Orde, rust en regelmaat -17-

Plons, plons, plons. 

Hij zou graag vertellen dat het wonder zich voltrokken heeft maar dat gaat niet. Een wonder vereist onverklaarbare gebeurtenissen in, als het even kan, onverwachte omstandigheden en dat is niet het geval. Het water was gewoon dieper dan hij en zijn trut hadden gedacht en er was een andere hond die het op haar stok had voorzien.

Het Lutterzand ligt tussen Oldenzaal en de Duitse grens. Daar is een klein losloopgebied voor honden. Eigenlijk is het niet veel meer dan een  zanderige speelweide met een ‘strandje’ bij de rivier de Dinkel. Zoals het een goed strand betaamt wordt het vanaf de kant langzaam dieper en zijn trut had al snel ontdekt dat de overkant haalbaar was zonder het contact met de bodem te verliezen. Die wetenschap maakt haar onbesuisd en dat wreekt zich. Als hij een stok naar de overkant gooit is zij niet de enige die deze wil halen. Een andere hond heeft er ook wel oren naar en samen rennen ze het water in. Er ontstaat enige onenigheid waardoor de run naar de stok even gestaakt wordt. Als de zaak tussen de viervoeters geregeld is, kan zijn hond de stok gaan halen. Die is ondertussen door de stroming meegevoerd en zo komt ze in een gedeelte wat nog niet eerder getest is. Met de stok tussen de tanden wil ze terug maar omdat die andere hond de afgesproken gang van zaken, bij nader inzien, toch niet kan accepteren, belet hij haar de weg. Listig maar onbesuisd slaat ze linksaf om via de oever weer bij de baas te kunnen komen. Plots is daar geen grond meer onder haar poten en ze gaat kopje onder. Als ze weer boven komt is het een wild plonzen van poten en met ware doodsverachting en stok in de bek kan ze de oever bereiken.

Ze heeft dus werkelijk gezwommen. Nu is het een beauty van een hond. Ze is niet alleen mooi maar als ze met hem aan de wandel is, valt het hem vaak op dat ze zich ook mooi beweegt. Soms denkt hij te zien dat ze draaft als een Fries paard. Haar gang is recht en sierlijk en in volle galop is het een kanonskogel gelijk: ze kan heel hard. Misschien is daarom het contrast met haar zwemkunsten zo groot. Niks geen sierlijkheid. Niks geen gestroomlijnde hond die gracieus door het water klieft. Het is een onhandig lomp plonzen met grote poten. Maar wie weet. Misschien baart ook hier oefening kunst.

 

Nog een heugelijk feit: ze loopt, wanneer er tenminste niet iets heel spannends haar pad kruist, netjes aan de riem. Niet met de wurgstrik, niet met de gentle leader maar gewoon aan haar halsband. Een paar keer wat zeer kordate trainingen gedaan met, voor haar onverwachte wendingen en blijkbaar is toen het kwartje gevallen.
Eindelijk….

 

Vanavond gaan we leren om haar te laten longeren. Als alles goed gaat staat hij straks in het midden van een grote cirkel, gemaakt van felgele rioolslang, en rent zijn hond door middel van armgebaren links of rechtsom rond de buitenkant van de cirkel en gaat, ook via gebaren, zitten of liggen. Dat gebaren is hij al geruime tijd aan het oefenen en gezien de resultaten tot nu toe zal het vanavond wel weer een vrolijke puinhoop worden. Geeft niks. Er gaat nu eenmaal niets normaal bij zijn hond. Dat is trut-eigen.

 

©peter gortworst / april 2018

Dit bericht werd geplaatst in Orde, rust en regelmaat en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Orde, rust en regelmaat -17-

  1. Rob Alberts zegt:

    De moeite waard om een komisch filmpje te maken?

    Vrolijke groet,

    Liked by 1 persoon

  2. Mies Huibers zegt:

    Het lijkt me een heerlijke bijzondere hond.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s