barsten van het geld.
Het is alsof Anneke zijn gedachten kan lezen. Veel geld en dan hier wonen. Wat klopt er niet?
‘Hoe is uw broer met zijn vrouw hier terechtgekomen?’ wil ze weten.
‘Constantijn en Annabel bezaten een woonboerderij bij Diever. Dat werd hen te groot. De kosten van twee paarden in de manage, de hovenier en de klusjesman werden elk jaar hoger en mede daarom wilden ze kleiner gaan wonen.’
‘Dan zal een flatje hier hen wel tegenvallen.’
‘Die geluiden heb ik nog niet gehoord. Integendeel zelfs. Het niet hebben van een tuin is voor hen beiden een verademing.’
Diederik kijkt op zijn glimmende horloge.
‘Zijn verpleegster zal ondertussen wel klaar met hem zijn,’ zegt hij, ‘Daar konden ze mij niet bij gebruiken. Ik ga weer naar boven en zal hen vertellen dat u als groepje een aangenaam gezelschap bent. Wellicht komen ze de volgende keer zelf. Moet ik de koffie nog betalen?’
‘Vijftig cent,’ zegt Anneke.
Diederick legt de munt op tafel. Het ding glimt alsof het goud is en zodra hij de deur achter zich sluit, pakt Jan de munt op en bekijkt hem aandachtig.
‘Nagelnieuw,’ is zijn conclusie, ‘Het zou me niet verbazen als hij ze zelf uit zijn adellijke reet perst.’
‘Lekker hè?’ zegt Els grinnikend tegen Jan, ‘Je hoeft je niet meer in te houden. We kunnen weer jijen en jouwen. Weet je wat? Vertel eens een lekkere schuine mop. Ik heb daar nu echt behoefte aan.’







Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Wel en wee

Geplaatst op 20/05/2026 door petergortworst

‘Weet iemand hoe het met Liesbeth is?’ vraagt Ans.
Ze kijkt even rond en verwacht van minstens drie mensen een antwoord. Deze verwachting is niet ongegrond. Het wel en wee van de bewoners ligt dit koffiedrinkende groepje na aan het hart.
‘Die wordt verpleegd in de Anjelier,’ weet Sjoerd, ‘De wond in haar been wil niet dicht.’
‘Tja, problemen met haar aderen,’ merkt Anneke op, ‘Geen goede doorbloeding en als ze dan ook nog in je gaan snijden, kan je dat verwachten. Het wordt er vaak niet beter op. Zeker niet als je al op leeftijd bent.’
‘Hoe oud is zij dan?’ vraagt Els.
‘Ergens in de tachtig, denk ik,’
‘Vijfentachtig,’ zegt Jan, ‘Ik ben nog op haar verjaardag geweest. Het lopen ging toen al moeilijk en haar dochter maakte zich zorgen. Mama wordt broos, vertelde ze me.’
‘Broos? Wat is dat?’ vraagt Arnold.
‘Uh… Breekbaar. Er hoeft maar iets te gebeuren en je valt om. Een griepje kan al fataal zijn.’
‘Fijn,’ zegt Stientje, ‘Ik loop al vier weken te snotteren en jij denkt dat ik morgen dood in bed kan liggen?’
‘Nee, jij niet. Onkruid is hardnekkig. Dat vergaat niet.’
‘Pardon? Hoor die dove netel nou! Hoe is het met je hoorapparaat? Vreet dat ding nog steeds batterijen?’
‘Een stuk minder dan jouw massagestaaf.’
‘Jan!’ zegt Ans scherp, ‘Kunnen we het even netjes houden? We zitten niet te wachten op jouw gore praat.’
‘Gore praat? Wat heb ik dan verkeerd gezegd?’
‘Dat weet je zelf heel goed. Even wat anders: nummer 221 is weer verhuurd. Weet iemand wat voor mensen daar komen te wonen?’
‘Een echtpaar waarbij de man in een rolstoel zit,’ zegt Sjoerd.
‘Weer een kneus erbij,’ laat Jan zich ontvallen.
De anderen doen alsof ze het niet hebben gehoord. De opmerking over de batterijen hebben Sjoerd geholpen om een gedachtensprongetje te maken naar een voertuig dat hier zeer geliefd is.
‘Hoe bevalt jouw nieuwe scootmobiel?’ vraagt hij aan Els.
‘Ik vind het een doodeng ding,’ biecht ze op, ‘Ik durf er niet op te rijden.’
‘Hè? Waarom niet?’
‘Dat zeg ik toch? Ik vind het doodeng. Je moet sturen en gas geven tegelijk en als je wilt stoppen, moet je alles los laten terwijl mijn reflex is om, net als op de fiets, te knijpen om te remmen. En dan drie wielen! Ik durf geen bocht te nemen, omdat het ding met een beetje snelheid dan zomaar om kan vallen.’
‘D’r zitten toch een haas en een schildpad op?’
‘Bij mij staat’ie altijd op schildpad.’
‘Dat schiet niet op,’ constateert Arnold, ‘Dan kan je beter kruipen. Wist je trouwens dat de meeste verkeersslachtoffers scootmobielrijders zijn?’
‘Dat verbaast mij niets,’ meent Els, ‘Als je ziet met wat voor rotgang ze door de stad rijden! Allemaal oudjes met een reactievermogen dat omgekeerd evenredig is met hun snelheid. Een hele generatie die zich letterlijk te pletter rijdt!’
‘Of ze verzuipen in de gracht.’
‘O ja,’ herinnert Ans zich, ‘Dat was toch die man zonder benen die vorig jaar ’s avonds laat de gracht is ingereden? Na twee dagen kwam hij bovendrijven.’
‘Dat was best wel triest,’ weet Anneke nog, ‘Niemand had hem nog gemist.’
‘Krijgt iemand zonder benen korting bij een crematie?’ vraagt Jan, ‘Of moeten ze bij hem extra stoken, omdat de dierbare vol grachtenwater zat?’
Hij wordt opnieuw genegeerd. Het gesprek valt even stil. De kwetsbaarheid van het bestaan stemt bij mijn op leeftijd zijnde medebewoners tot nadenken en zorgen.  Ik staar naar het oortje van mijn koffiebeker en voel ineens dat er naar mij gekeken wordt. Logisch, ik heb nog geen woord gezegd en vermoed dat er van mij een bijdrage wordt verwacht. De spreekwoordelijke duit in het zakje van kwalen, ongemakken en psychisch leed.
‘Ik werd vanmorgen om kwart voor zes wakker en toen scheen de zon al,’ zeg ik monter, ‘Daar werd ik heel blij van.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Breken, brak, gebroken,

Geplaatst op 13/05/2026 door petergortworst

‘Je hebt zoveel ouwe-lullen-dagen en snipperuren staan, dat je wel drie maanden op vakantie kunt.’
De directeur had hem aangekeken met een blik die zowel zorg als afgunst weerspiegelde.
‘Drie maanden vakantie gaat natuurlijk niet gebeuren, maar ik heb wat zitten rekenen. Als je nu elke week tot aan je pensioen de woensdag vrij neemt, kom je precies uit. Je hebt nul uren over op de dag van je pensioen. Het is voor jou ook beter om alvast te wennen aan meer vrije tijd en bovendien breekt het de week. Twee dagen werken, dagje vrij en weer twee dagen werken. Wat denk je ervan? Ik zou ervoor tekenen maar ja, ik moet nog een paar jaartjes voor ik mij deze luxe kan veroorloven.’
Na overleg met zijn vrouw had hij ingestemd met het voorstel. Ze was zelfs zeer enthousiast toen hij het haar vertelde.

