Spijt? Of ik ergens spijt van heb? O, daar hoef ik niet lang over na te denken. Ik heb er spijt van dat ik ooit getrouwd was.  Dat had ik nooit moeten doen.

Waarom niet? Omdat ik mij mee liet slepen met ‘hoe hoort het’. Met het voldoen aan het verwachtingspatroon van ‘het normale’. Ik heb geen weerstand geboden tegen de wens van mijn ouders en mijn vrienden. Een vrouw zonder man, geen kinderwens en alleen maar werken. Dat is niet wat de moraal, de maatschappij of het leven acceptabel vindt.
Dom natuurlijk. Hartstikke dom, want ik had een geweldig leven. Ik werkte bij de Europese afdeling van een Canadees bedrijf. Stel je daar niet al te veel van voor. De hele Europese afdeling bestond uit vier man. De directeur, de vertegenwoordiger, de boekhouder en ik. Fijne mensen. We konden het goed met elkaar vinden. Al het administratieve werk was voor mij. Dat was voor die hele digitale bedoening aan de orde kwam. Ik heb zelfs nog gewerkt met een telex. Dankzij mijn talenkennis mocht ik regelmatig met de directeur mee op zakenreis. Ik spreek Engels, Spaans, Italiaans, Frans en Duits. Dat was voor de directeur wel makkelijk. Die sprak alleen maar Engels.

Ja, we sliepen in hotels. Altijd aparte kamers en nee, er is nooit iets voorgevallen dat je als ongepast zou kunnen bestempelen. We waren de directeur en een medewerkster. Hij was netjes getrouwd en ik niet. Ja, ook door hem werden daar wel eens opmerkingen over gemaakt, maar zijn insteek was anders. Als ik zou veranderen in een getrouwde vrouw met kinderen moest hij op zoek naar een nieuwe medewerkster en dat zou niet mee gaan vallen.

Hoe ik mijn man leerde kennen? Dat was op de tennisclub. Het was een aardige jongen met wie ik goed kon praten. Ik zat net in een periode van vragen, angsten en onzekerheden. Zorgen over mijn biologische klok, weinig echte vrienden, hoe zal het zijn als ik oud word? Ga ik mijn eentje sterven en wie vindt mij dan? Het grappige was dat we allebei nog maagd waren. Niet vanwege een geloofsovertuiging hoor. Het was er nooit van gekomen en ik taalde er ook niet naar. Een klef en onsmakelijk gedoe vond ik het. Maar goed. Ik heb mij dus laten meevoeren op de stroom van ‘hoe hoort het’, de druk van mensen uit mijn omgeving en mijn eigen onzekerheden. We trouwden en al snel bleek dat mijn man geen genoeg van de bedpret kon krijgen. Hoe hij aan dat overmatige libido kwam, is mij nog steeds een raadsel. Van mijn kant kwamen er geen aanmoedigingen of voorstellen. De bronstige hengst moest het doen met een ijskonijn. Echt, ik vond er niets aan. Helaas werd ik wel zwanger en moest mijn baan opzeggen. God, wat deed dat pijn.

Ja, natuurlijk wilde ik graag een goede moeder zijn en om even onbescheiden te zijn: ik was dat ook. Ik heb ze gekneed tot zelfstandige wezens die hun eigen weg konden bepalen. Dat heb ik bewust gedaan, omdat ze zo snel mogelijk het huis uit moesten zijn. Ik wilde weer aan het werk. Ik trok al dat geouwehoer van veel andere moeders niet. Hun hele leven draaide om kinderen en hun man. Zodra je begon over kelderende beurskoersen, de landelijke politiek of de inflatie, haakten ze af. Nee, ik veroordeel dat niet. Iedereen kiest zijn eigen prioriteiten. De mijne waren duidelijk anders.

Hoeveel kinderen ik heb? Twee. Twee jongens. Hoe het nu met ze gaat, weet ik eigenlijk niet. Sinds de scheiding is het contact minimaal. Ze trekken meer naar hun vader.

Ja, ik ben gescheiden omdat ik die hoerenloper meer dan zat was. Wat hij bij mij niet kreeg, haalde hij bij anderen. Het was liegen en bedriegen. Zogenaamd overwerken, beurzen bezoeken in het buitenland en dan ontdekken dat hij daar niet alleen naar toe ging, rare telefoontjes krijgen, vreemde luchtjes ruiken…. Dettol! Volgens mij de standaardontsmetter van iedere hoer. Elke keer als hij daarnaar stonk, wist ik genoeg. Zodra de jongens op zichzelf woonden, heb ik hem het huis uitgeschopt.

Ja, ik ben weer gaan werken. Niet bij een baas. Niemand zit te wachten op een oud mens als ik en ben daarom een vertaalbureau gestart. Het loopt als een trein en voorlopig stuur ik mijzelf niet met pensioen.

Angsten? Wat bedoel je?
Oh, als ik doodga. Nee, daar ben ik niet meer bang voor. Ik heb inmiddels twee lieve vriendinnen. Die zijn ook alleen en we hebben afgesproken elkaar een beetje in de gaten te houden. Ik weet nu zeker dat er straks iemand is die mij de ogen sluit. Dom hè. Al die jaren van getrouwd zijn, kinderen opvoeden en willen werken maar niet kunnen, waren niet nodig geweest. Die vriendinnen van nu waren er toen misschien ook al. Angst is en blijft een slechte raadgever. Ik had er niet naar moeten luisteren, maar ja, dat is achteraf geklets. Verloren jaren. Daar valt niets meer aan ongedaan te maken en snap je nu dat ik daar spijt van heb?