‘Anneke! Ik ga met de deur in huis vallen.’
‘Goedemorgen, Henk. Als je even wacht tot ik achter de deur weg ben ….’
‘Kan het?’
‘Ja.’
‘Ik wil je zien. In het echt. Niet op een foto maar in levenden lijve.’
‘Oh? Waarom?’
‘Omdat ik mezelf helemaal gek maak. Ik denk om de haverklap aan je en niet weten hoe je eruit ziet, verstoort alle dagdromen. Het is alsof ik een cadeau gekregen heb dat ik niet mag uitpakken.’
‘Pardon? Je denkt om de haverklap aan mij?’
‘Ja.’
‘……Uh……dat vind ik wel lief maar ook een beetje dom.’
‘Wat is daar dom aan?’
‘Jij wilt een jonge vrouw gaan bekijken met een lijf dat voor de helft nog werkt, waarvan je aanneemt dat zij jou ook wil zien en waar je over dagdroomt. Wat droom je dan?’
‘Dat we samen leuke dingen doen.’
‘Zoals?’
‘Samen de stad in, een terrasje pikken, op de bank naar een goede film kijken, samen koken of een dagje uit …..’
‘M’n luier verschonen, stoma wisselen, m’n kut en kont wassen, benen masseren, rolstoel duwen …… dream on, Henkie, dream on ……’
‘Aan die zaken heb ik ook gedacht, ja.’
‘……’
‘Wat denk je, Anneke?’
‘Een heleboel. Het is nogal een massieve deur waarmee je binnenvalt. Ik weet niet goed wat ik er van moet denken. We weten van elkaar niet hoe we eruit zien, of we elkaar überhaupt wel kunnen luchten of zien, of we elkaar wel mogen, laat staan erg aardig vinden …… En jij wilt jouw leven opofferen door het met mij aan te leggen? Waarom in ’s hemelsnaam?’
‘Opofferen? Een offer brengen is iets geven zonder er wat voor terug te krijgen.’
‘Precies. Je krijgt niets terug.’
‘Ik krijg jou.’
‘Schei toch uit! Je krijgt een verminkt wijf! Meer is het niet of val je juist daarom op mij? Lekker opwindend hoor om een verlamd lijf te neuken!’
‘Anneke! Stop!! Doe niet zo idioot! Jij bent meer, veel meer dan alleen een verminkt lijf.’
‘……’
‘Anneke?’
‘Ja, ik ben er nog. Sorry dat ik zo lelijk deed.’
‘Waarom deed je het?’
‘……Jouw voorstel kwam nogal onverwacht. Ik heb zelf ook na lopen denken over elkaar in het echt zien, maar ik vond dat niet realistisch. Een man in mijn leven …… Ik kan mij niet voorstellen dat er een gezonde vent zou zijn die een invalide vrouw zou willen. Dan zit er aan die vent toch een steekje los? …… Ik ben bang, Henk, ik vind het doodeng.’
‘Er zit aan mij een steekje los?’
‘Nee, ……weet ik niet, …… misschien ……’
‘Lieve Anneke. Ik vond je al aardig voor je van jouw verlamming vertelde. Die wetenschap heeft dat ‘aardig vinden’ niet veranderd. Mijn ‘aardig vinden’ gaat dieper dan jouw buitenkant. Het is de mens Anneke om wie het mij gaat. De Anneke achter de verlamming en bijkomende zaken. Waar ben je trouwens bang voor?’
‘Stel dat we het samen wel zien zitten. Hoe moet het dan verder? En stel dat we het niet zien zitten. Ben ik je dan kwijt op de maandagmorgen?’
‘Zullen we eerst maar eens een kop koffie gaan drinken?’
‘En dat vraagt een vent die in zijn dagdromen al eten voor mij kookt!’
‘Nou?’
‘Bij mij?’
‘Prima. Ik neem wat lekkers mee voor bij de koffie.’
‘En wanneer?’
‘Is tweede paasdag een goed idee?’
‘Dan hebben we volgende week nog een telefoontje met de grote ongeziene bekende en daarna de mee- of tegenvaller.’
‘De deur in huis valler.’
‘Haha, dag, lieve Henk.’
‘Dag, lieve Anneke.’