‘We gaan die dagen leuke dingen doen,’ besliste ze, ‘Ik wil niet dat we als oude besjes die dagen vullen met niks. We kunnen bijvoorbeeld op bezoek gaan bij de kleinkinderen. Die vinden het vast leuk dat opa en oma er woensdagmiddags zijn. En wat dacht je van een lang weekend weg?’
‘Met een vrije woensdag maak je geen lang weekend.’
‘Behalve met Hemelvaart. Dan heb je van woensdag tot zondag vrij.’
‘En waar wil jij dat lange weekend dan naar toe?’
‘Naar onze geboortegrond.’

Kinderen van kleine zelfstandigen waren ze. Hun ouders hadden elk een winkel in dezelfde winkelstraat. Al vroeg leerden ze dat er geen vaste werktijden waren. Buiten de openingsuren van de winkel was er altijd werk. Schoonmaken, voorraadbeheer, administratie, bezoekjes van vertegenwoordigers, bankzaken ….. Een negen-tot-vijfinstelling is hem niet aangeboren. Dat hij nu een overschot aan vrije dagen heeft, is daarom niet verwonderlijk.

Ze kenden elkaar al vanaf de lagere schoolleeftijd. Hij ging naar de christelijke en zij naar de katholieke. Ze speelden samen op straat, in de speeltuin, achter de huizen waar ooit een smalle strontsloot liep of ze bouwden hutten van takken achter de dichte struiken in het volkspark. Als er ijs lag, schaatsten ze op de vaart met hun Friese doorlopers en bij wedstrijdjes wie het hardste kon, won zij altijd. Dat hij een jongen was en zij een meisje speelde geen rol tot ze beiden in de zesde klas zaten en zaken als verkering en zoenen aan de orde kwamen.

‘Hebben wij verkering?’ vroeg hij toen ze in de warme herfstwind op het muurtje bij de vaart zaten.
‘Ja toch?’ vroeg ze verbaasd, ‘We gaan toch met elkaar?’
‘….. Ja …..’
‘Daar hoort zoenen bij,’ meende ze en boog haar hoofdje naar hem toe.
Aarzelend beroerde hij met zijn lippen haar wang.
‘Dat is kussen. Zoenen doe je op de mond.’
Ze voegde de daad bij het woord en hij wist niet wat hem overkwam.

Thuis vertelde hij over zijn verkering.
‘Met wie?’ wilde zijn moeder weten.
‘Met Betsie.’
‘Dat meisje van verderop? Die zijn katholiek. Dat gaat dus niet gebeuren!’

Het geloof in de liefde voor elkaar breekt door alle soorten van kerkelijk geloof heen. Ook als je twaalf jaar oud bent. De tegenwerking maakte hun band sterker en toen ze beiden in Groningen gingen studeren, was samenwonen in een studentenkamer een vanzelfsprekendheid.

Ze checken woensdagmiddag in. Het hotel is modern en van alle gemakken voorzien. Het uitzicht wordt gedomineerd door het kantoor van de Rabobank. Ze weten nog hoe dat gebouwd werd. Op de begane grond maakte men een verdieping die omhoog gekrikt werd. Laag voor laag drukte de aannemer de flat omhoog. Elke week eentje erbij.
Ze lopen door de winkelstraat. In de winkel van haar ouders zit nu een bruidsmodezaak. In zijn winkel een brillenzaak van een landelijke keten. De Stationsstraat is niet meer de deftige straat van toen met de kerk, de pastorie, het huis van de tandarts, het reclamebureau waarvan de eigenaar in zijn vrije tijd theologie studeerde en daarom af en toe mocht preken, het grote huis van de Hendriksen met de acht kinderen en het café-restaurant. Het toont wat gewoontjes, wat armoedig en dat spijt ze. Het muurtje bij de vaart is er nog wel. Ze gaan er op zitten.
‘Hier zoenden wij elkaar voor het eerst,’ zegt ze.
Hij buigt zich naar haar toe.
‘Een kusje of een zoen?’ vraagt hij.
Ze zegt niets maar zoent hem zoals het hoort. Langdurig en innig.

De volgende dag, Hemelvaartsdag, besluiten ze met de fiets langs alle bekende plekken te gaan. Het wordt wat teleurstellend. De hele spoorwijk met de karakteristieke kleine huisjes is verdwenen. De lagere scholen van haar en van hem zijn afgebroken. De HBS die in hun tijd eenzaam en alleen tussen de weilanden stond, is omgeven door andere scholen en woningen. Het centrum is een verzameling van landelijk opererende winkelketens en mist de sfeer en gemoedelijkheid van vroeger. De brandweerkazerne is verhuisd en de snackbar waar ze vaak samen een patatje kochten, is nu een woonhuis.
‘We zijn echt wel een stel ouwe lullen,’ merkt ze op, ‘We kijken naar wat er niet meer is en de waarde van wat ervoor in de plaats gekomen is, zien we evenmin.’
Hij kan niet anders dan haar gelijk geven.

Ze rijden over de Herengracht en als ze linksaf willen slaan, schampt een om de hoek komende fatbike zijn voorwiel. Hij valt op straat en voelt gelijk dat het met zijn pols niet goed is.
“Sorry!” roept het meisje van de fatbike en rijdt gewoon door.
Zijn vrouw helpt hem overeind.
‘Heb je wat?’ vraagt ze.
‘M’n pols is kapot.’
Uit het niets zijn daar omstanders en een ambulance. Blijkbaar heeft iemand 112 gebeld. Ze nemen hem mee naar het ziekenhuis.

Met zijn gebroken pols in het gips lopen ze het ziekenhuis uit.
‘Blijven we of gaan we naar huis?’ vraagt ze.
‘We blijven. Er zijn nog genoeg dingen die we kunnen doen. Ik laat mijn lange weekend niet afbreken door iets als een gebroken pols. Vanavond wil ik Grieks eten. Daar heb ik me al een week op verheugd.’
‘Gaan we doen, lieverd. Zal ik je vlees dan snijden?’
Daar had hij even niet aan gedacht en enigszins bezorgd kijkt hij haar aan.
‘Alleen als je me niet voert en “grote jongen” zegt zodra ik een hapje neem.’
  


Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

’t Is altijd ik -5-

Geplaatst op 06/05/2026 door petergortworst

‘Ben je eigenlijk getrouwd?’
‘Nee, ik ben gelukkig gescheiden. Vrouwen kunnen het niet volhouden bij mannen die altijd fouten maken.’
‘Wat voor fouten dan?’
‘Oh, talloze. Als ik stof gezogen had, was het niet goed genoeg gedaan. Een streepje op de ramen als ik ze gelapt had. Ik kon de vaatwasser niet inruimen. Er kon altijd veel meer in als zij dat deed. Ik was te snel terug van een wandeling met de hond. Een blauwe broek staat niet met een groen T-shirt. Ik was niet flexibel of te wispelturig, te hitsig, saai, verdiende te weinig, niet romantisch, viel in slaap als zij ’s avonds in bed gezellig wilde kletsen, één keer per dag douchen was niet genoeg, wist niets van BN’ers terwijl dat toch bij je algemene ontwikkeling hoorde. Ik zou mij toch minstens schuldig moeten voelen bij zoveel tekortkomingen. Een lang verhaal kort: ik deugde niet.’
‘Dat klinkt niet goed.’
‘Was het ook niet en ik was zielsgelukkig toen ze op haar bezem stapte en vertrok. Als er nu wat fout gaat, heb ik dat zelf gedaan en kan ik mijzelf de schuld geven. En weet je wat nu zo gek is? Er gaat niets fout!’
‘Vast wel, maar jij ziet ze niet als fout en dus niet schuldig en dat is prima.’
‘……..Heb jij nog iets aan 4 en 5 mei gedaan?’
‘Het gebruikelijke. Op tv naar de nationale herdenking gekeken en bij de twee minuten stilte ontdekt dat ik meer zat te wachten op wat er zou kunnen gebeuren dan dat ik aan het herdenken was. Dinsdag even de stad in om van het feestgewoel te genieten. Waarom wil je dat weten?’
‘Omdat ….. ik …..uh ….. Als ik ergens schuldig aan ben, heeft dat daarmee te maken. Ik heb gezwegen en dat had ik niet moeten doen.’
‘…….?’
‘Mijn ex is een raciste van het zuiverste soort geworden. Eerst niet hoor. Toen we net getrouwd waren, was er niets aan de hand. Ze kon het goed vinden met de Turkse buren. Een collega op haar werk was getrouwd met een Surinamer en daar kwamen we regelmatig over de vloer. Het is misgegaan toen ze meende dat die Wilders de dingen goed kon benoemen en gaandeweg ontdekte ik dat zijn onkruidzaad bij haar wortel schoot. Woorden als roetmoppen, profiteurs, gelukzoekers, kinderverkrachters, zwartjes of tuig lagen binnen de kortste tijd op haar lippen bestorven. Zij stemde uiterst rechts op één van die fascistische partijen en ik stemde als compensatie zo links mogelijk. Dat was mijn enige daad van verzet en het was te weinig. Veels te weinig. Helaas ontbrak het mij aan moed om haar van weerwoord te voorzien. Ik heb het wel een keer geprobeerd en het was gelijk hommeles. Geen goed gesprek, maar verwijten en scheldpartijen. Ter wille van de lieve vrede zweeg ik en dat had ik niet moeten doen. Met haar racistische gif heeft ze onze dochter besmet en ik moet haar nageven dat de besmetting succesvol is geweest. Vorige week zag ik mijn dochter op een foto in de krant. Ze was met andere vrouwen aan het demonstreren in Loosdrecht.’
‘Dat deed vast pijn.’
‘Ja, behoorlijk. Ken je de stelling: Het goede fluistert en het kwade schreeuwt?’
‘Ja….?’
‘Dat kunnen we niet meer volhouden. De maatschappij is dooraderd met fascisme en racisme en we zijn het gewoon gaan vinden. Vroeger hadden we Janmaat en zijn ideeën vonden we verwerpelijk. Wat hij toen zei, is een slap aftreksel van wat er nu wordt gezegd. De VVD haalde toen de neus voor hem op en verdedigd nu standpunten die vele malen erger zijn. Het feit dat er maandag ook fascisten op de Dam stonden, is een schande en we laten het gebeuren. Het wordt tijd dat het goede niet meer fluistert, maar schreeuwt. Ik ben niet de enige die schuld heeft omdat ik gezwegen heb. Toen ik maandagavond naar het monument op de Dam zat te kijken, realiseerde ik mij dat het niet alleen gaat om oorlogsslachtoffers. Herdenken is doen alsof. Het is opnieuw denken, doen alsof je er zelf bij was. Het gaat dus ook over nu. Door nu geen weerstand te bieden tegen alle onverdraagzaamheid, tegen alle haat, tegen alle vervolgingen, liefdeloosheid of verdachtmakingen, trappen we die oorlogsslachtoffers dieper in de grond. Als we zo doorgaan, zijn ze voor niets gestorven. We kunnen niet meer zwijgen!’
‘En dus?’
‘Ik ga straks naar Ter Apel. Daar is een tegendemonstratie. Ik ga die bruinhemden laten zien dat ik niet langer mijn mond houd.’
‘Hoor ik volgende week hoe het is afgelopen?’
‘Nee. Mij hoor je niet meer. Je weet genoeg over mijn altijd ergens schuld aan hebben. Ik ga mij nu ergens anders aan schuldig maken: opkomen voor mensen die dat nodig hebben, schreeuwen voor de woordeloze, niet meer zwijgen als er leugens worden verteld en het onrecht benoemen. Het is nooit te laat om het goede te doen en waarschijnlijk zal ik daar de handen vol aan hebben.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

’t Is altijd ik -4-

Geplaatst op 30/04/2026 door petergortworst

‘Ik heb je gisteren gemist.’
‘Dat kan kloppen. De Koningsdag heeft mij de das omgedaan.’
‘Hoezo?’
‘Ik dacht in de stad een lekker sateetje te scoren op de vrijmarkt, maar dat was niet zo’n goed idee. Vanaf dat ik tegen zessen thuiskwam was het mis.’
‘Wat was er mis?’
‘Racekak. Strontmisselijk. Mij meer dan vijf meter verwijderen van de wc was niet verstandig.’
‘Ah! En nu?’
‘Sinds gisteren gaat het weer. Straks naar de zaak om daar een hoop gezeik aan te horen.’
‘Omdat je ziek was?’
‘Dat zal er ongetwijfeld ook bijkomen. Het grootste probleem was dat er woensdag een machine aan een klant geleverd zou worden en dat wordt nu dus morgen. Er waren nog een paar aanpassingen nodig en alleen ik wist welke dat waren.’
‘Laat me raden: ze hebben je de kop gek gemaakt met telefoontjes.’
‘Klopt. Ik kon ze alleen niet helpen. De aanpassingen waren zo specifiek dat je ze niet met een telefoontje kon oplossen.’
‘Laat mij raden: jij krijgt nu de schuld van die late levering.’
‘Je begint het al aardig te snappen terwijl de enige die schuld heeft de verkoper van die saté is, maar daar hoor je ze niet over. Het was sowieso niet verstandig om mij alleen verantwoordelijk te maken voor die kennis van de veranderingen. Als ik er samen met een collega aan had gewerkt, was er niets aan de hand geweest.’
‘Dat zullen ze nooit toegeven. Afschuiven en handjes in onschuld wassen. Een ander laten opdraaien voor jouw fouten. Ik denk niet dat dit ooit verandert.’
‘Oh, daar heb ik nog een mooi voorbeeld van.’
‘Vertel.’
‘Op een beurs kocht een klant een houtdraaibank. Dat ding kostte achthonderd euro. Zegt die verkoper dat er ook een kopieerinrichting bijgekocht kan worden en dan kost het twaalfhonderd euro. De klant gaat hiermee akkoord. Later ontdekt die verkoper dat hij een fout heeft gemaakt. Alleen de kopieerinrichting kost die twaalfhonderd euro en de klant zou dus de draaibank gratis krijgen. Hij naar de klant en praten als Brugman om de fout te herstellen. De klant meende dat hij een draaibank met kopieerinrichting had gekocht voor die prijs en dat het niet zijn fout was. Hij hield voet bij stuk en was geen moment genegen om alsnog met achthonderd euro over de brug te komen. Belt die verkoper mij op, vertelt het hele verhaal en vraagt of ik de andere dag niet naar die man wil gaan om met hem te praten. Ik kon nogal goed met hem overweg, was zijn argument.’
‘En heb je dat gedaan?’
‘Ja hoor. Ik ben naar het noorden van Friesland gereden en bij de beste man naar binnen gestapt. Gelijk gezegd dat ik hem helemaal gelijk gaf en hem gevraagd of hij halverwege de middag de zaak wilde bellen om te klagen over mijn onophoudelijke gezeik en gezeur. We hebben een bak koffie gedronken en ik heb er een dagje winkelen in Leeuwarden van gemaakt. ’s Avonds belt die verkoper mij op. De klant had hem inderdaad gebeld. Jammer dat het niet gelukt is maar misschien had ik nog wat beter mijn best moeten doen. Nu lopen we achthonderd euro mis en dat was niet nodig geweest als ik er een tandje bij had gezet. Ik heb hem zonder iets te zeggen weggedrukt.’
‘Zo’n verkoper heeft of lef of is gewoon dom.’
‘Ik houd het op het laatste.’
‘Maar wel een minnetje achter jouw naam.’
‘Tja, die kon er nog wel bij.’
‘Nou, sterkte vandaag,’
‘En bedankt, hè!’  

