Bakbokking

Voor ik met de klus begon, had ik de viswagen al zien staan. Straks, als het werk klaar is, haal ik daar een lekker gebakken visje. Wanneer het zo ver is sta ik onder de luifel en wacht geduldig op mijn beurt. Een oudere man, waarschijnlijk de baas, staat haringen schoon te maken. Een vriendelijke, frisse jonge dame helpt de klanten. In de gekoelde vitrine liggen de meest gangbare vissoorten: een schaal met zoute haringen, gerookte makrelen in twee verschillende maten, wat tongfilet, voorverpakte gerookte zalm, sprot en mosselen en de onvermijdelijke potten met zure haring.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

“Wie is er dan?” vraagt de dame en na even om mij heen gekeken te hebben blijkt het mijn beurt te zijn. “Heeft u ook bakbokking?” vraag ik. “Bákbokking?” zegt ze en kijkt mij aan alsof ik een kilo sinasmarijnen heb besteld. “Ja, bakbokking,” zeg ik en ondertussen breek ik mij het hoofd over wat ik zal nemen als ze dit niet hebben. Ze kijkt een beetje vragend naar de baas. Die heeft zijn mesje neergelegd en terwijl hij omstandig zijn handen schoon veegt aan een handdoek, kijkt hij mij strak aan. Dan knikt hij naar mij en zegt tegen de dame dat ze maar verder moet gaan met de andere klanten. Hij verdwijnt door een deur naar buiten en staat twee tellen later bij mij. “U wilt echt een bakbokking?” vraagt hij. Als ik dat bevestig mompelt hij iets van “Een momentje,” en verdwijnt in de grote bus die naast de viswagen staat. Als hij weer naar buiten komt heeft hij een glimlach op zijn gezicht en een mooie, lichtgerookte haring in zijn hand. Trots laat hij de vis zien. “Is het geen mooie?” “Hij is prachtig,” beaam ik. “Meneer is een kenner. Als u even heeft, ga ik hem nu voor u klaarmaken,” en met de haring in zijn hand verdwijnt hij weer in de viswagen.

Ik ben achter de wachtende mensen bij een hoge, ronde tafel gaan staan en zie de baas met zorgvuldigheid mijn vis bereiden voor de doop in de hete olie. Af en toe gaat zijn blik naar mij en het lijkt wel alsof zijn glimlach steeds breder wordt. Dan verdwijnt de vis, al ware het een zuigeling in het eerste badje, met een vloeiende beweging in de hete olie. Hij kijkt om en steekt zijn duim naar mij omhoog. “Nog eventjes!” roept hij. “Prima!” antwoord ik met ook mijn duim omhoog.

bakbokkingDe vis is klaar en wordt met beleid op een kartonnen schaaltje gelegd. Ik loop naar voren maar dat is niet de bedoeling. Met een : “Ik kom hen wel even brengen,” stuurt hij mij terug naar de hoge tafel. Mijn gastheer dient daar zijn volmaakte gerecht op. Naast het kartonnetje met de vis legt hij een, in driehoek gevouwen, papieren servet en daarop het tafelzilver in de vorm van een wit plastic vorkje en mes. “Alstublieft en eet smakelijk,” zegt de gastheer en blijft in gespannen afwachting staan tot ik mijn eerste hap neem. Opgelaten schuif ik met mijn vingers het eerste stukje vis van het velletje. Hij knikt goedkeurend. De vis smaakt uitstekend en ik lik letterlijk mijn vingers er bij af. “Weet u,” zegt hij, “ik sta hier nu bijna een jaar en nog nooit heeft iemand hier een bakbokking besteld. Eet u dit wel vaker?” “Ja, maar het is niet overal te krijgen. Een heleboel mensen kennen dit niet en ik heb zelfs een vishandelaar gehad die aan mij vroeg wat dat was!” “Ja, zo erg is het tegenwoordig. Ik heb er altijd twee in de wagen liggen omdat je nooit weet of er toch niet iemand komt die het wil hebben. U bent dus de eerste. Smaakt het?” “Het is heerlijk!” antwoord ik naar waarheid.

