Paspoort

Ze gaat op de rand van het bed zitten en de neiging om zich achterover te laten vallen is er nog wel maar ze weet heel goed dat het niet verstandig is. Het nieuwe bed is minder zacht dan het oude. Hun eerste avond met dat nieuwe bed kan zij zich nog goed herinneren. Ze had zich, gewoontegetrouw laten vallen en de drie daaropvolgende weken had ze last van haar rug gehad. Toen zij 80 jaar werd had zij besloten dat het tijd was voor dit senioren bed maar eigenlijk had ze daar best wel spijt van. Jammer dat Flip dit een fantastisch ding vindt. Als hij maar één puntje van kritiek had gehad was het bed de deur uitgegaan maar nee, voor zijn stramme lijf is deze sponde een zegen. Ze zwaait haar benen met enige moeite omhoog en nestelt zich half zittend in het kussen.

Flip komt de badkamer uit. In zijn hand het slaapmutsje: een Duits kruidenbittertje in klein flesje met een groen dopje. Met een vage glimlach kijkt ze naar hem. Net als zij, is ook hij getekend door het leven maar het is nog steeds die lange en slanke man. De constante factor in haar leven, haar klankbord en de fantastische vader van hun kinderen, en die leuke en wijze opa van de kleinkinderen en sinds kort ook achterkleinkinderen.

“Hoe lang doe jij dat eigenlijk al?” vraagt ze.

“Wat?” vraagt Flip.

“Dat flesje ’s avonds leegdrinken.”

Met een diepe denkfrons gaat hij op de rand van het bed zitten.

“Jezus, dat is al zo lang. Ik zou het niet weten. Ik weet nog wel dat ik het aangeboden kreeg van een Duitser en dat ik het in één keer door moest slikken. Het was, en is nog steeds lekker en ik slaap er goed op.”

“Doe mij er eens één.”

“Hè? Jij? Je drinkt bijna nooit! Weet je het zeker?

Ze aarzelt even maar zegt dan:

“Ja, doe maar. Je moet alles toch een keer geprobeerd hebben. Haal er voor mij ook maar eentje op”

Met een ‘jij bent de baas’ stapt Flip uit bed. Ze hoort het piepje van zijn toiletkastje en met flesje en een glaasje water komt hij weer de slaapkamer in.

“Voor als je moet blussen,” zegt hij veelbetekenend het glas water omhoog houdend.

Ze scheurt het papier van het flesje, draait het dopje los en giet de inhoud in haar mond. Met één slok is het weg. Het brandt in haar keel. Hoestend en met wijd open ogen slaat ze met haar hand op haar borst. Flip biedt gedienstig het glas water aan en dat helpt.

“Gadverdamme zeg. Wat is dat smerig. En dat vindt jij lekker?”

“Ja, en ik ben blij dat jij dat niet vindt. Scheelt weer een slok op de borrel,” zegt hij met een knipoog.

 

Ze liggen samen. Hij leest en zij zit stil voor zich uit te staren. Eigenlijk zou ze ook moeten lezen maar ze heeft even geen zin. De alcohol stijgt langzaam naar haar hoofd. Dat is lang geleden. Ze vindt alcoholische drankjes nooit lekker. Soms moet ze wel en dan nipt ze even aan een glas wijn. Waarom ze nu zomaar een heel flesje achterover heeft geklokt weet ze niet maar de uitwerking voelt wel prettig. Ze schuift een beetje naar beneden en prikt met haar vinger in de zij van Flip. Die schrikt en wipt even met zijn kont omhoog.

“Wat doe jij nou?”

“Ik heb honger,” zegt ze giebellig, “ik wil een boterham met aardbeienjam.”

“Nou? Dan ga je die toch halen? Ik hou je niet tegen.”

“Kan niet. Ik ben een beetje draaierig.” En terwijl ze met één vinger zijn onderlip op en neer laat wippen zegt ze zo zwoel mogelijk: “Jij gaat voor jouw lieve, poezelige, aardige, goddelijke en toegewijde vrouwtje wel even een boterhammetje maken toch?”

Flip zucht zwaar overdreven maar stapt dan toch het bed uit. Zij gaat weer rechtop zitten en kijkt verliefd haar man na.

“Je bent een schat,” zegt ze.

“Ja, ja,” mompelt Flip

 

Als zij snoept van haar boterham en hij weer naast haar ligt vraagt hij plotseling:

“Hebben wij eigenlijk nog wel een paspoort?”

“Hoe kom je daar nu zo bij?”

“Vroeg het mij gewoon af. Als we zo’n ding hebben is hij al lang verlopen. Ik zou niet weten waar ze zouden moeten liggen.”

Met een vinger veegt ze een kloddertje jam van haar bord en terwijl ze de vinger aflikt gaat haar een licht op.

“William en Kate komen zondag op de thee met hun kinderen. Die weet vast wel of wij nog zonder paspoort op staatsbezoek of iets dergelijks, kunnen.”

 

 

©peter gortworst / juni 2016

foto: http://www.fakka.nl

 

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in korte verhalen en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Paspoort

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s