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , | Plaats een reactie

’t Is altijd ik -3-

Geplaatst op 22/04/2026 door petergortworst

‘Weet jij wanneer het dit jaar luilak is?’
‘Luilak? Wat is dat?’
‘Dat is altijd de zaterdag voor Pinksteren, maar ik weet niet op welke dag het dit jaar valt.’
‘Uh ….. even kijken …… Pinksteren valt op 24 en 25 mei.’
‘Dan valt luilak op 23 mei.’
‘Fijn. Nu moet je nog vertellen wat luilak is en of dat iets te maken heeft met het altijd overal de schuld van krijgen.’
‘Het is de enige dag in het jaar dat de jeugd ’s morgens vroeg ongelimiteerd op straat lawaai mag maken. De gedachte daarachter is de goegemeente te laten weten dat we niet lui zijn en daarom begonnen we al om vijf uur. Dat lawaai maken deden we met trommelen op grote conservenblikken en emmers, een verzameling blikjes achter je fiets meeslepen, belletje trekken, op ramen bonken of toeteren op zelfgemaakte toeters. Als het maar lawaai maakte.’
‘En dat was leuk?’
‘Hartstikke leuk. Je kon wraak nemen op mensen die je niet graag mocht. De tandarts bijvoorbeeld. Daar bonkten we op de ramen en lieten dan een glasplaat die we vooraf al apart hadden gezet, op straat vallen. Wij verstopten ons natuurlijk en keken dan hoe de man de deur uitstormde en de ramen van zijn huis ging controleren. Die was dan tenminste wakker. Bij ons in het Zaantje wisten we natuurlijk waar de Verkades woonden, de familie Duyvis, Heijn, Kakes en Waagmeester. Die kregen allemaal hun portie herrie. De dominee was ook altijd de klos, maar die liet ons eerst een tijdje lawaai maken en kwam dan naar buiten met luilakbollen. Het was best een toffe gozer.’
‘Wat zijn luilakbollen?’
‘Warme krentenbollen met stroop.’
‘En waarom ging het voor jou mis?’
‘Het kattenkwaad ging gedurende de jaren over in vandalisme. Er werden fikies gestookt en vernielingen aangericht. De politie moest regelmatig optreden en de brandweer kreeg het druk. Ik haalde toen zelf geen kattenkwaad meer uit, maar ging wel kijken. Ik liep ’s morgens vroeg naar het centrum toen een hele groep jongens mijn kant op rende. Ze werden achternagezeten door de Juten met de lange lat. Ik wist niets beters te doen dan een steeg inrennen en mij verstoppen achter een poort in de schutting. Eén van de Juten had dat gezien en sleepte mij mee naar het bureau. Daar heb ik, samen met 12 andere jongens, tot een uur of 11 vastgezeten. Ik zou hebben meegedaan met het gooien van rotte eieren naar de politieauto’s en de ramen van het bureau. Na een donderpreek van de hoofdcommissaris mochten mijn ouders mij ophalen. Thuis dus weer een preek, terwijl ik werkelijk niets fout had gedaan.’
‘Ze geloofden je niet?’
‘De politie liegt niet.’
‘Ah, zo …. Weet je wat mij opvalt? Het zijn allemaal voorbeelden uit het verleden. Is het nu ook nog zo?’
‘Het is nooit opgehouden en ik denk dat het ook altijd zo blijft. Vorige week overkwam het me weer. Ik werk als vrijwilliger in de voetbalkantine en op maandagavond is het altijd grote schoonmaak. Adjar en zijn vrouw Gade zijn de uitbaters van de kantine. Ze komen uit Syrië en proberen een bestaan op te bouwen. Lieve mensen, maar Adjar is een stresskip. Als het druk is, gaat hij Arabisch praten en doen de vrijwilligers het niet snel meer goed. Gade neemt hem dan even apart en daarna kan je met Adjar weer een half uurtje prettig samenwerken. Nu staan er in de keuken vier frituren. Dat is wel nodig, want er wordt wat afgevreten in een voetbalkantine. Die avond zegt Adjar tegen mij dat de derde frituur schoongemaakt moet worden. De opvangbak staat er al onder. Ik loop naar de frituur, draai de kraan open en ga een emmer met sop halen. Als ik terugkom, staat de vloer blank. Niet met water, maar met frituurolie. Ik draai snel de kraan dicht, maar dat was nutteloos. Alle olie lag al op de vloer en natuurlijk ook onder de andere frituren. Adjar in alle staten. Hij trekt het deurtje van de tweede frituur open en wijst naar de opvangbak. ‘Deze jij moet schoonmaken!’ zegt hij pissig. ‘Dat is de tweede en jij zei dat ik de derde moest schoonmaken.’ Hij was het niet met mij eens. ‘Dit is derde.’ Ik was vergeten, of hij was vergeten dat wij van links naar rechts tellen en in alle drukte telde hij gewoontegetrouw van rechts naar links.’
‘Maar dan was het toch niet jouw fout?’
‘Dat doet er niet toe als je de naam al hebt.’
‘Is er nog meer dan?’
‘Ik ben tweemaal bij het veld weggestuurd, omdat ik te dicht bij een paar vaders stond die te luidruchtig commentaar op de scheids gaven en hun lieve zoontjes aanmoedigden. Ik had geen woord gezegd, maar ik zou er wel bijhoren. Dat doet je naam geen goed.’
‘Dus …..’
‘Ik ga voortaan daar staan waar geen mensen zijn en wat denk je? Eén van die scheidsrechters komt na de wedstrijd naar mij toe en zegt: ‘Mooi dat je er wat van geleerd hebt.’
‘Het zit je niet mee.’
‘Dat denk ik al een hele tijd.’
‘Volgende week meer?’
‘Ja, laten we dat maar doen.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

’t Is altijd ik -2-

Geplaatst op 15/04/2026 door petergortworst

‘Je wilt dus meer voorbeelden dat ik overal de schuld van krijg?’
‘Ja. Die voorbeelden van vorige week kunnen gewoon toevalstreffers zijn. Iedereen maakt wel eens zoiets mee. Vervelend, maar het hoort gewoon bij het leven, toch?’
‘Pfff …. Het verschil is dat dit mijn leven is en ja, het is altijd en iedere keer opnieuw vervelend.’
‘Oké, nou, vertel.’

