Om maar met de deur in huis te vallen: Ik heb minstens drie mensen vermoord. Robert die door Hanke om verwarring te voorkomen ‘Ropa’ werd genoemd, leeft niet meer. Hanke zelf die eigenlijk Lola heette, is niet meer en ook Sophie, de korpschef moest het ontgelden.

Ik heb ze niet lichtzinnig om het leven gebracht. De moordpartij of beter gezegd ‘de massaslachting’ want er waren nog meer personen het slachtoffer, kostte mij vele hoofdbrekens. Ik kende ze al aardig goed. Voor Hanke had ik een zwak, Ropa met zijn grote geheim dat hij nog niet aan Hanke kon vertellen, begreep ik en Sophie, de struise, doortastende no-nonsens veertiger met een veelbelovende toekomst, kon ik niets zinnigs bieden. Geen van hen had iets verkeerd gedaan. Ieder had zijn of haar verhaal maar het was juist de samenvoeging van hun verhalen, hun verleden en mogelijke toekomst die onontwarbare knopen opleverde. De titel van het boek zou: ‘Het tegenwoordige verleden’ worden en die titel geeft een aardige indicatie van de verwardheid die ik voelde.

Soms kom je tot de conclusie dat genoeg inderdaad genoeg is. Wettelijk gezien ben ik niet strafbaar. Er zijn geen echte lijken en het gebruikte wapen, de toets ‘delete’, valt niet in een of andere categorie van gangbare moordwapens. Ik kom er dus mee weg.

Het mooie, of zoals u wilt het gekke, rare, bijzondere of opmerkelijke van schrijven, is dat je een band krijgt met je zelf verzonnen personages. Ik weet dat er schrijvers zijn die voor ze aan hun boek beginnen, alles, ja echt alles al weten van die personen. Geboortedatum en plaats, uiterlijk, eigenschappen / karakter, hobby’s, wat ze wel of niet lusten, rijk of niet, burgerlijke staat, verzwegen geheimen en stille genoegens. Mijn stijl is anders. Ik leer, net als in het echte leven, mijn personen gaandeweg kennen en ga van ze houden, ze verafschuwen, ze arrogant vinden, onbegrijpelijk of sympathiek. Ze bezorgen mij verrassingen of hoofdbrekens, ik zou ze willen bemoedigen, uitkafferen of troosten en vaak vraag ik mij af waarom ze dingen doen die ik niet had voorzien. Ik las ooit een bekentenis van een schrijver die het zo mooi vond dat hij zijn moede lijf in de troostende armen van een zelf verzonnen vrouw kon leggen. Misschien voer voor psychiaters maar ik snap heel goed wat deze schrijver bedoelt. Het is juist daarom dat deze ‘slachtpartij’ mij moeite kostte. De in de schrijverswereld bekende kreet ‘kill your darlings’ mag, wat mij betreft, wel wat minder realiteitsgehalte hebben.

Afscheid nemen is vaak ook afstand nemen. Dat is in het echte leven moeilijker dan in een schrijvershoofd. Toch ontkom je er niet aan. Je bent vele, vele uren met die personen bezig, dringt diep door in hun leefwereld en ook al zijn ze verzonnen, ze laten je niet onberoerd. Zie daar: de wonderlijke en mooie wereld van deze schrijver.

Hoe nu verder? Elementen van het oorspronkelijke verhaal kan ik weer gebruiken maar met ander personages, andere karakters, andere verledens en een nog ongewisse toekomst. Het begin van een nieuw avontuur, nieuwe uitdagingen, dilemma’s, verhaallijnen, nieuwe mensen leren kennen en opnieuw verrast worden. Ik kijk er naar uit!

© Peter Gortworst / april 2024

Wil je meer van mij lezen? Bezoek jouw boekwinkel of bestel via
http://www.boekenbestellen.nl/boek/wraak-kent-geen-winnaars
http://www.boekenbestellen.nl/boek/de-glimlachende-dode