Weg uit het veen

Dit is het laatste verhaal uit een serie. Mocht je de voorgaande verhalen (nog) niet gelezen hebben, dan is het beter om dat eerst te doen.

  1. http://www.petergortworst.com/2016/05/06/de-goeroe-in-het-veen/

2. http://www.petergortworst.com/2016/05/13/de-goeroe-uit-het-veen/

3. http://www.petergortworst.com/2016/05/20/het-veen-zonder-de-goeroe/

4. http://www.petergortworst.com/2016/05/27/bekentenissen-in-het-veen/

 

Pieter komt, op verzoek van Mannes naar het café. Een dag later dan de bedoeling was omdat de ongekende regenbuien van gisteren niet uitnodigden voor een bezoek aan het dorp. Hij vindt Mannes in een hoekje op het terras met Biek aan zijn zijde. Terwijl hij naar hen toeloopt realiseert hij zich plotseling dat hij, samen met deze twee mannen, de enigen zijn die werkelijk weten hoe de pastoor zo kreupel is geworden. Het gevoel dat dit geheim hem geeft, valt lastig te omschrijven. Het is een mix van trots, verantwoordelijk zijn en kameraadschap.

Biek verontschuldigt zich voor het feit dat hij niet alles over Mannes heeft vertelt. Per slot van rekening wist hij niet wie Pieter was en bovendien zag hij het ook niet als zijn taak om meer dan hij weet over Mannes aan een onbekende uit de doeken te doen. Pieter snapt dat best en geeft hem groot gelijk. Biek staat op om deze twee vrienden alleen te laten en op de vraag of er koffie moet komen, knikken de beide heren instemmend.

“Ben jij, nu je iets meer van mij weet, niet nieuwsgierig waarom ik naar Lourdes en Rome ben geweest?” vraagt Mannes. “Ja,” zegt Pieter, “en ik neem zomaar aan dat je mij dat gaat vertellen.” Mannes grijnst en knikt maar zegt niets, roert in zijn koffie en met vier slokken is het op. “Het is nooit te laat om te zijn wat je had kunnen zijn.” zegt hij dan. “Dat is geen wijsheid van mij maar van ene meneer Eliot. Alleen gaat het voor mij niet op. Mijn thuissituatie en het misbruik, of beter gezegd het machtsmisbruik van de pastoor hebben mij gemaakt tot wat ik nu ben. Ik weet niet of ik op mannen of op vrouwen zou vallen en denken aan intimiteit kan ik alleen met walging. Ik zal nooit worden wat ik had kunnen zijn: een lieve partner of een geweldige vader. Mijn dromen over de liefde die er tussen twee mensen kan zijn, blijven dromen en als ik de literatuur wat over slachtoffers van misbruik is geschreven moet geloven, kan ik maar beter geen vader worden. Tot voor kort dacht ik dat mijn leven mislukt was. Op de aloude vraag ‘waartoe zijn wij op aarde?’ kon ik geen enkel zinvol antwoord geven en dat vulde mij met boosheid, verdriet, schuld en wraakgevoelens. Ik was nog steeds slachtoffer en wat ik ook deed aan goede daden en adviezen, wat overigens typerend voor slachtoffers schijnt te zijn, het hielp niet om mij uit die toestand te krijgen. Ik wist heel goed hoe ik zou kunnen veranderen. Ik heb, volgens mij alles wat over slachtoffers van misbruik is geschreven, wel gelezen maar de theorie is anders dan de praktijk. Neem alleen al het vergeven van je dader. Leuk om te weten maar zinloos als je dader overleden is.”

“Als hij nog geleefd zou hebben, had je het dan wel gedaan,” vraagt Pieter. Mannes haalt zijn schouders op. “Ik weet het niet. Ik kan niet zo veel met ‘wat als’ vragen. Er is toch geen zinnig antwoord te geven op vragen zoals ‘wat als mijn ouders iets meer liefde voor elkaar en mij hadden getoond, wat als ik niet zo’n boekenwurm was, wat als die pastoor een herder was geweest en geen wolf, wat als mijn ouders niet waren verongelukt……’ Ik heb bij het graf van mijn dader gestaan en het deed mij weinig. Nou ja, een gevoel van opluchting met een beetje ‘Zo, net goed vuile viezerik.”