‘Toen ik klein was, woonden we aan het kanaal. Vanuit de tuin konden we zo in de roeiboot stappen. De buren hadden regelmatig hun oude vader op bezoek en die man mocht graag met een hengeltje aan het water zitten. Hij was hartpatiënt en dit was een van de weinige dingen die hij nog kon. Op een zonnige zaterdagmorgen was hij weer aan het vissen en niet alleen hij, maar ook ik hield, zittend op een muurtje aan het water, het dobbertje goed in de gaten. Op een goed moment had hij beet en plonst er naast zijn dobber een steen in het water. Grote schrik natuurlijk. Niet alleen bij die oude man, maar ook bij mij. Ik wist gelijk wie dat gedaan had. De steen kwam van de andere buren. De fotograaf met zijn zoontje Geert. Het gemeenste pestjongetje van de hele buurt. De oude man keek om zich heen wie hem dat kunstje flikte, zag alleen mij zitten en dus had ik het gedaan. Hij ging klagen bij mijn ouders en het gevolg was dat ik die zaterdag voor straf op mijn kamer moest blijven.’
‘Maar je kon toch zeggen dat het buurjongetje het gedaan had?’
‘Dat deed ik ook, maar die oude man vertelde dat hij zelf gezien had dat ik die steen gooide en dan doet jouw verhaal er niet meer toe.’
‘Nog een voorbeeld?’

‘Voorbeelden zat. Middelbare school. De leraar ging even de klas uit en wij moesten een hoofdstuk maatschappijleer lezen. We waren verstandige jonge mensen, meende hij, en daarom verwachtte hij een serene rust. Plotseling werd mijn schooltas naar voren geschoven en die kwam onder het bord tot stilstand. Ik sta op om hem te halen, de deur gaat open en de leraar ziet mij staan. Ik kon dus naar de conciërge om een passende straf aangemeten te krijgen en dat was in een vrij uur het schoolplein vegen.’

‘Dat was natuurlijk domme pech.’
‘Tja, zo kan je het ook noemen. Ik heb het liever over noodlot.’
‘Dat klinkt wel erg zwaar …..’
‘Maar dat is het ook! Ik zal je nog één voorbeeld geven. Ik moest op zondag met mijn ouders mee naar de kerk. Gelukkig was er een gaanderij waar altijd de jeugd zat. Mijn twee zussen bij de meiden en ik bij de jongens. Voor de kerkgangers beneden waren we niet zichtbaar en dat gaf natuurlijk voordelen. Ik nam meestal een boek mee en kwam zo het uur wel door. Op een zondag komen de twee zonen van de visboer achter mij zitten. Je hoefde ze niet eens te zien om te weten dat ze van de visboer waren. De geur die om hen heen hing, zei genoeg. Ik vond het niet alleen daarom al vervelend, maar zij waren altijd aan het rumoeren en ouwehoeren. Van rustig lezen zou niets terechtkomen. Tijdens de preek prikt de oudste van die twee met iets van een naald in mijn kont. Ik riep: “Auw! Klootzak!” en ga staan om hem een hengst op z’n kop te geven. De dominee onderbreekt zijn preek, noemt mijn naam en beveelt mij de kerk te verlaten. Thuis natuurlijk een hoop gezeik. Twee maanden heb ik toen beneden naast mijn ouders moeten zitten. Van een boek lezen kwam natuurlijk niets terecht. Vreselijk vond ik dat.’
‘Oei, dat was wel heftig. Nog meer voorbeelden?’
‘Volgende week.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

’t Is altijd ik. -1-

Geplaatst op 08/04/2026 door petergortworst

‘Luister Sofietje, ken jij die mop van Moos die op een school bij de nonnen zat?’
‘Wat is een nonnenschool?’
‘Het is geen school waar je leert om non te worden. Het is een katholieke school waar nonnen lesgeven aan kindertjes. Nonnen zijn dames die nooit trouwen, allemachtig veel bidden en goede werken doen. Kindertjes leren rekenen, schrijven en natuurlijk hoort godsdienstonderwijs daar ook bij. Om onduidelijke redenen zat Moos op die school. Nu was de waterleiding gesprongen en de loodgieter had deze weer gerepareerd. De non voor de klas bedacht dat dit een mooi leermomentje voor de kinderen was.
‘Weten jullie wie de waterleiding gerepareerd heeft?’ vroeg ze aan de kinderen.
‘De timmerman?’ bedacht Kareltje.
‘De huizenbouwer!’ meende Carolientje zeker te weten.
‘Nee, dat is niet goed, maar jullie zitten wel in de goede richting.’
‘De smid,’ zei Franske.
‘Nee, ook niet. Moos, weet jij het misschien?’
‘Nou, als ik de tent hier een beetje ken, zal het Jezus wel weer zijn geweest.’

Sofietje moet erom lachen.
‘Leuk, maar wat heeft dit te maken met jouw mopperbui over altijd de klos zijn?’
‘Ik denk dat ik de negatieve uitvoering van die Jezus ben. Als er iets fout gaat, ligt dat hoe dan ook aan mij.’
‘Hè? Hoe dan?’
‘Ik zal je een voorbeeld geven. Toen ik nog thuis woonde, had ik een eigen kamer. Mijn twee zussen deelden samen een grotere slaapkamer. Ik kwam uit school en ging naar mijn kamer om huiswerk te maken. Zodra ik de deur opende, schoot de kat tussen mijn benen door de gang op en ik rook het direct: kattenpis. Het beest had opgesloten gezeten en moest natuurlijk ergens zijn behoefte doen. Mijn nagelnieuwe sportschoenen waren voor het beest de meest ideale plek. Ik met die schoenen naar beneden en de eerste vraag van mijn moeder was waarom ik die kat daar opgesloten had. Dat had ik niet gedaan. Mijn kamerdeur is altijd dicht en ik had gezien dat de kat in de keuken aan het eten was toen ik naar school ging. Ze geloofde mij niet. Het was hoe dan ook mijn schuld.’
‘En toen?’
‘Ze heeft die schoenen nog geprobeerd te wassen, maar de stank bleef. Uiteindelijk werden er nieuwe schoenen gekocht en kreeg ik wekelijks één gulden minder zakgeld. ‘Moet je voortaan maar beter opletten’ zei mijn vader nog.’
‘Je zal je wel klote gevoeld hebben.’
‘Dat heb ik elke keer. Ik doe niets fout en toch krijg ik de schuld. Vorige week nog! Ik rij op een 80km weg met een gangetje van ongeveer 75. Achter mij een rij auto’s die er niet voorbij konden, omdat er een dubbele doorgetrokken middenstreep ligt. Plotseling word ik ingehaald door een auto. Er gaat een bordje branden met ‘politie volgen’. Ze leiden mij naar een parkeerplaats en twee agenten stappen uit. Rijbewijs, kentekenbewijs en de vraag of ik weet waarom ze mij staande hebben gehouden. Ik had geen idee. ‘Wat dacht u van de snelheid?’ vroegen ze. Nee, ik ging niet te hard. Eerder te langzaam en als ik in mijn spiegel had gekeken, zou ik gezien kunnen hebben dat ik het verkeer hinderde. Ik zou er zelfs de oorzaak van kunnen zijn dat auto’s mij, ondanks de strepen op de weg, gingen inhalen en daarmee in overtreding kwamen. ‘Maar dat is toch niet mijn schuld?’ wierp ik tegen. Dat waren ze niet helemaal met mij eens en met de wijze raad dat ik wat harder moest gaan rijden, kon ik weer gaan. En dat bedoel ik nu. Het is altijd mijn schuld.’
‘Ach, kom. Twee voorbeelden. Het zal best nog wel eens mee kunnen vallen.’
‘Echt niet. Ik zal je volgende week nog wat van die akkefietjes vertellen.’
‘Hm, ik ben benieuwd.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Nul bar

