Nooidweer

Mijn slaapkamer had geen verwarming. Als het echt koud was mocht de butagaskachel even aan om de ergste kou te verdrijven maar verder waren aan elkaar gevroren lakens met kriebelige wollen dekens en ijsbloemen op de ramen, de normaalste gang van zaken. Als het stormde, gierde de wind over het dak en als het sneeuwde was het schuine venster, wat een riant uitzicht bood op de muur van de buren, bedekt met sneeuw. Wilde je weten hoe het er buiten uitzag, dan bood een deur naar het platte dak boven de keuken die mogelijkheid. Je zag en voelde wat even later tijdens de radio-uitzending van het ANP, werd gezegd. Het is koud, er ligt sneeuw, er valt regen, het is warm of het waait.

Als het een beetje gesneeuwd had en je, dik in de kleren met muts en wanten, de bruine leren schooltas onder de snelbinders had gelegd, kreeg je, in een opwelling van inzicht, soms de waarschuwing mee: ‘Pas je op? Het kan wel glad zijn.’ Meer niet en dat meer was ook niet nodig.

De provinciale weg naar de pont, de eindeloos lange Hemweg langs de centrale tot de eerste huizen van de Spaarndammerweg in Amsterdam kon ik wel dromen en, maar dat kan ik natuurlijk mis hebben, altijd wind tegen. Vaak hopen op een brommertje wat niet te hard ging om in de luwte te kunnen fietsen. Windkracht 2 of 9 maakte niet uit. Je moest dus je ging.

Een gevoelstemperatuur was er al wel maar nog niet genormaliseerd. ‘Het voelt koud aan’ was de gangbare term en niemand die je kon vertellen dat het 2 graden vroor maar aanvoelde als minus 10. Dat het koud aanvoelde was genoeg.

Later, toen ik de wegen van Nederland onveilig maakte als servicetechneut, was er niemand die via de radio of tv vertelde dat je beter niet de weg op kon gaan. Je probeerde het gewoon en je paste de snelheid aan naar de omstandigheden. Je reed geen 80 als je door de mist maar 10 meter kon zien. Op de snelweg bleef je tijdens hevige sneeuwval, netjes allemaal op het rechter spoor om met een slakkengangetje van 30 uiteindelijk daar te komen waar je geacht werd te zijn.

En nu? Code oranje. Nederland zet zich schrap voor de naderende storm met de naam ‘huppeldepup’. Ga niet naar buiten als u daar niet hoeft te zijn want het gaat sneeuwen, ijzelen, waaien, regenen of het wordt vreselijk warm.

Waarom deze betutteling? Zijn wij zo weg-geëvolueerd van de natuur met al haar krachten dat we dergelijke waarschuwingen nodig hebben? Natuurlijk weet ik best dat het handig is om te weten dat er morgen 20 cm sneeuw kan vallen maar veranderd dat iets aan de situatie? Vallende bladeren, een beetje sneeuw of windkracht 9 en Nederland ligt sowieso plat. Het is de maatschappij die ontwricht raakt maar is het echt nodig de mensen zelf te waarschuwen voor iets wat de natuur geeft? Weten de mensen zelf niet meer dat het gevaarlijk is om met een storm op de pier van IJmuiden te gaan staan? Dat je lelijk kan vallen als er ijs op de straat ligt? Dat je nat kan worden als het flink regent, verdwaalt als je door de mist geen hand voor ogen ziet of met de auto van de weg kan raken als het sneeuwt?

Soms denk ik dat wij de apen achterna gaan. De orang-oetan heeft een specifiek biotoop nodig om te kunnen leven. Hoe meer daar van verdwijnt hoe slechter het met die apen gaat. Zou het, en laat ik het voorlopig maar op Nederland houden, zo kunnen zijn dan het hier niet te warm, niet te koud, niet teveel sneeuw of wind of ijzel of regen of mist of droogte moet zijn, willen wij overleven? Gaat onze flexibiliteit, onze overlevingskracht verloren en zijn gedoemd uit te sterven als het even anders gaat dan wat wij als normaal zijn gaan beschouwen?

Ik geef u een goed advies: Wordt er een storm verwacht zet dan uw kinderen buiten. Zij zullen spierkracht ontwikkelen omdat zij zich vast moeten houden aan de lantaarnpalen en waaien ze toch weg dan zullen ze zelf overlevingsstrategieën ontwikkelen om weer de weg naar huis te kunnen vinden. Wordt er flinke regen verwacht stuur ze, zo bloot mogelijk, met een flesje shampoo de tuin in. Komt er sneeuw laat ze een glijbaan maken bij die pestburen van verderop. Dichte mist? Speel verstoppertje op de kale heide (als u die tenminste vinden kan). Kortom: laat ze kennis maken met de krachten van de natuur. Goed voor de mensheid.

Ik ga aan het werk met een tip die ik vanmorgen hoorde. Alles wat ik niet meer gebruiken kan zet ik aan de straat. Mocht de aangekondigde storm werkelijk zo schokkend zijn als beloofd, dan ben ik benieuwd wie de nieuwe eigenaren worden van mijn oude spullen.

 

© peter gortworst / feb.2020
afbeelding: rtvdrenthe.nl

Dit bericht werd geplaatst in oprispingen, startpagina en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Nooidweer

  1. Dit steel je van mijn ziel. Op de fiets naar school, een half uur fietsen, eerst bevroren handen in mijn wanten, later werden ze toch warm door de fysieke inspanning. Ik ben er niet slechter van geworden. En als ik eerlijk ben, tegenslagen zijn zaken die overwonnen kunnen worden, geen rampen.

    Like

  2. Wilma Phillipson zegt:

    Huiswerk maken in een koude kamer. Mijn handen in de mouwen van mijn trui en een sjaal om. Later, toen ik zelf kinderen had, met de toen jongste van 3 naar school gelopen waar ik mijn zoontje van 6 moest ophalen. We waaiden bijna de straat op, maar liepen daar toch.
    En gisteren ben ik gewoon in de storm naar mijn werk gereden in mijn Fiat Panda. Met een gangetje van ongeveer 90 reed ik op de A6 de Ketelbrug over rond 15.00 uur. Nog niet het hoogtepunt van de storm, maar wel veel windstoten zodat ik het stuur goed vast moest houden in die Panda.
    En natuurlijk glijden mensen tegenwoordig uit als het glad is. Daar moet je ze wel voor waarschuwen. Ze kijken toch niet meer waar ze lopen. Ze lopen als zombies op hun smarphone te loeren. Dat is de balangrijkste “God” van tegenwoordig.

    Like

  3. Sietske Koelink zegt:

    Plotselinge gladheid door ijzel, bevroren straten wat een aantal dagen aanhield, vanuit de keuken schaatsend naar school. Met een groot gezin had je niet allemaal een warme kruik, kreeg je een baksteen in een handdoek gerold die een paar uur in de oven had gelegen.

    Like

  4. Ellie Schmitz zegt:

    Wat een mooi stukje heb je geschreven, Peter. Alles wat ik zou willen zeggen staat hierboven al. Die codes en die betutteling laat ik voor wat ze zijn, het gezonde verstand zegt mij wel wat te doen en alles wat hierboven staat en wat er nog ís bijgekomen heb ik toch al overleefd?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s