Een omheinde speelweide, hier en daar een speeltoestel, een grote zandbak en betonnen bankjes aan de rand van het veld. Er zijn veel kinderen. Het is vakantietijd dus de grote aanwezigheid van nageslacht is niet geconcentreerd op de woensdagmiddag of in het weekend. Dat is de reden waarom op deze dinsdagmiddag bijna alle banken bezet zijn. Op één daarvan zit een man alleen en daar kan ik best bij. Hij tilt een boodschappentas van een supermarkt die een voorliefde heeft voor geel van de bank en zegt mij vriendelijk gedag.

‘Goedemiddag, ik ben Jan.’
‘Ook goedemiddag en ik ben Wieger.’
‘Wieger? Dat is toch een Friese naam?’ vraagt hij.
‘Klopt,’ zeg ik, ‘Mijn ouders kwamen uit Friesland.’
‘Ah… zo….’
‘Ben je hier met je kleinkinderen?’ vraag ik.
‘Ja, met mijn twee kleindochters.’
‘Opadag?’ vraag ik met een lach.
‘Was het maar één dag,’ verzucht hij, ‘Dan was het nog leuk.’
‘O jee, dat klinkt niet goed.’
‘Het is ook niet goed. Het is gewoon klote, verdomme! Het is dat hun moeder mijn dochter is maar als dat niet zo was had ik allang afscheid genomen van dat takkewijf!’
‘Pardon? Je noemt jouw dochter een takkewijf?’
‘Ja!’
‘Vertel mij, hoe zit dat?’

Hij kijkt mij even aan en zwijgt. Ik snap dat. Waarom zou je een wildvreemde jouw frustraties en problemen gaan vertellen. Als een anonieme op bijvoorbeeld Twitter is dat geen probleem maar wanneer je naast een echt levend mens zit, ligt dat wel even anders.
‘Sorry,’ zeg ik, ‘Ik had het je niet mogen vragen.’
Ik laat mijn oog gaan over de kinderen die her en der aan het spelen zijn.
‘Welke zijn van jouw?’ vraag ik.
‘Die twee op de wipwap…. leuke meiden….. ik hoop dat het zo blijft….’
‘Hè? Hoezo? Je maakt mij wel nieuwsgierig.’
‘Ja, dat zal. Weet je, ik vraag mij af hoe dat zit met genen. Ik weet dat je puur lichamelijke kenmerken door kan geven maar hoe zit dat met iets als een karakter, de aard van het beestje?’
Ik laat weten dat naar mijn mening zoiets ook overdraagbaar is. Het levert een dikke zucht bij hem op.
‘Ik was er al bang voor.’
Ik zwijg omdat er meer gaat komen.