Geplaatst op 03/04/2026 door petergortworst

‘Henk?’
‘Anneke! Waar was je? Ik heb je zo vaak proberen te bellen, maar je nam niet op!’
‘Henk? Je spreekt niet met Anneke. Ik ben Suzan, haar moeder.’
‘….. oh? …..’
‘Het spijt mij het je te moeten zeggen, maar Anneke is overleden. We hebben vanmiddag afscheid van haar genomen …..’
‘Anneke is dood …..? Hoe …..? Waarom ……? Hè!’
‘Afgelopen zondagavond wilden we haar naar bed brengen en toen was ze ziek. Koorts, kortademig, overgeven. Het ging zienderogen steeds slechter met haar. We belden de huisarts en die liet gelijk een ambulance komen. In het ziekenhuis stelden ze vast dat ze een bloedvergiftiging had en daar is ze aan overleden. Haar lichaam kon dit niet aan.’
‘Was het zo erg?’
‘Ik weet niet of zij veel over zichzelf heeft verteld. Dat ze verlamd was, wist je waarschijnlijk wel?’
‘Ja …..’
‘Ze zal niet verteld hebben dat ze, na het ongeluk, eigenlijk een kasplantje was geworden. Ze hield zich flink en ontkende zelfs dat er meer aan de hand was dan die verlamming, maar dat was niet zo. Van de sterke, stoere meid die ze was, is niet veel overgebleven. We wisten, en zij wist dat ook, dat de dood vlak om de hoek woonde. Een flinke griep kon haar al fataal zijn. Een bloedvergiftiging was voor haar bijna per definitie een killer.’
‘Vreselijk ….. Nee, dat wist ik niet. Zo kwam ze ook helemaal niet over.’
‘Jullie hadden maandag een afspraak, hè?’
‘Ja.’
‘Ze keek er naar uit. Ze vertelde vaak over jullie telefoontjes. “Geheime Henkie” noemde ze jou. Elke maandag kregen we een verslag over jullie gesprekken. Dat ze jouw komende maandag wilde zien, was heel bijzonder. Ze bande eerder mensen uit haar leven dan dat ze hen toestond haar te benaderen. Er zal een soort chemie tussen jullie zijn geweest.’
‘…….’
‘Henk ……?’
‘Ja, ik ben er nog ….. Dat van die chemie klopt wel. Dat voelde ik ook. Onze gesprekken waren meestal kort, maar verliepen zo gemakkelijk, zo natuurlijk, alsof we twee geesten waren die elkaar al jaren kenden. …… En nu is ze dood …..’
‘Je was voor haar niet zomaar een Henkie. Je was een kers op haar taartpunt. Dat is ook de reden dat ik je bel om dit te vertellen. Het zou niet goed zijn geweest om jou in het ongewisse te laten.’
‘Het is fijn dat u belde. Liever had ik dit telefoontje nooit gehad en ik weet zeker dat u dit ook niet wilde plegen.’
‘Dat klopt, Henk. Ik wens je sterkte.’
‘Dat wens ik u ook.’
‘Dag Henk.’
‘Dag …..’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Toenemende stoomdruk

Geplaatst op 23/03/2026 door petergortworst

‘Anneke! Ik ga met de deur in huis vallen.’
‘Goedemorgen, Henk. Als je even wacht tot ik achter de deur weg ben ….’
‘Kan het?’
‘Ja.’
‘Ik wil je zien. In het echt. Niet op een foto maar in levenden lijve.’
‘Oh? Waarom?’
‘Omdat ik mezelf helemaal gek maak. Ik denk om de haverklap aan je en niet weten hoe je eruit ziet, verstoort alle dagdromen. Het is alsof ik een cadeau gekregen heb dat ik niet mag uitpakken.’
‘Pardon? Je denkt om de haverklap aan mij?’
‘Ja.’
‘……Uh……dat vind ik wel lief maar ook een beetje dom.’
‘Wat is daar dom aan?’
‘Jij wilt een jonge vrouw gaan bekijken met een lijf dat voor de helft nog werkt, waarvan je aanneemt dat zij jou ook wil zien en waar je over dagdroomt. Wat droom je dan?’
‘Dat we samen leuke dingen doen.’
‘Zoals?’
‘Samen de stad in, een terrasje pikken, op de bank naar een goede film kijken, samen koken of een dagje uit …..’
‘M’n luier verschonen, stoma wisselen, m’n kut en kont wassen, benen masseren, rolstoel duwen …… dream on, Henkie, dream on ……’
‘Aan die zaken heb ik ook gedacht, ja.’
‘……’
‘Wat denk je, Anneke?’
‘Een heleboel. Het is nogal een massieve deur waarmee je binnenvalt. Ik weet niet goed wat ik er van moet denken. We weten van elkaar niet hoe we eruit zien, of we elkaar überhaupt wel kunnen luchten of zien, of we elkaar wel mogen, laat staan erg aardig vinden …… En jij wilt jouw leven opofferen door het met mij aan te leggen? Waarom in ’s hemelsnaam?’
‘Opofferen? Een offer brengen is iets geven zonder er wat voor terug te krijgen.’
‘Precies. Je krijgt niets terug.’
‘Ik krijg jou.’
‘Schei toch uit! Je krijgt een verminkt wijf! Meer is het niet of val je juist daarom op mij? Lekker opwindend hoor om een verlamd lijf te neuken!’
‘Anneke! Stop!! Doe niet zo idioot! Jij bent meer, veel meer dan alleen een verminkt lijf.’
‘……’
‘Anneke?’
‘Ja, ik ben er nog. Sorry dat ik zo lelijk deed.’
‘Waarom deed je het?’
‘……Jouw voorstel kwam nogal onverwacht. Ik heb zelf ook na lopen denken over elkaar in het echt zien, maar ik vond dat niet realistisch. Een man in mijn leven …… Ik kan mij niet voorstellen dat er een gezonde vent zou zijn die een invalide vrouw zou willen. Dan zit er aan die vent toch een steekje los? …… Ik ben bang, Henk, ik vind het doodeng.’
‘Er zit aan mij een steekje los?’
‘Nee, ……weet ik niet, …… misschien ……’
‘Lieve Anneke. Ik vond je al aardig voor je van jouw verlamming vertelde. Die wetenschap heeft dat ‘aardig vinden’ niet veranderd. Mijn ‘aardig vinden’ gaat dieper dan jouw buitenkant. Het is de mens Anneke om wie het mij gaat. De Anneke achter de verlamming en bijkomende zaken. Waar ben je trouwens bang voor?’
‘Stel dat we het samen wel zien zitten. Hoe moet het dan verder? En stel dat we het niet zien zitten. Ben ik je dan kwijt op de maandagmorgen?’
‘Zullen we eerst maar eens een kop koffie gaan drinken?’
‘En dat vraagt een vent die in zijn dagdromen al eten voor mij kookt!’
‘Nou?’
‘Bij mij?’
‘Prima. Ik neem wat lekkers mee voor bij de koffie.’
‘En wanneer?’
‘Is tweede paasdag een goed idee?’
‘Dan hebben we volgende week nog een telefoontje met de grote ongeziene bekende en daarna de mee- of tegenvaller.’
‘De deur in huis valler.’
‘Haha, dag, lieve Henk.’
‘Dag, lieve Anneke.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , | Plaats een reactie

