‘Hoi Anneke! Met Henk.’
‘Man, wat bel je vroeg. Heb je in je bed geplast?’
‘Haha! Nee, ik ben een grote jongen. We moeten alleen op tijd bij de klant zijn en eenmaal aan het werk kan ik je niet bellen.’
‘We? Zit je niet alleen in de auto?’
‘Jawel hoor. We rijden met twee auto’s. Hoe is het met je somber makende boek?’
‘Da’s gelukkig klaar.’
‘Waar ging het over?’
‘Over een vrouw van wie de man zich doodgereden had.’
‘Dat is wel heftig.’
‘Ja, vooral omdat nooit duidelijk is geworden of hij dat expres heeft gedaan of dat het een echt ongeluk was.’
‘Geen vrolijk verhaal dus. Daar kan je inderdaad somber van worden.’
‘Weet je, Henk, het is niet het verhaal dat mij somber maakte. Het is goed wanneer mensen hun verhaal op papier zetten. Je wordt zo gedwongen je gedachten te ordenen en dat brengt vaak duidelijkheid en rust. Maar in dit geval was het de opstelling van die vrouw. Ze meende dat iedereen op de hoogte moest zijn van haar belevenissen, rouwproces en twijfels en dan krijg je onrealistische verwachtingen. Er zouden duizenden boeken gekocht worden, recensies in landelijke dagbladen, interviews op tv, de rode loper van het boekenbal en dat soort dingen. Mij inschakelen paste natuurlijk in dat straatje, terwijl ik weet dat de verkoop zeer beperkt zal zijn. Het is die arrogantie, of misschien moet ik zeggen domheid, die mij somber maakt. Ik ontzeg niemand de kans om te schrijven, maar ken jezelf.’
‘Toe maar. Je komt aardig op stoom. Zaten er veel fouten in?’
‘Veel grammaticale fouten, zinnen die niet klopten, verhaallijnen waar je niet uit kon komen, beperkte woordenschat, tegenwoordige tijd en verleden tijd door elkaar gebruiken ….’
‘Ik vermoed dat in het corrigeren veel werk in zit.’
‘Klopt en dat is niet erg als ze er maar wat mee doet. Als ik een boek redigeer, zal je als schrijver daarna aan de bak moeten. Je boek wordt er beter van. Ik heb sterk de indruk dat zij dat niet doet. Prima, maar vraag mij dan niet om je boek te behandelen. Het is nu alsof al mijn werk flauwekul is. Ik werk niet alleen voor het geld. Het werk geeft plezier en het is ook een erezaak. Ik verbind er wel mijn naam aan en als er dan geen fouten worden gecorrigeerd, gaat dat ten koste van mijn reputatie.’
‘En betaalt zij jou per uur?’
‘Per woord.’
‘Ah ….’
‘Lees jij veel?’
‘Keuringsrapporten, memo’s over veiligheidsmaatregelen, installatievoorschriften, gebruiksaanwijzingen en soms een boek.’
‘Wat voor boek ben je nu aan het lezen?’
‘De politiemoordenaar van Sjöwall en Wahlöö. Een Zweedse misdaadroman.’
‘Is het een goed boek?’
‘Ik denk dat de meningen over wat een goed boek is, nogal verdeeld kunnen zijn. Laat ik zeggen dat het voor mij een aantrekkelijk boek is.’
‘Waarom?’
‘Het is nogal gedateerd. Uitgegeven in 1976, maar dat maakt niet uit. Het is realistisch beschreven. Weinig verhullend taalgebruik. Laat ik het zo zeggen: als er een moord is gepleegd, weet je vrij nauwkeurig hoe dat gedaan is. Wat ook leuk is: het speelt zich af in Stockholm en je kan de kaart van de stad erbij leggen om na te gaan waar het een en ander zich afspeelt. De beschreven straten zijn er gewoon.’
‘Is dat het genre dat je leest?’
‘Ook. Mijn vader was een liefhebber van Godfried Bomans en Jan Wolkers. Twee boekenplanken vol. Daar moet ik nog aan beginnen.’
‘Dat zijn wel iconen uit het verleden.’
‘En?’
‘Niks. Ik zeg alleen dat het iconen uit het verleden zijn. Leeft je vader niet meer?’
‘Nee, die is twee jaar terug gestorven. ….. Longkanker…..’
‘…..’
‘En wat leest Anneke?’
‘Teksten van klanten. Ik kan mij er niet toe zetten om gewoon een boek te lezen. Ik weet zeker dat er met een corrigeerpet wordt gelezen.’
‘Noemen ze dat niet “beroepsdeformatie”?’
‘Dat zou zomaar kunnen. Heb jij met jouw machines daar geen last van?’
“Als er iets nieuws op de markt komt, wil ik graag weten hoe het werkt. Dat kan ik moeilijk deformatie noemen. Het is meer een hang naar informatie.’
‘Leuke woordspeling ….’
‘Oh …. tja, het gaat vanzelf.
‘Ga ik je volgende week weer bellen?’
‘Dat durf je best.’
‘Dat denk ik ook. Fijne dag, Henk.’
‘Jij ook. Tot volgende week.’