“Waarom Lourdes en Rome?” vraagt Pieter. “Om te zien wat ik dacht en met een klein beetje hoop dat het niet waar zou zijn wat ik dacht. Ik hoopte te zien dat de kerk niet een bolwerk van macht is, geen commercieel instituut, geen wereldlijke staat maar een toonbeeld van omzien naar elkaar, onbaatzuchtige liefde en mededogen. Helaas, dat is niet zo. In weinig tot niets straalt zij dit uit. In Lourdes ben je een rekenfactor in de bezoekersaantallen en in Rome vraag je je af waar de tekst ‘zij deelden alles en hadden alles gemeenschappelijk’ gebleven is. Het grote, wereldomvattende voorbeeld dat de kerk zou moeten zijn vindt je soms alleen nog terug in het klein: een pastoor die wel deugt of een kerkganger die de boodschap van naastenliefde wel begrepen heeft. Daar vind je soms de piketpaaltjes van hoe het zou kunnen zijn. Maar verder draait het alleen om de macht hebben én over lijfsbehoud. Bij een dergelijke kerk wil ik niet horen.”

“Hoe ga jij nu verder?” vraagt Pieter. Mannes gaat staan. “Kom,” zegt hij, “ik ga je wat laten zien.” Ze lopen door een paar straatjes en staan dan voor een gebouw wat overduidelijk een school moet zijn geweest. “Dit is mijn oude school,” zegt Mannes. “Staat sinds vorig jaar leeg.  Er wonen te weinig kinderen in het dorp om er een christelijke, een katholieke en een neutrale school op na te houden. Ik heb het gekocht.” Pieter staart Mannes verbluft aan. “Wat moet je met een school?” “Verbouwen natuurlijk,” grijnst Mannes. “Van Biek heb ik het adres gekregen van zijn hulpverlener. Ik ga met hem aan mijzelf werken. Noem het verbouwen. Mij geschikt maken voor de toekomst en dat ga ik met deze school ook doen. Er komt een bibliotheek in en al mijn boeken kunnen ze krijgen, er komt een keuken en een ontmoetingsruimte. Biek gaat drie keer in de week voor kostprijs maaltijden maken voor iedereen die wil komen eten, er komt een kinderopvang in, een ouderensoos, meditatieruimte, een muzieklokaal met instrumenten speciaal voor kinderen en achterop het schoolplein wordt een klein theater gebouwd. Het wordt, hopelijk, ideaal voor try-outs van bekende artiesten maar ook voor de artiesten in het dorp. Wat denk je er van?” Pieter weet even niet wat hij moet denken en al helemaal niet wat hij moet zeggen. “Je bouwt dit voor het dorp?” “Ja,” zegt Mannes, “iedereen is welkom. Er wordt een stichting opgericht die het gaat beheren. Alles wordt lokaal ingekocht en er wordt gekookt met lokale producten. Het moet echt door het dorp en van het dorp worden.” “Ik ben toe aan een borrel,” verzucht Pieter.

Terug bij Biek op het terras praten ze verder. “Jij vroeg je tijdens onze eerste ontmoeting af of ik een les of een zegen voor je zou zijn. Wat ben ik?” vraagt Pieter op een gegeven moment. “Je bent én een les én een zegen. Toen jij zo sullig aan de andere kant van de sloot stond kwam je mooi op tijd. Door jou moest ik mijn situatie onder ogen gaan zien en als je iets aan een ander vertelt of het opschrijft wordt je gedwongen je gedachten te ordenen. Dat schept duidelijkheid. Jij hebt iets goeds in je. Dat voel ik en door gewoon naar mij te luisteren heb jij mij meer geholpen dat je denken kan. Je oordeelde niet, je wist het niet beter en je liet mij in mijn waarde. Houd dat vast want in deze tijd van alles maar moeten kunnen zeggen is dit een groot goed. Tja, en nu? Ik weet nu dat ik een berg moet gaan beklimmen en mijn verwachting is dat ik straks van het uitzicht mag genieten. Het zal tijd en tranen kosten. Tijd heb ik en tranen verdunnen het verdriet. Dat weet ik van Biek. Hij is al even op weg en wie weet zitten we straks samen boven op de top. Ik zal nooit worden wat ik had kunnen zijn maar als ik straks mijzelf goed genoeg vind en een tevredenheid voel over wie en wat ik dan ben, dan is mijn leven toch nog zinvol”

 

Pieter staat op en Mannes volgt zijn voorbeeld. Dan omhelst Pieter hem. “Blijf ik je zien? vraagt Mannes. “Ja natuurlijk,” zegt Pieter, “je bent een doodgewone zonderling maar naar jou luisteren is een eer en een genoegen en als er hoop is voor deze wereld ligt die in kleine gebaren van menselijkheid. Op wereldschaal stelt jouw plan niet veel voor maar voor het dorp is het enorm en ben je een zegen. Je bent een mooi mens, Mannes.” “Dank je wel. Wijs gesproken, Pieter. Het ga je goed.”

 

©peter gortworst / juni 2016

foto: eigen opname

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in korte verhalen en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Weg uit het veen

  1. Rob Alberts zegt:

    Een pracht einde en een mooi nieuw begin.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

  2. Rob zegt:

    Een bijzonder verhaal , goed geschreven.
    Groetjes Rob

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s