Stoomtrein

Geplaatst op 16/03/2026 door petergortworst

‘Goedemorgen, Henk.’
‘Ook goeiemorgen, Anneke. Weet je dat het buiten hartstikke koud is?’
‘Ik ben nog niet buiten geweest, dus nee, dat wist ik niet.’
‘Het zou verdorie lente moeten zijn. Ik zit te klappertanden achter het stuur.’
‘Nou moet je niet zo mopperen, Henk. Onze telefoontjes zijn een leuk begin van de week en daar moet je met dat mopperen geen afbreuk aan doen.’
‘Je hebt gelijk, sorry. Wat voor leuks heb jij te melden?’
‘Ik weet eindelijk wat ik voor mijn verjaardag ga vragen!’
‘Oh? …… Is dat zo bijzonder?’
‘Voor mij wel. Ik weet nooit wat ik moet vragen en afgelopen donderdag wist ik het ineens. Ik reed het balkon op en bedacht dat plantenbakken met hanggeraniums het balkon mooi kunnen opfleuren. Het lijkt mij heel gezellig staan en daarom vraag ik die voor mijn verjaardag.’
‘Het lijkt mij een goed idee. Wanneer ben je jarig?’
‘Zaterdag. Het is dan de 21e.’
‘En ik mag niet vragen hoe oud je dan wordt?’
‘Klopt. Dat mag je niet. Wanneer ben jij jarig?’
‘In november. De 10e.’
‘En weet jij altijd wat je voor je verjaardag wilt hebben?’
‘Een fles Schotse whisky en verder boekenbonnen of cadeaubonnen. Ik vind het wel lekker om die dingen in je portemonnee te hebben. Soms loop je ergens tegenaan wat je mooi vindt, en dan is zo’n bon makkelijk. Over boeken gesproken: hoe is het met dat boek waar je mee bezig was? Dat was toch iets als ‘Bewoond huis’?’
‘Nee, het heet ‘Bewoonde huid’. Ik heb het uit en oh, Henk, wat een mooi boek is dat! Het hele verhaal van die man heeft mij geraakt. Passages waar ik vreselijk om moest lachen en hoofdstukken waarbij ik het niet droog kon houden. Ik heb echt zitten janken. En weet je wat ik zo knap vind? Zijn manier van schrijven is bijzonder. Het leest makkelijk weg terwijl het nergens banaal wordt. Je leest het als een stoomtrein. Dat hier iemand met een zekere levenswijsheid aan het schrijven is, blijkt wel. Ga met je cadeaubonnen naar de boekwinkel en bestel het. Ik vind het een aanrader.’
‘Nou weet ik nog niet waar het over gaat.’
‘Ga ik je ook niet vertellen. Ik ben bang dat ik te veel vertel en dan is voor jou de spanning eraf.’
‘Oh, oké ….. Bewoonde huid van ……?’
‘Peter Gortworst. Waar moet je vandaag heen?’
‘Amersfoort. Een vaatwasmachine die het niet goed doet.’
‘De wasmachine wast. De nietmachine niet.’
‘Huh? Een nietmachine is toch niet om te wassen?’
‘Goed zo, slimme Henkie. Een nietmachine kan alleen maar nieten.’
‘Maar ….. waar slaat dit op?
‘Nergens op. Als een ja-knikker nee schudt, is’ie kapot. Als de hemel naar beneden valt, zijn we allemaal blauw. ’s Nachts is het ook kouder dan buiten. Wie een kuil graaft voor een ander, werkt aan zijn eigen conditie. Er is een tijd van k…..’
‘Ho maar! Je bent lekker op dreef! Moet je neerlandicus zijn om dergelijke onzin uit te kramen?’
‘Misschien wel. Ik houd wel van gekke zinnen, woordspelingen of taalkronkels. Zeg, even wat anders: ben jij wel eens boos?’
‘Soms. Vorige week nog. Een bakplaat werd volgens een kok niet heet genoeg. Ik heb dat ding opnieuw afgesteld en om te testen gooide de kok er een hele biefstuk op. Hij draaide het stuk vlees een paar keer om, mompelde iets van ‘nou is het goed’ en kieperde de biefstuk in de afvalton. Een hele biefstuk en die gek flikkert het zomaar in de ton! Dat is toch eeuwig zonde!?’
‘Heb je er iets van gezegd?’
‘Ik kan beter mijn mond houden als ik kwaad ben.’
‘Omdat?’
‘Ik zeker weet dat ik dingen ga zeggen die niet door de beugel kunnen. Een klant uitmaken voor lompe boer, klootzak of idioot word je niet in dank afgenomen. Voor je het weet zit ik bij de baas aan het bureau om aan te horen hoe stom ik ben geweest. En jij? Hoe staat het met jouw boosheid?’
‘De laatste keer dat ik kwaad was …..? Ik denk net na nieuwjaar. Ik was met mijn vader in een soort brasserie gaan zitten en de serveerster waagde het om aan mijn vader te vragen wat ik wilde drinken. Die zei dat ik dat best zelf kon vertellen. ‘Wat wilt u drinken?’ vroeg ze met een te harde stem en duidelijk articulerend. ‘Ik wil vijf liter ijskoude cola in een zinken emmer en een hele appeltaart, trut!’ zei ik loeihard terug. Ze wist niet hoe snel ze weg moest lopen en even later kwam er een mannelijke collega terug met een glas cola en een appelpunt. Die trut heb ik niet meer gezien.’
‘Dat gebeurt wel vaker?’
‘Ja, mensen in een rolstoel zijn toch debiel?’
‘Ik heb daar nog niets van gemerkt.’
‘Wacht maar tot je mij ziet. Dan verandert jouw praalwagenkoningin in de vrouwelijke versie van de Notre Dame’s klokkenluider.’
‘Een reden te meer om jou niet te willen zien.’
‘Mooi. Doe je voorzichtig vandaag?’
‘Ik ga mijn best doen. Dag, mooie Anneke.’
‘Dag, lelijke Henk. Tot volgende week.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Stoomflarden