‘De geschiedenis herhaalt zich,’ laat hij weten, ‘De moeder van mijn vrouw, mijn vrouw zelf, mijn dochter en nu dus één of misschien wel allebei mijn kleinkinderen…. De ouders van mijn vrouw hadden het hoog in de bol. Ze meenden dat ze wat waren. Ver verheven boven het gewone volk en het beste was niet goed genoeg voor hun enige dochter. Ze is als een prinses opgegroeid in een koud, zeg maar gerust emotioneel gebrekkig gezin. Toen wij verkering kregen was het nog een leuke meid en ze nam het zelfs tegen haar ouders op om mij te verdedigen. Ik werkte toen in de metaal en was dus in hun ogen een gewone arbeider. Dat ik mij opwerkte tot een kundig constructeur boeide hen niet. Wie voor een dubbeltje geboren wordt zal nooit een kwartje worden toch? Enfin, we trouwden en kregen ons eerste kind. Althans, ik dacht ons eerste kind. Toen ik over een tweede kind wilde praten, bleek dat zij maar één kind wilde. Ze roemde haar eigen opvoeding als enig kind. Alle aandacht is voor jou, je hoeft niets te delen en je kan geen ruzie krijgen. Zij had dat als ideaal ervaren en zo zou het ook zijn met onze dochter. Dat haar moeder op de achtergrond een stevige invloed op haar had, ontdekte ik veel later. Weet je, ik kom zelf uit een warm nest. We waren met z’n zessen. Ik heb nog twee broers en drie zussen en dan leer je jezelf handhaven, je leert wat geven en nemen is, rekening houden met elkaar en om elkaar geven. Begrijp mij goed. Ik zeg niet dat het bij al die kinderen die alleen opgroeien altijd fout gaat. Toch meen ik dat groot worden met andere kinderen een voordeel voor later is. Mijn eigen moeder hield die ex zo veel mogelijk buiten de deur en dat gaf natuurlijk verdriet en boosheid. Welke oma wil nu niet genieten van een kleindochter? Maar nee, ze meende dat mijn moeder een verkeerde invloed had op ons kind.’
‘Je bent dus gescheiden?’
‘Ja, al bijna twintig jaar. Ik kon er niet meer tegen. Zei ik net ‘ons kind’?…. Het werd steeds meer haar dochter. Ik was goed voor de financiën, de klusjes in huis en de kliko aan de straat zetten maar verder deed ik er niet toe. Natuurlijk was dat ook mijn fout. Ik had met de vuist op tafel moeten slaan, mij moeten laten gelden maar ja… zo zit dit beestje niet in elkaar. De druppel van de bekende emmer was haar aanschaf van een logeerbed. Dat kwam op zolder te staan en daar zou ik moeten gaan slapen. Er was vooraf niets over gezegd en toen was het voor mij genoeg. Ik ben diezelfde avond het huis uitgegaan en de volgende dag de scheiding in gang gezet. Lang verhaal kort: mijn dochter bleef bij haar wonen en is dus vergiftigd door mijn ex.’
‘En nu pas je wel op je kleinkinderen?’
‘Ja. Het sprookje van moeder en dochter is uit elkaar gespat. Mijn dochter trouwde een prima kerel die helaas in dezelfde situatie als ik verzeild raakte. Hij had wat meer ballen dan ik. Hij kreeg het voor elkaar dat er twee kinderen kwamen maar hield het toch ook niet uit. Ondertussen had mijn ex een beroerte gekregen en die bivakkeert nu permanent in een verzorgingshuis dus toen was papa nodig. Ken je die argumenten? Ik ben nu een alleenstaande moeder met twee kindertjes en heel zielig en jij bent per slot van rekening mijn vader. Je bent met pensioen dus je hebt tijd over en ik ben je enige dochter.
Het liefst had ik mijn handen van haar afgetrokken. Nu was ik plotseling wel goed genoeg. Ik had er absoluut geen zin in maar die twee meisjes hè, daar doe je het uiteindelijk voor. Ze werkt vier dagen in de week en ik verdeel de oppas met haar ex-schoonmoeder. We voelen ons gebruikt maar we kunnen niet anders.’

‘Man! Wat een verhaal! Dit had je vooraf ook niet kunnen bedenken toch?’
‘Nee, maar ach, is er niet in elk leven wel iets? Hoe vaak loopt een leven precies zoals je bedacht hebt? Het komt zoals het komt maar ik mag niet klagen. Ik heb nu al jaren een vriendin. We wonen apart en hebben ons eigen leven. De leuke dingen doen we samen. Dagjes uit, stedentrips, theater en zo. Gisteren vertelde ze dat er vandaag een tweepersoonsbed bij haar afgeleverd wordt. Ze wilde mij verrassen en dat is dus gelukt. Ik slaap vanavond voor de verandering weer eens samen met een vrouw in één bed.’
Met een guitige grijns op zijn gezicht kijkt hij mij aan.
‘Misschien komt er van dat slapen niet zo veel terecht…’
Ik grijns terug.
‘Je hebt vast een hele mooie avond met een lange nacht. Ik denk dat je die ook wel hebt verdiend.’
Hij zegt niets, pakt de boodschappentas op en kijkt waar zijn kleinkinderen zijn. Ik zie een traan over zijn wang lopen. Met de mouw van zijn jas wrijft hij de ogen droog.
‘Ze moeten naar huis,’ zegt hij, ‘Tot ziens hè.’
Ik knik en kijk hem na. Een lieve opa met twee kleinkinderen en een verhaal.

©Peter Gortworst / juli 2023

Mijn boeken al gelezen?
http://www.boekenbestellen.nl/boek/wraak-kent-geen-winnaars
http://www.boekenbestellen.nl/boek/De-glimlachende-dode