De vis is op en bereidwillig ontfermt mijn gastheer zich over het afval. “Mag ik u vragen hoe u een haring eet?” vraagt hij als hij weer bij mijn tafel staat. “Altijd aan het staartje en nieuwe haring zonder ui.” Hij knikt instemmend. “Hier willen ze hem graag in stukjes met een augurkje.” Als ik een beetje misprijzend kijk zegt hij: “Ja, ik weet het. Maar de klant is koning hè. Ze willen tegenwoordig alleen maar kibbeling, haring, soms een lekkerbekje en af en toe een makreel. Armoede is het. Ze weten niet meer wat lekker is.” Dat ben ik deels met hem eens en zeg: “Mijn moeder bakte vroeger zelf de schol. Het hele huis rook drie dagen naar gebakken vis maar het was heerlijk eten. Ik heb van haar een kookboek gekregen en daar staat een recept in van erwtensoep. Twee dagen van te voren moet je daaraan beginnen maar het resultaat is een goddelijke soep waar je lepel rechtop in blijft staan.” De ogen van mijn gastheer beginnen te glimmen.

snert-roggebrood-en-spek

Het duurt maar even en de beschrijvingen van de erwtensoep met of zonder varkenspoot, draadjesvlees, bloedworst, paardenbiefstuk, echte volle melk, karnemelk zonder suiker en stukgekookte spruitjes gaan over tafel. Met een gretigheid waar een pornozender jaloers op zou zijn, halen we herinneringen op aan toen. We krijgen een opgewonden blos op onze wangen en we verhalen de tijd dat de melkboer nog langs de deur kwam, schillenboeren die altijd een oud paard voor hun wagen hadden staan, de voddeman en de scharensliep met die wonderlijke kar.

Dan verbreekt de dame vanuit de viswagen de betovering. De haringen zijn op en zij kan niet alles alleen doen en is dat ook niet van plan. Met spijt constateren wij dat de hedendaagse werkelijkheid ons tot de orde roept. Nee, van betalen wil hij niets weten. Het was een groot genoegen en een eer om mij te ontmoeten. In de wetenschap dat we zomaar een vriend voor het leven hebben gevonden, slaan we elkaar onbeholpen op de schouder en nemen zo afscheid van elkaar.

© peter gortworst / sept. 2014

foto’s: http://www.hilversumhappens.wordpress.com / http://www.vishandelvathorst.nl / http://www.postwagen.nl

Dit bericht werd geplaatst in eerder en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Bakbokking

  1. Mooie gebeurtenis, mooi verhaal. Heerlijk om iemand te treffen die op dezelfde lijn zit!

    Liked by 1 persoon

  2. Mies Huibers zegt:

    Heerlijk om te eten…euh lezen.

    Liked by 1 persoon

  3. Dewi W. zegt:

    Wat een schitterend verhaal!

    Liked by 1 persoon

  4. Henk van der Heide, de visboer uit Elburg zegt:

    Ik vond het een heel leuk verhaal, dank u wel, ik heb er van genoten

    Liked by 1 persoon

  5. Lydia Rood zegt:

    Dank voor dit verhaal. De precieze beschrijving van de bereidingswijze hielp me bij het boek dat ik onderhanden heb.

    Vanmiddag naar de viskraam. Ik heb een warme band met de visboer, en het is een volbloed Volendammer, maar hij leeft van de toeristen. Voor mij maakt hij altijd speciaal een haring schoon uit de emmer. Nu de proef op de som: kijken of hij bakbokking heeft!

    Liked by 1 persoon

    • Het is, volgens mij niet meer het seizoen van/voor de bakbokking. Die je nu haalt, komen uit de vriezer heeft men mij vertelt. Maar ik ben natuurlijk wel nieuwsgierig naar je boek en je verkregen bakbokking.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s