Geplaatst op 09/03/2026 door petergortworst

‘Goeiemorgen, Henk.’
‘Ook goedemorgen, Anneke, hoe is het?’
‘Goed. Ben je er al uit of ik leuk of leuk leuk ben?’
‘Hallo ….! Dit is wel heel erg met de deur in huis vallen.’
‘Nou?’
‘Ik heb eerst een tegenvraag. Waarom wil jij z….’
‘Eh, eh. Daar doen we niet aan. Ik wil eerst antwoord op mijn vraag. Daarna doen we jouw vraag.’
‘Dat klinkt nogal dwingend.’
‘Ja, en?’
‘Ik houd daar niet zo van.’
‘En ik houd niet van mensen die bij een directe vraag omwegen verzinnen of tegenvragen gaan stellen. Daarom nogmaals de vraag of ik leuk of leuk leuk ben.’
‘Je bent leuk plus.’
…… ‘Leuk plus? Wat moet ik mij daarbij voorstellen?’
‘Ik vond je vanaf het begin al leuk en dat is alleen maar meer geworden. Leuk leuk is echter een verdubbeling en daar ben ik nog niet aan toe.’
‘Omdat?’
‘Omdat we elkaar na zo’n twee maanden telefoongesprekken nog amper kennen.’
‘Wil je mij zien?’
‘Nee, en voor je daar negatieve conclusies aan verbindt: ik creëer je in mijn gedachten en daarin ben je een koningin op een praalwagen.’
‘Poeh! Dat valt mij mee. Weet je hoe ik jou zie?’
‘Als de ezel die de praalwagen trekt?’
‘Haha! Nee, ik zie jou als een stoer natuurmens die voor ons een rolstoelvriendelijke blokhut bouwt in het bos. Je bakt zelf ons brood en maakt voor mij een kruidige tomatensoep. De flarden stoom stijgen uit de pan omhoog en verdwijnen tussen de boomkruinen. Ik heb de tafel gedekt. Voor jou een biertje en ik een glas witte wijn. Na het eten zitten we op de veranda. We genieten van de stilte en de invallende duisternis.’
‘En we wonen daar alleen?’
‘Ja, natuurlijk. Ik ga mijn natuurmens met niemand delen.’
‘Kijk aan! Het is maar goed dat we van elkaar niet weten hoe we eruit zien. Het zou mooie dromen lelijk kunnen verpesten. Begrijp ik nu dat jij ook niet wilt weten met welk gedrocht je te maken hebt?’
‘Ik heb er weleens aan gedacht om jou te videobellen, maar durfde dat toch niet.’
‘Zolang ik in de auto zit, heeft dat ook weinig zin. Ik bel handsfree. De telefoon zelf zit in mijn jas of borstzak.’
‘Gaan we elkaar ooit zien?’
‘Vast wel. Het kan alleen nog even duren.’
‘Ja…… Even wat anders. Heb je afgelopen week een beetje kunnen genieten van het mooie weer?’
‘Ja, de middagpauzes lekker in de zon gezeten en autorijden is ook een stuk plezieriger als het mooi weer is. En jij? Lekker op je balkon?’
‘Klopt. Met de laptop in het zonnetje aan het corrigeren.’
‘Aan die Indische handleiding?’
‘Nee, dat is goddank klaar. Ik werk nu aan een boek dat “Bewoonde huid” heet. Het is zo’n mooi boek dat ik het eerst maar als lezer gelezen heb. Van corrigeren kwam niets terecht omdat ik wilde weten hoe het verhaal verder ging. Dat corrigeren komt daarna wel.’
‘Bewoonde huid klinkt een beetje luguber.’
‘Oh dat is het niet hoor. Het is een prachtig verhaal. De schrijver is een man die ik helemaal niet ken. Peter Gortworst heet hij en het schijnt een man op leeftijd te zijn.’
‘Is dat zijn echte naam?’
‘Ik denk het wel. Met zo’n naam hoef je geen auteursnaam te verzinnen. Dat zou dom zijn. De naam zelf is al opvallend genoeg. Zal ik je er volgende week wat meer over vertellen? Dan heb ik het boek wel uit.’
‘Ja, prima.’
‘Weet je nog wat je mij wilde vragen?’
‘Ja, maar ik denk het antwoord al te hebben.’
‘Oké. Doe je voorzichtig?’
‘Doe ik, Anneke, tot volgende week.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Stoom afblazen

Geplaatst op 02/03/2026 door petergortworst

‘Hoe is het met mijn Anneke?’
‘Goedemorgen Henk, Ik loop weer op rolletjes.’
‘De klap van vorige week te boven gekomen?’
‘De bult op mijn kop is weg en de blauwe plekken worden groen.’
‘Dat past mooi.’
‘Waarbij?’
‘Bij de lente. Het wordt deze week lenteachtig, zeiden ze op het Journaal. Jouw groene plekken passen bij de bomen die weer groen worden.’
‘Ah! Dat bedoel je. Wat vond je van het nieuws over Iran?’
‘Dat past ook bij de lente.’
‘Huh? Waar slaat dit nu weer op?’
‘Ik kan mij vergissen, maar veel oorlogen zijn ooit in de lente of de vroege zomer begonnen.’
‘Heeft dat met het weer te maken?’
‘Dat denk ik wel. Lange dagen, goede temperaturen en zo …..’
‘Is dat nu ook met Iran?’
‘Misschien wel, maar het zou mij niet verbazen als er ook andere motieven zijn. Het hele Epstein-verhaal bijvoorbeeld. Dat raakt nu op de achtergrond en dat komt die oranje non-vredesduif met een kruisraket in zijn snavel goed uit.’
‘Je bedoelt Trump?’
‘Ja, en is het niet opvallend dat het oude mannetjes zijn die nu de hoofdrol spelen? Trump, Netanyahu en die Khamenei. Die laatste hebben ze naar zijn hiernamaalsharem van ik weet niet hoeveel maagden geholpen, maar ook hij behoorde bij de bejaardenclub. Oude mannetjes die jonge jongens aan flarden laten schieten. Hun raakt het niet. Zij zorgen heus wel goed voor zichzelf en spelen ondertussen hun machtsspelletjes. Niet voor het welzijn van de mensheid, maar voor eigen gewin. Het zou in de natuur zo geregeld moeten zijn dat je vanaf je zeventigste spontaan seniel wordt. Zijn we van een hoop gedonder en gezeik af.’
‘Of vrouwen laten regeren …..’
‘Dat is nog niet zo’n gek idee, Anneke.’
‘Meen je dat echt?’
‘Ja. Vrouwen zijn per definitie geen haantjes en daarmee heb je de eerste winst al te pakken. Ik zal je verklappen dat ik bij verkiezingen altijd op de eerste vrouw van de lijst stem. ….. Ook zoiets! Die ministers die er nu zitten. Het zijn verdomme net verkopers. Bij de ene baas verkopen ze stofzuiger A want dat is de beste, en bij de volgende baas verkopen ze stofzuiger B want die A is rommel die eigenlijk niet verkocht zou mogen worden. Sommigen van die ministers zaten ook in het vorige kabinet en nu verkopen ze een nieuw beleid dat veel beter is dan het vorige. Gladjakkers zijn het. Palingen in een emmer snot!’
‘Lekker stoom aan het afblazen, Henkie?’
‘Ja, en weet je wat het beroerde is? Je mag één keer stemmen en daarmee geef je de haantjes, de baantjesjagers, de zakkenvullers, het grote geld en de investeerders weer vrij baan. Woningnood? Tja, moeilijk, moeilijk. Toeslagenaffaire? Complex geheel. Eigen bijdrage? ’t Wordt allemaal wel duurder. AOW-leeftijd? Het moet wel betaalbaar blijven. Natuur, milieu, stikstof? Het heeft onze aandacht maar we doen er liever niets mee. Weet je, Anneke, ik denk dat er van het huidige kabinet niets te verwachten is. Zolang die VVD de toon bepaalt, wordt er geen ander liedje gezongen.’
‘Henk?’
‘Ja?’
‘Is de stoom al van de ketel of komt er nog meer?’
‘Hoezo? Draaf ik door?’
‘Een beetje, maar de telefoon twintig centimeter van mijn oor afhouden geeft kramp in mijn pols. Ik houd het niet meer zo lang vol.’
‘O, sorry.’
‘Henk?’
‘ Ja?’
‘Vind je mij leuk?’
‘……’
‘Henk?’
‘Ja, ik hoorde je wel. Ik moet alleen even omschakelen. Geen vraag waar ik op rekende.’
‘……’
‘Nou?’
‘Als ik onze gesprekken niet leuk zou vinden, belde ik je niet.’
‘Ik heb het niet over onze gesprekken. Ik heb het over mij.’
‘…… ik uh …… ik denk dat ik jou wel leuk vind.’
‘Gewoon leuk of leuk leuk?’
‘Pfff, wat is het verschil?’
‘Denk daar de komende week maar eens over na.’
‘…… Oh, …… uh ……ja……’
‘Tot volgende week, Henkie.’

Geplaatst in korte verhalen | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie